บทที่ 500 ขุนพลแดนเหนือเสียหน้า

ขณะเดียวกัน ก็เห็นลั่วชิงอวี่และหนิงเชียนเชียนเดินขนาบซ้ายขวาตามติดฉินหลางมา

พูดกันตามตรง คนอย่างหลงจวีล้วนเป็นขุนพลที่เข่นฆ่าสังหารท่ามกลางภูเขาซากศพและทะเลเลือด ในวันธรรมดาแทบจะไม่มีโอกาสได้พบเจอผู้หญิงเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหญิงงามล่มเมืองอย่างลั่วชิงอวี่และหนิงเชียนเชียน แต่ละคนจึงมีแววตาที่ปิดบังความตื่นตะลึงในความงามเอาไว้ไม่มิด

แต่ในขณะเดียวกัน ก็เกิดความรู้สึกเหยียดหยามขึ้นมาด้วย ก็แค่คุณชายเสเพลจากเมืองหลวง ไม่เพียงแต่ไปไหนมาไหนต้องมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันมากมาย แต่ยังต้องมีสาวงามขนาบซ้ายขวา ช่างเป็นมาตรฐานของคุณชายเสเพลขนานแท้! พวกเขาดูถูกจากก้นบึ้งของหัวใจ!

"พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?" ฉินหลางรู้สึกขบขัน "บัตรเชิญงานเลี้ยงวันเกิดล้วนมีกำหนดการและถูกส่งออกไปล่วงหน้าหมดแล้ว ตอนที่นายมาขอบัตรเชิญจากจวินจื่อ เดิมทีฉันก็ไม่ได้คิดจะให้หรอก แต่พอสืบดูนิดหน่อย ก็รู้ว่าเป็นท่านเทพสงครามที่อยู่เบื้องหลังนายต้องการบัตรเชิญใบนี้ ฉันก็เลยให้จวินจื่อมอบให้นายไปใบหนึ่งไม่ใช่หรือไง? ให้เกียรติกันขนาดนี้ยังไม่พออีกเหรอ? ทำไม ให้บัตรเชิญไปยังไม่พอ พวกนายยังต้องมาหาเรื่องถึงที่พักของฉันอีกใช่ไหม?"

หลงจวีหัวเราะ "คุณชายฉินพูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ? จะเป็นการหาเรื่องไปได้ยังไง? พวกเราแค่รับคำสั่งให้มาเยี่ยมเยียนคุณชายฉินสักหน่อยไม่ใช่หรือครับ?"