บทที่ 392 ความยิ่งใหญ่ของตระกูลโม่

"เซียวฉู่ฉู่ถูกล้อมงั้นเหรอ? เหยาเหยาก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ? หรือว่าแม้แต่พวกหล่อนก็ยังไม่รู้ว่าเหยาเหยาหลบหนีออกมาได้แล้ว?"

เฉินจื่อฉีเริ่มสับสนแล้ว หรือว่าในแผนการของฉินหลาง ไม่ได้ปรึกษากับเซียวฉู่ฉู่เลย? ถึงขั้นที่เซียวฉู่ฉู่เองก็ถูกปิดบังเอาไว้? แล้วก็วิ่งไปช่วยคนงั้นเหรอ? ไม่สิ ด้วยฐานะและฝีมือของเซียวฉู่ฉู่ ไม่มีทางที่จะมองเรื่องตื้นเขินแค่นี้ไม่ออก ยิ่งไปกว่านั้น หล่อนยังเป็นคนคุ้มกันฉู่เมิ่งเหยาอย่างใกล้ชิดด้วยซ้ำ? ไม่เข้าใจเลย! เฉินจื่อฉีจ้องมองฉินหลางด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"มองฉันทำไม? ฉันไม่ได้สนิทกับสองคนนั้นสักหน่อย" ฉินหลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ อย่างน้อย ตอนนี้ก็ยังไม่สนิทล่ะนะ ส่วนวันข้างหน้าน่ะเหรอ? เรื่องหลังจากนี้ ใครจะไปรู้ล่ะ?

"เฉินจื่อฉี เสียแรงที่เป็นถึงตำรวจ ไม่รู้หรือไงว่าการจะปิดบังคนอื่นได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องปิดบังคนกันเองให้ได้ก่อน? ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงสองคนนั้นเป็นคนกันเองจริงๆ หรือเปล่า ก็ยังต้องดูกันไป ทำไมจะต้องไปอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พวกหล่อนฟังด้วยล่ะ? ถ้าเกิดข่าวรั่วไหลขึ้นมาจะทำยังไง?"

โฉวจิ่วเอ๋อร์ที่ทำตัวเป็นอากาศธาตุมาตลอด ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น หล่อนถลึงตาใส่เฉินจื่อฉี ก่อนจะตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า อาจจะเป็นเพราะเรื่องของฐานะ เวลาหล่อนตอกกลับคนอื่นอาจจะไม่ได้ใช้แรงเยอะ แต่พอตอกกลับเฉินจื่อฉี กลับมีพลังทำลายล้างเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษ "คนไร้สมองอย่างเธอ ที่ยังกล้าตั้งคำถามคนอื่นแบบหน้าไม่อายแบบนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย ลองคิดดูดีๆ สิ ก็ต้องมีคนปลอมตัวเป็นฉู่เมิ่งเหยา แล้วถูกตระกูลโม่ 'จับ' ตัวไป เรื่องแค่นี้มันเข้าใจยากตรงไหน? ก็ไม่รู้ว่าเธอขี้เกียจคิด หรือว่าตั้งใจหาข้ออ้างมาตีสนิทกับฉินหลางกันแน่!"