บทที่ 54 วันหลังอย่ามาเจอกันอีกเลย

"ไสหัวไป!"

เย่เฟิงหันขวับกลับมา จ้องมองคุณลุงด้วยแววตาดุร้าย ราวกับหมาป่าอำมหิตที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด

คุณลุงเห็นแล้วก็ตัวสั่นเทิ้ม รีบเร่งฝีเท้าเดินหนีไปทันที ปากก็พึมพำซ้ำๆ ว่าไม่รู้จักกฎเกณฑ์ของยุทธภพเอาเสียเลย

"ฉินหลาง ฝากไว้ก่อนเถอะ ความแค้นครั้งนี้ฉันขอจดจำไว้!" ความโกรธแค้นในใจของเย่เฟิงพุ่งพล่านราวกับเกลียวคลื่นในมหาสมุทรที่บ้าคลั่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะฉินหลางที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น!

รังสีอำมหิตอันแรงกล้าปะทุขึ้นในอกของเขา เข้มข้นเสียจนแทบจะจับต้องได้เป็นรูปเป็นร่าง!

...

อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองเทียนไห่ ภายในห้องวีไอพีสุดหรูบนชั้นสามของควีนส์บาร์

ฉินหลางที่กำลังถูกเย่เฟิงหมายหัว ตอนนี้กำลังนอนเอนกายอยู่บนโซฟา จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบลึกๆ แล้วพ่นควันออกมาอย่างสบายอารมณ์

เบื้องหน้าของเขา ฉิวจิ่วเอ๋อร์ในชุดกระโปรงเข้ารูปสีดำ กำลังใช้มือข้างหนึ่งยันกระจกบานใหญ่จรดพื้นไว้ ส่วนมืออีกข้างกำลังสวมรองเท้าส้นสูงหนังแก้วเข้ากับเท้าขาวผ่องเรียวงาม ใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อยนั้นดูเย้ายวนใจยิ่งนัก

ทรวดทรงองค์เอวที่อรชรอ้อนแอ้น โค้งเว้าได้รูป ก่อเกิดเป็นรูปตัวเอสที่สมบูรณ์แบบ

เธอหันกลับมา จ้องมองฉินหลางด้วยความขัดเคือง ก่อนจะตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คราวหน้าเราอย่ามาเจอกันอีกเลย!"

"ทำไมล่ะ?" ฉินหลางพ่นควันบุหรี่เป็นวงกลม เอ่ยถามด้วยความสงสัย "เมื่อกี้ก็ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่หรือไง?"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์กลอกตาบนใส่อย่างแรง "ความสัมพันธ์ของเราตอนนี้มันดูเป็นยังไงล่ะ?

มีใครเขาทำเรื่องแบบนายบ้าง?

นายคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่? กำลังใช้บั๊กกับฉันอยู่หรือไง?"

เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์แบบนี้ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว!

มันช่างน่าปวดหัวจริงๆ แค่เห็นหน้าฉินหลาง เธอก็รู้สึกว่าแข้งขาเริ่มอ่อนแรงจนกลายเป็นปมในใจไปเสียแล้ว

เมื่อเห็นท่าทีอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงของฉิวจิ่วเอ๋อร์ ฉินหลางก็ยิ่งรู้สึกสบายใจ พร้อมกับเปิดรับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*3!"

"ติ๊ง! นางเอกฉิวจิ่วเอ๋อร์เกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +800"

"ติ๊ง! บุตรแห่งโชคชะตาเย่เฟิงเกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

"ติ๊ง! บุตรแห่งโชคชะตาเย่เฟิงสูญเสียแต้มโชคชะตา 500 แต้ม ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +5000"

"..."

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังอยู่ข้างหู ฉินหลางก็ยิ้มออกมาบางๆ เขาเสียเวลาและเรี่ยวแรงไปกับฉิวจิ่วเอ๋อร์ตั้งมากมาย ยังสู้ทำให้เย่เฟิงเกลียดชังเขาเพื่อกอบโกยแต้มวายร้ายไม่ได้เลย!

"เป็นสามีภรรยากันวันเดียว ผูกพันกันร้อยวันนี่นา ฉันจะพยายามทำให้เราสองคนกลายเป็นสามีภรรยาร้อยวันให้เร็วที่สุดก็แล้วกัน"

ฉินหลางเดินเข้าไปหาฉิวจิ่วเอ๋อร์ โอบเอวบางของเธอไว้อย่างเอาแต่ใจ หัวเราะร่วนโดยไม่คิดจะโต้เถียงกับเธอ จากนั้นก็ชี้มือลงไปยังฟลอร์เต้นรำชั้นล่างที่เริ่มคึกคักขึ้นมา

ห้องวีไอพีนี้เป็นห้องส่วนตัวของฉิวจิ่วเอ๋อร์ กระจกบานใหญ่จรดพื้นเป็นกระจกวันเวย์ สามารถมองเห็นข้างนอกได้จากข้างใน

ฉินหลางชี้ไปที่ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวที่อยู่ด้านล่าง หมอนั่นกำลังถือขวดไวน์แดงกลับหัวเทราดลงบนหัวของชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองจนไม่มีใครเทียบติด

เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หมอนั่นเป็นใครกัน? ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาจัง?"

เดิมทีการถูกโอบกอดอย่างแนบชิดแบบนี้ หากเป็นนิสัยของฉิวจิ่วเอ๋อร์ เธอควรจะหันกลับไปตบหน้าฉินหลางสักฉากใหญ่ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง

แต่ทว่า ท่วงท่าและเสื้อผ้าที่เกินเลยยิ่งกว่านี้เธอก็ล้วนลองมาหมดแล้ว ตอนนี้การถูกลวนลามเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ เธอจึงเมินเฉยไปโดยสัญชาตญาณ เธอแค่นเสียงเย็น "ฉันชมหรือไง? ถึงได้มาทำเป็นขยันกับฉันแบบนี้น่ะ?"

เธอมองตามทิศทางที่ฉินหลางชี้ไป เมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวคนนั้น ก็แค่นหัวเราะเยาะ "ลูกนอกสมรสของไป๋เสี่ยวฉุนไงล่ะ แน่นอนว่าต้องคุ้นหน้าอยู่แล้ว"

"ที่แท้ลูกนอกสมรสของไป๋เสี่ยวฉุนก็คือหมอนี่เอง มิน่าล่ะถึงรู้สึกคุ้นตา แบบนี้ก็หมายความว่า สองพี่น้องตระกูลไป๋บาดหมางกับตาเฒ่าไป๋เสี่ยวฉุนก็เพราะหมอนี่น่ะสิ?"

ที่เขามาที่นี่ เดิมทีก็เพราะรู้มาว่าลูกนอกสมรสของไป๋เสี่ยวฉุนมักจะมาเที่ยวที่ควีนส์บาร์เป็นประจำ เลยกะจะมาดูลาดเลาเสียหน่อย และถือโอกาสสานสัมพันธ์กับฉิวจิ่วเอ๋อร์ไปด้วย

ในเมื่อตอนนี้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งขึ้นแล้ว ก็ต้องลงมือจัดการเรื่องสำคัญเสียที

ฉินหลางแสร้งทำเป็นว่านี่คือความบังเอิญ แค่นหัวเราะแล้วกล่าวว่า "เธอว่า ถ้าฉันช่วยสองพี่น้องตระกูลไป๋จัดการไอ้เด็กเหลือขอนั่น จะเป็นยังไง?"

ต่อหน้าฉิวจิ่วเอ๋อร์ ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกแล้ว เพราะความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงแม้ปากจะไม่ได้บอกสถานะอะไรออกไป แต่ทุกครั้งที่เขามา ฉิวจิ่วเอ๋อร์ก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเหมือนภรรยาตัวน้อยๆ ไม่ใช่หรือไง?

ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องระแวดระวังอะไรให้มากความ

ท้ายที่สุดแล้ว นิสัยของฉิวจิ่วเอ๋อร์เป็นอย่างไร คนอื่นไม่รู้ แล้วเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร? ภายนอกดูเย็นชาแต่ภายในกลับอบอุ่น ถึงแม้ใบหน้าจะแสดงออกว่าไม่ชอบขี้หน้าเขาแค่ไหน แต่ในใจลึกๆ กลับเป็นห่วงเป็นใยผู้ชายของตัวเองจะตายไป!

ฉิวจิ่วเอ๋อร์หันไปมองฉินหลาง ขมวดคิ้วแล้วกล่าว "ฉันว่านายอย่ามีความคิดแบบนี้จะดีกว่านะ"

ฉินหลางหัวเราะอย่างมีเลศนัย "ความหมายของเธอคือ กลัวว่าฉันจะสู้ตาเฒ่าไป๋เสี่ยวฉุนไม่ได้งั้นเหรอ?"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้า "ไม่ใช่สู้ไม่ได้ แต่ไม่มีความจำเป็นต่างหาก ไป๋เสี่ยวฉุนรักและตามใจลูกนอกสมรสคนนี้มาก แถมยังเก็บเป็นความลับสุดยอด ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เข้าไปพัวพันกับแก๊งมังกรดำของเราอย่างลึกซึ้ง เกรงว่าก็คงไม่มีใครรู้หรอกว่าไป๋เสี่ยวฉุนมีลูกชายแบบนี้อยู่ด้วย

ไอ้เด็กนี่ชื่อไป๋โส่วเย่ ตอนเด็กๆ ยังไม่รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของพ่อตัวเอง เลยถูกรังแกที่โรงเรียน ตอนนั้นไป๋เสี่ยวฉุนก็สั่งให้ลูกพี่ระดับล่างของแก๊งมังกรดำที่คุ้นเคยกัน ไปจับคนในครอบครัวของไอ้เด็กที่รังแกลูกชายเขามาหักขาทิ้งทุกคน แล้วเอาไปทิ้งไว้ต่างถิ่น ตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้

ยังมีอีกครั้งหนึ่ง ผู้อำนวยการฝ่ายปกครองของโรงเรียนลงโทษตีไป๋โส่วเย่ เพราะไอ้เด็กนี่ไปรังแกเด็กนักเรียนหญิงในโรงเรียน ผลปรากฏว่าวันรุ่งขึ้น ศพของผู้อำนวยการฝ่ายปกครองคนนั้นก็ถูกกู้ขึ้นมาจากทะเลสาบเทียมในเมืองเทียนไห่

เรื่องทำนองนี้มีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง ไป๋เสี่ยวฉุนรักและตามใจลูกนอกสมรสคนนี้ถึงขีดสุด ถ้าเกิดไอ้เด็กนี่ได้รับบาดเจ็บอะไรขึ้นมา เกรงว่าตาเฒ่านั่นคงจะคลุ้มคลั่งจนเป็นบ้าไปเลยล่ะ! ถึงตอนนั้นคงกล้าทำทุกอย่างแน่นอน

แล้วนายจะไปหาเรื่องคนบ้าทำไมกัน?"

ดูเหมือนจะเป็นคำเตือนที่เย็นชา แต่แท้จริงแล้ว กลับเป็นความหวังดีที่คอยเตือนสติ

เป็นการเตือนฉินหลางว่า แม้เบื้องหลังของเขาจะยิ่งใหญ่คับฟ้าจนผู้คนเกรงกลัว แต่ถ้าหากต้องมาเจอกับคนบ้าที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต ก็จำเป็นต้องระแวดระวังเอาไว้ ทางที่ดีอย่าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนจะดีกว่า

จุ๊!

ฉินหลางลูบปลายคาง จ้องมองใบหน้างดงามไร้ที่ติของฉิวจิ่วเอ๋อร์ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าวันหลังอย่ามาเจอกันอีก แล้วไงล่ะ? ตอนนี้เริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของฉันขึ้นมาแล้วล่ะสิ?"

"ฉันขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับนายแล้ว!"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์สวมรองเท้าส้นสูงหนังแก้ว บิดเอวคอดกิ่ว เดินตรงไปยังทิศทางของห้องน้ำ

เธอไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำกับฉินหลางตรงนี้แล้ว รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย จำเป็นต้องไปเข้าห้องน้ำสักรอบเสียแล้ว

ฉินหลางละสายตาจากฉิวจิ่วเอ๋อร์ แล้วหันไปจ้องมองฟลอร์เต้นรำเบื้องล่างต่อไป เขามองดูท่าทางข่มเหงรังแกคนอื่นของไป๋โส่วเย่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะ "ละครสนุกๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว"

เขาโทรศัพท์หาจวินซื่อ สั่งให้มารออยู่ข้างนอกควีนส์บาร์ จากนั้นฉินหลางก็ก้าวเดินออกจากควีนส์บาร์ไปก่อนที่ไป๋โส่วเย่จะเคลื่อนไหว