บทที่ 53 ไอหนุ่ม น้ำในนี้มันลึกมากนะ เอ็งน่ะรับมือไม่ไหวหรอก

ในขณะที่บรรยากาศมาคุภายในห้องนั่งเล่นกำลังคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ และใกล้จะระเบิดออกมา เสียงทะเลาะเบาะแว้งจากข้างนอกก็ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวทั้งสองไปเสียก่อน

"เสียงเสี่ยวเสี่ยวนี่ ฉันออกไปดูหน่อยดีกว่า" ไป๋หยูอวี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางประตู

เธอเองก็เพิ่งรู้จักกับซู่เสี่ยวเสี่ยวในวันนี้ รู้เพียงว่าเป็นแม่บ้านของฉินหลาง ฟังจากเสียงแล้ว ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังเจอกับปัญหาอะไรบางอย่าง

แม้ในใจของมู่หยูเยียนจะยังมีความโกรธกรุ่นอยู่ แต่ก็ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้ แล้วเดินตามออกไป

...

ณ บริเวณไม่ไกลจากด้านนอกคฤหาสน์ ซู่เสี่ยวเสี่ยวที่ในมือหิ้วผักผลไม้สดมีสีหน้าโกรธเคือง เธอจ้องมองเย่เฟิงที่อยู่ตรงหน้า พร้อมตวาดเสียงแข็ง "เย่เฟิง ฉันบอกนายไปตั้งหลายรอบแล้วนะว่าอย่ามากวนใจฉันอีก แต่นายไม่เพียงแต่จะไม่ฟัง กลับยังสะกดรอยตามฉันมาอีก? หลายปีมานี้ตอนอยู่ข้างนอกนายไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่? ทำไมถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้?"

เธอรู้สึกว่าเย่เฟิงตรงหน้าช่างแปลกหน้า และรู้สึกใจหาย ที่แท้คนเราก็เปลี่ยนไปได้จริงๆ เวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ เสี่ยวเฟิงกลายเป็นคนละคนไปแล้ว!

"พี่เสี่ยวเสี่ยว ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ" เย่เฟิงมองซู่เสี่ยวเสี่ยวที่เขาเฝ้าคิดถึงเช้าเย็นตอนอยู่ต่างประเทศด้วยความทุกข์ใจ

เขายังจำได้ดีว่าตอนเด็กๆ พี่เสี่ยวเสี่ยวเคยถูกพวกเด็กเกเรในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ารุมรังแกก็เพื่อปกป้องเขา

ตอนนี้ตัวเองมีความสามารถแล้ว ย่อมอยากจะกลับมาปกป้อง และดูแลทะนุถนอมเธอ! ทว่า ความเป็นจริงกลับเล่นตลกกับเขาอย่างจัง ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

อย่าว่าแต่ปกป้องพี่เสี่ยวเสี่ยวเลย แม้แต่ช่องทางการติดต่อของเธอ เขาก็ไม่มีแล้ว ถูกลบไปจนหมดสิ้น!

"พี่เสี่ยวเสี่ยว พี่ลบช่องทางการติดต่อของผมทิ้ง แถมยังบล็อกเบอร์มือถือผมอีก พอใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรไป พอพี่ได้ยินว่าเป็นผมก็วางสายใส่ เรื่องนี้มันมีความเข้าใจผิดกันจริงๆ นะ พี่ฟังผมอธิบายหน่อยได้ไหม?" เย่เฟิงรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

พื้นฐานนิสัยของซู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นคนจิตใจดีอยู่แล้ว เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเย่เฟิง ในใจก็รู้สึกสงสารขึ้นมาบ้าง แต่พอนึกถึงเลือดสดๆ ที่ไหลรินจากแขนของคุณชายในคืนนั้น เธอก็รีบกัดฟันพูดอย่างใจแข็งทันที

"ยังมีอะไรต้องอธิบายอีก? ฉันรู้ว่าตอนนี้นายเก่งกาจมีฝีมือแล้ว แต่นายก็ไม่ควรไปทำร้ายคุณชายนะ!"

"ทำร้ายคุณชายอะไรกัน? ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยรู้จักฉินหลางเลยด้วยซ้ำ แล้วผมจะไปทำร้ายเขาได้ยังไง? อีกอย่าง ลูกน้องที่ผมส่งมาที่เมืองเทียนไห่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวเลย ผมสงสัยว่าเขาจะถูกคนเก็บไปแล้วต่างหาก!" เย่เฟิงตอบกลับอย่างโกรธจัด

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกประหลาดเกินไป หลักฐานแทบทุกอย่างล้วนชี้เป้ามาที่เขา แต่ตัวเองทำอะไรไปบ้าง มีหรือที่เขาจะไม่รู้ตัว?

"พี่เสี่ยวเสี่ยว โลกใบนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากมาย มีคนอีกมากมายที่ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่พี่คิดหรอกนะ บางทีอาจจะเป็นพวกโจรที่ร้องตะโกนให้จับโจรเองก็ได้"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเบิกตากว้าง "นายพูดบ้าอะไรเนี่ย?!"

เธอไม่กล้าคิดเลยว่า เย่เฟิงจะสาดโคลนใส่คุณชาย จะมีคนที่หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ได้ยังไงกัน? เย่เฟิงทำให้เธอรู้สึกแปลกหน้ามากขึ้นทุกที!

"พี่เสี่ยวเสี่ยว ผมไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ผมยังเป็นเย่เฟิงคนเดิมในตอนเด็ก เป็นเสี่ยวเฟิงของพี่ตลอดไป! เรื่องนี้มันมีความไม่ชอบมาพากลจริงๆ นะ!" เย่เฟิงรีบอธิบายอย่างร้อนรน

"อย่าเพิ่งพูดถึงว่าเรื่องนี้ผมเป็นคนทำจริงหรือไม่ ต่อให้ใช่ มันก็ไม่มีทางเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นหรอก ฝีมือลูกน้องของตัวเองเป็นยังไงทำไมผมจะไม่รู้? คุณชายบ้านรวยอย่างฉินหลาง ถ้าถูกลอบสังหารจริงๆ ไม่มีทางรอดชีวิตมาได้หรอก จะเป็นไปได้ยังไงที่จะแค่ถูกบาดที่แขน?"

"แล้วก็ ป้ายที่มีลวดลายหมาป่าโลหิตของผม ทำไมถึงต้องบังเอิญไปตกอยู่ในที่เกิดเหตุจนเปิดเผยตัวตนของผมด้วย? ต้องเป็นเพราะก่อนหน้านี้ พี่เคยเล่าตัวตนของผมให้ฉินหลางฟังแน่ๆ เขาถึงได้จงใจทำแบบนั้น"

เพื่อดึงตัวพี่เสี่ยวเสี่ยวกลับมา เย่เฟิงจึงเลือกที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมา และโยนข้อสงสัยทั้งหมดออกมาจนหมด

แปะ แปะ แปะ!

เสียงปรบมือดังขึ้นจากภายในคฤหาสน์ ยังไม่ทันที่ซู่เสี่ยวเสี่ยวจะได้เอ่ยปาก มู่หยูเยียนและไป๋หยูอวี้ก็เดินออกมาจากด้านใน

เมื่อเห็นเย่เฟิง มู่หยูเยียนก็แค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะเอ่ยถามคาดคั้น "เย่เฟิง? นายช่างเป็นคนที่จริงใจซะเหลือเกินนะ นายเป็นคนยังไงกันแน่? เมื่อก่อนนายมีนิสัยยังไง? ตั้งแต่เด็กนายก็รู้จักเข้าไปทักทายจีบผู้หญิง ยื่นนามบัตรให้ผู้หญิงแล้วบอกว่าจะปกป้องเธอแล้วงั้นเหรอ?"

เย่เฟิงเหม่อลอยไปเล็กน้อย จิตใจของเขาจดจ่ออยู่แต่กับซู่เสี่ยวเสี่ยว จึงไม่ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของคนคุ้นเคยทั้งสองคนนี้เลย

บังเอิญเหลือเกินที่ในใจของมู่หยูเยียนกำลังโกรธแค้นเรื่องที่เย่เฟิงเข้ามาทักทายเมื่อคืนอยู่ พอตอนนี้ได้มาเจอตัวเป็นๆ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดจาเยาะเย้ยถากถาง

สีหน้าของเย่เฟิงดูย่ำแย่มาก เขาอยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน เขาเคยคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องเจอฉินหลาง แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอมู่หยูเยียนที่นี่!

ไป๋หยูอวี้เองก็ตีหน้าขรึม แค่นเสียงฮึดฮัด "คุณเย่เฟิง ถึงแม้ฉันจะต้องยอมรับว่ามุมมองบางอย่างของคุณฉันก็แอบเห็นด้วยนะ เรื่องนิสัยใจคอของฉินหลางมันก็ยังมีเรื่องให้ต้องพิจารณากันอีกเยอะ แต่คุณจะมาสาดโคลนใส่คนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ไม่ได้นะ? เมื่อคืนคุณใส่ร้ายคุณฉินหลางว่าเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังการลักพาตัวน้องสาวของฉัน แต่คุณรู้หรือเปล่า ว่าคนบงการตัวจริงน่ะฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าเป็นใคร? ถ้าไม่ใช่เพราะฉินหลาง น้องสาวฉันก็คงถูกคนจับขังไปอีกนาน การที่คุณไปใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นทั้งที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยแบบนี้ คุณเคยนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้างไหม?"

บังเอิญจริงๆ บังเอิญไปไหมเนี่ย?

เย่เฟิงใส่ร้ายฉินหลาง ถ้าหากไม่มีเรื่องเมื่อคืนเกิดขึ้น บางทีไป๋หยูอวี้ก็อาจจะลองพิจารณาความเป็นไปได้ดูสักหน่อย เพราะถึงยังไงเธอก็ระแวงในนิสัยของฉินหลางอยู่แล้ว ในใจมีความขุ่นเคืองอยู่เต็มอก ความรู้สึกของการต้องรับศึกทั้งบนและล่างนั้นมันไม่ได้น่าอภิรมย์เลย! แต่ดันเกิดเรื่องเมื่อคืนขึ้นเสียก่อน แถมยังมาเจอฉากที่เย่เฟิงตามตื๊อซู่เสี่ยวเสี่ยวอีก ไป๋หยูอวี้จึงตอกตะปูประจานเย่เฟิงไว้บนเสาแห่งความอัปยศ ว่าเป็นพวกจีบสาวไม่ติดก็เลยจงใจใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

ซู่เสี่ยวเสี่ยวจ้องมองเย่เฟิงด้วยสีหน้ามืดครึ้มดุจน้ำลึก ความแค้นเคืองในใจยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

เย่เฟิงปวดหัวจนแทบระเบิด เขากำหมัดแน่น ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธจัด แต่ก็จำต้องอดกลั้นเอาไว้ แล้วเอ่ยปากอธิบาย "พี่เสี่ยวเสี่ยว เรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดจริงๆ นะ มันมีความเข้าใจผิดกันอยู่ สองคนนั้นไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับผม แต่พี่ล่ะ...พี่ยังไม่เข้าใจผมอีกเหรอ?"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวตวาดแหว "ฉันจะไปเข้าใจอะไรนาย? เย่เฟิง! พวกเราไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปีแล้ว นายจะเปลี่ยนไปเป็นคนแบบไหน ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? อีกอย่าง ไม่ต้องพูดถึงมุมมองของคนอื่นนะ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันจำเป็นต้องบอกนาย เรื่องของนายที่อยู่ข้างนอกนั่น ฉันไม่เคยเล่าให้คุณชายฟังเลยสักเรื่อง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายเป็นคนของกองร้อยทหารรับจ้างอะไรนั่น และไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายไปทำอะไรอยู่ข้างนอก! แล้วเขาจะมาใส่ร้ายนายทำไม?! พอได้แล้ว! เย่เฟิง นายไปซะเถอะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก"

ไม่ว่าจะเป็นไป๋หยูอวี้หรือมู่หยูเยียน หรือแม้แต่ก้นบึ้งในใจของซู่เสี่ยวเสี่ยวเอง หลักฐานทั้งหมดล้วนชี้ไปที่เย่เฟิง จากเดิมทีที่เย่เฟิงในสายตาของซู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นเพียงคนที่รักไม่สมหวังก็เลยมาทำร้ายคุณชาย ตอนนี้กลับต้องบวกเพิ่มไปอีกหนึ่งข้อหา คือการกุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายป้ายสีความบริสุทธิ์ของคุณชาย!

หญิงสาวทั้งสามต่างหันหลังเดินจากไป มีคุณลุงคนหนึ่งที่เดินเล่นผ่านมาพอดี เมื่อเห็นฉากนี้เข้า ก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่เฟิง เอามือตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจกล่าวว่า "ไอ้หนุ่มเอ๊ย รักสี่เส้าน่ะ น้ำในนี้มันลึกมากนะ เอ็งน่ะรับมือไม่ไหวหรอก..."