บทที่ 341 วิกฤตของศิษย์พี่รอง

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เดินทางกันมาพักใหญ่ ในที่สุดกลุ่มของฉินหลางก็ค่อยๆ เดินทางมาถึงบริเวณหมู่บ้านที่ตั้งอยู่เชิงเทือกเขา

มวลอากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่า บรรยากาศยามค่ำคืนภายในเทือกเขาช่างเงียบสงัดผิดปกติ เงียบเสียจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงนกร้อง

"มีเรื่องแล้วค่ะ!" อิชิฮาระ คันนะที่เดินนำอยู่หน้าสุดพลิ้วตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเคร่งเครียดถึงขีดสุด "ข้างหน้ามีศพกองเป็นภูเขาเลากา น่าจะเพิ่งเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้นค่ะ!"

"เข้าไปดูกันเถอะ!" ลั่วชิงอวี่ขมวดคิ้วแน่น แล้วรีบเดินตามไป

ไม่นานนัก คนทั้งกลุ่มก็มาถึงจุดที่อิชิฮาระ คันนะพบศพ ในบริเวณกว้างขวางนั้น ต้นไม้หักโค่นระเนระนาด มีทั้งร่องรอยการถูกกระแทกจนหักด้วยกำลังมหาศาล และร่องรอยการถูกระเบิดด้วยอาวุธสงคราม กลิ่นควันปืนคละคลุ้งยังคงลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศโดยรอบ ไม่ยอมจางหายไปไหน