บทที่ 394 ผู้นำตระกูลโม่ นายน้อยใหญ่ตระกูลฉิน ฉินหลาง ขอเข้าพบ

"จุ๊ๆๆ แม่สาวน้อยทั้งสอง จะดิ้นรนไปทำไมกัน? ทำไมถึงต้องตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลโม่ด้วยล่ะ? พวกเธอรู้ไหมว่าครั้งนี้ไปล่วงเกินใครเข้า? ลำพังแค่ตระกูลโม่ พวกเธอก็รับมือไม่ไหวแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังเรื่องนี้ยังมีเงาของผู้ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นซ่อนอยู่อีกนะ?"

ยอดฝีมือรับเชิญชายผู้มีกิริยาตุ้งติ้งกรีดกรายนิ้วมือ จีบปากจีบคอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทอดสายตามองเซียวปิงปิงที่ถูกล้อมกรอบด้วยแววตาสงสาร "เลิกขัดขืนแล้วยอมจำนนเถอะ ด้วยฝีมือของพวกเธอสองคน ถ้าตกลงยอมรับใช้ตระกูลโม่ ฐานะและตำแหน่งย่อมไม่ต่ำต้อยอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่นอน เดี๋ยวฉันจะช่วยพูดขอร้องให้ ดีไม่ดี ต่อไปเราอาจจะได้เป็นพี่น้องกันก็ได้นะ"

"ถ้าอย่างนั้น ไอ้สารเลวสองตัวเมื่อกี้มันรังแกฉัน แกช่วยฉันฆ่าพวกมันสองคนสิ แล้วฉันกับพี่สาวจะยอมสวามิภักดิ์ต่อตระกูลโม่!" เซียวปิงปิงชี้ไปยังยอดฝีมือรับเชิญสองคนเมื่อครู่ แกล้งพูดจายุแยงตะตะแคงรั่ว

ยอดฝีมือรับเชิญกิริยาตุ้งติ้งหันไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบ้ปาก "แบบนั้นไม่ได้หรอก เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น ตัวฉันเองยังเอาตัวไม่รอดเลย"

"งั้นจะมาพ่นน้ำลายหาอะไร! ไอ้กระเทยเฒ่า อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใคร!" เซียวปิงปิงตวาดกร้าว สีหน้าพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าไอ้กระเทยเฒ่าคนนี้หน้าตาคุ้นๆ เหมือน 'อิงสุ่น' อาชญากรที่ถูกประกาศจับทั่วโลก อย่าเห็นว่ามันมีท่าทางตุ้งติ้งตุ้งติ้ง เวลาลงมือทำชั่ว มันโหดเหี้ยมกว่าใครเพื่อนเลยล่ะ ผู้หญิงน่าสงสารที่ถูกรูปลักษณ์ภายนอกของมันหลอกลวง มักจะจบลงด้วยสภาพศพที่ถูกทรมานจนไม่เหลือเค้าเดิม ที่สำคัญคือ ขอบเขตการลงมือของอิงสุ่นคนนี้ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในประเทศมังกรเท่านั้น แต่ประเทศเพื่อนบ้านรอบๆ ล้วนมีร่องรอยความโหดเหี้ยมของมันทิ้งไว้ วีรกรรมชั่วช้าของมันมีมากมายจนบรรยายไม่หมด แต่ด้วยฝีมืออันฉกาจฉกรรจ์ ทำให้มันรอดพ้นจากการถูกจับกุมมาโดยตลอด คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาซ่อนตัวอยู่ในตระกูลโม่! ตระกูลโม่นี่มันช่างกล้าหาญชาญชัยนัก ถึงกับกล้าให้ที่พักพิงกับอาชญากรตัวร้าย!