บทที่ 395 มั่นใจไร้ความเกรงกลัว ความเผด็จการของฉินหลาง

"ผู้นำตระกูลโม่ นายน้อยใหญ่ตระกูลฉิน ฉินหลาง ขอเข้าพบ!"

จวินจื่อยังคงตะโกนเสียงดังต่อไป เผชิญหน้ากับตระกูลโม่ที่ว่างเปล่าราวกับคนตายไปหมดแล้วโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ราวกับเครื่องบันทึกเสียงที่เล่นซ้ำ

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ธาตุแท้ของมนุษย์ ก็คือเครื่องเล่นซ้ำนั่นแหละ!

หลังจากตะโกนไปหลายครั้ง เขาก็หันกลับมามองฉินหลางแล้วเอ่ย "นายน้อย ดูเหมือนว่าตาแก่โม่คังจะแกล้งตาย ไม่ยอมออกมานะ"

"อืม"