บทที่ 376 ความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวของฉู่เมิ่งเหยา

"คุณ! คุณรังแกฉันอีกแล้ว! ไม่คุยด้วยแล้ว!"

ฉู่เมิ่งเหยาเขินอายจนกระทืบเท้า ใบหน้าของเธอแดงระเรื่ออยู่ตลอดเวลา ไม่เคยสงบลงได้เลย

เธอพบว่าตั้งแต่เฉินจื่อฉีจากไป ฉินหลางก็ปล่อยตัวตามสบาย และควบคุมเธอไว้ในกำมือได้อย่างอยู่หมัด

ไม่ว่าจะพูดอะไรก็มีเหตุมีผลไปเสียหมด ชัดเจนว่ากำลังฉวยโอกาส แต่กลับทำหน้าตาจริงจัง ร้ายกาจที่สุด! จะรังแกกันก็รังแกไปสิ ทำไมต้องทำเป็นจริงจังขนาดนั้นด้วย?

จริงจังเสียจนเธอไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไรดี จะปล่อยให้เขาตรวจสอบเนื้อผ้าต่อไป หรือจะแกล้งปิดตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เขาลูบผ้าที่ยับยู่ยี่นั้นให้เรียบต่อไปดี?