บทที่ 361 ทำลายความเย่อหยิ่งของหลุนหุย สารรักของเฉินฝานถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"ศิษย์พี่สี่ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจ แต่ตอนนี้สถานการณ์ข้างนอกมันอันตรายมากจริงๆ ไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่นานหรอกนะ!"

เฉินฝานยังคงไม่ยอมไปไหน เขายืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าประตูห้องน้ำ ใบเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและร้อนรน

การกลายเป็นนักรบไข่โทนทำให้เขานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ทันทีที่อาการบาดเจ็บทุเลาลง เขาก็รีบพุ่งมาที่พักของศิษย์พี่สี่ในทันที เพื่อพาเธออกไปจากสถานที่อันตรายแห่งนี้

ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ทั้งลั่วชิงอวี่และหนิงเชียนเชียนต่างก็แอบไปได้เสียกับเจ้าคนแพศย์ฉินหลางคนนั้นกันหมดแล้ว

ไม่แน่ว่า แม้แต่ศิษย์พี่รองเองก็อาจจะโดนมันเป่าหูจนเคลิ้มตามไปแล้วก็ได้