บทที่ 351 ฉินหลาง: ฝีมือฉันเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ

ปัง!

เฉินฝานถูกซัดร่วงลงมา กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ไถลไปตามทางจนกางเกงแทบจะขาดวิ่นเพราะกรวดทรายบนพื้น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

สุดท้าย โชคดีที่มีต้นไม้ใหญ่ขวางไว้ เสียงดังโครม ร่างของเขากระแทกเข้าอย่างจังจนหงายหลังตีลังกาอยู่ในท่าเอาหัวทิ่มดินก้นชี้ฟ้า

พรวด!

เขาอ้าปากกระอักเลือดกองใหญ่ออกมาอีกครั้ง เลือดไหลย้อนจากจมูกลงมาที่หน้าผาก ลมหายใจที่รวยรินอยู่แล้วยิ่งอ่อนแรงลงไปอีก