บทที่ 520 บุตรีแห่งโชคชะตาผู้เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ช่างเถอะ ขี้เกียจจะเถียงกับคุณแล้ว คนที่ไม่มีสามัญสำนึกในการใช้ชีวิตอย่างคุณ ก็คงไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้นหรอก ฉันจะหาเพื่อนให้ช่วยหาที่พักชั่วคราวให้ก่อน จะได้ไม่ต้องมาทนนอนตากลมหนาวในถ้ำนี่ทุกคืน"

ฉินหลางโบกมือ เตรียมจะโทรศัพท์ แต่ในป่าลึกแบบนี้จะไปมีสัญญาณได้อย่างไร เขาเงยหน้ามองหลิวหลีพลางกลอกตาบน "ที่นี่มันกันดารเกินไป ไม่มีสัญญาณเลย คุณพาฉันไปที่ที่มีคนหน่อยสิ ฉันจะได้โทรให้คนจัดการเรื่องที่พักให้"

หลิวหลีไม่พูดไม่จา หิ้วฉินหลางหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วเดินออกจากถ้ำไป

เที่ยงวันนั้น ทั้งสองก็บอกลาป่าลึก ภายใต้การนำทางของฉินหลาง พวกเขามาถึงหมู่บ้านจัดสรรที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งหนึ่ง

พื้นที่สีเขียวในหมู่บ้านมีเยอะมาก แต่รูปแบบบ้านแต่ละหลังไม่ได้ใหญ่โตนัก ค่อนไปทางเล็ก