บทที่ 355 เฉินฝานผู้โชคร้าย ตายทั้งเป็นอย่างสมบูรณ์แบบ

"นี่คือกลีบดอกบัวหิมะพันปี มีพลังชีวิตแฝงอยู่มหาศาล สรรพคุณในการรักษาอาการบาดเจ็บนับว่าล้ำค่าจนประเมินไม่ได้ เธอเอาไปให้ประมุขแห่งองค์กรลอบสังหารเงากินเถอะ ยังไงซะหล่อนก็เป็นศิษย์น้องรองของเธอนี่"

ฉินหลางหยิบกลีบดอกบัวหิมะพันปีออกมาหนึ่งกลีบ ยื่นให้ลั่วชิงอวี่ ดึงเธอออกมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู ราวกับรักชีวิตของเธอแล้วก็เผื่อแผ่ไปถึงคนรอบข้างด้วย

แน่นอนว่า เหตุผลหลักคือเขาอารมณ์ดี ก็เลยใจป้ำหน่อย

ทำไงได้ ก็ลั่วชิงอวี่เล่นทำตัวเขินอายขัดเขินซะขนาดนี้ แถมก่อนหน้านี้ตอนที่หลุนหุยโดนเขาปรายตามอง หล่อนไม่เพียงแต่ไม่โกรธแค้น ไม่แผ่รังสีอำมหิต แต่กลับหนีเตลิดเปิดเปิงไปโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ