บทที่ 429 รีดเค้นคุณค่าหยดสุดท้ายของบุตรแห่งโชคชะตา

หนิงเชียนเชียนรู้สึกว่า ถ้าขืนยังกลั้นต่อไปอีก มีหวังเธอต้องหลุดขำออกมาแน่ๆ จึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายความสนใจชั่วคราว หันไปมองที่ศิษย์พี่รอง แล้วถามด้วยความอยากรู้ "ศิษย์พี่รองคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

ทำไมพี่ถึงหิ้วเฉินฝานกลับมาแบบนี้ล่ะ?

ฉันก็นึกว่า อย่างมากพี่ก็จะหิ้วหัว หรือไม่ก็แขนสักข้างกลับมาซะอีก!

หิ้วคนตัวโตๆ มาแบบนี้ ตลอดทาง ถึงจะหลบหลีกสายตาคนได้ แต่รอยเลือดที่หยดเป็นทางยาวแบบนี้ ถ้าเกิดมีชาวบ้านทั่วไปมาเห็นเข้า คงจะตกใจแย่เลยนะคะ?"

"ศัตรูของฉัน ฉันฆ่าเอง