บทที่ 55 ถ้อยคำกินใจ ซู่เสี่ยวเสี่ยวพ่ายแพ้

ขณะที่นั่งอยู่เบาะหลัง รถของจวินซื่อค่อยๆ ขับเคลื่อนออกจากควีนส์บาร์ ฉินหลางยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เรื่องที่สั่งให้ไปจัดการ ตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว?"

จวินซื่อประคองพวงมาลัยด้วยสองมือ ขับรถไปข้างหน้าอย่างมั่นคง น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ "หาคนไว้พร้อมแล้วครับ คืนนี้ลงมือได้เลย คุณชายครับ คุณชายอาจจะไม่รู้ ไอ้หมอนั่นไป๋โส่วเย่ มันคือเศษสวะดีๆ นี่เอง ความผิดของมันบรรยายยังไงก็ไม่หมด ยิ่งสืบลึกลงไป ก็ยิ่งได้รู้ว่าธาตุแท้ของมันเป็นยังไง มีตั้งหลายครอบครัวที่ถูกมันทำลายจนพินาศย่อยยับคามือ!"

สำหรับคนประเภทนี้ จวินซื่อไม่รู้สึกผิดบาปเลยแม้แต่น้อยที่จะลงมือจัดการ ซ้ำยังรู้สึกสะใจด้วยซ้ำ เมื่อเอาไปเทียบกับไป๋โส่วเย่แล้ว วีรกรรมความชั่วร้ายที่คุณชายของเขาเคยทำในอดีต กลายเป็นเรื่องที่พอจะให้อภัยได้ไปเลย!

"ถ้าอย่างนั้น การหลอกใช้มัน ก็ถือเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว" ฉินหลางพยักหน้ารับอย่างไม่แปลกใจนัก ถึงแม้ร่างเดิมของเขาจะได้ชื่อว่าเป็นคุณชายเสเพล แต่ก็ยังอยู่ในเมืองหลวง อยู่ในถิ่นของตระกูลฉิน รอบตัวเขามีคนคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา จะทำเรื่องชั่วร้ายก็ต้องแอบทำลับหลัง แถมยังต้องคอยระแวงว่าจะถูกคนในครอบครัวจับได้อีก แต่ไป๋โส่วเย่นั้นต่างออกไป มันทำตัวกร่าง ไม่เห็นหัวใครหน้าไหน ต่อให้ทำเรื่องเลวร้ายลงไป ก็ยังมีไป๋เสี่ยวฉุนคอยตามเช็ดตามล้างให้ ไม่สิ ต้องเรียกว่าคอยแว้งกัดคนที่มาเอาเรื่องต่างหาก

ภายใต้การตามใจแบบผิดๆ แบบนี้ ถ้านิสัยของไป๋โส่วเย่จะดีได้ ก็คงผีหลอกแล้ว! ยิ่งไป๋เสี่ยวฉุนให้ท้าย ไป๋โส่วเย่ก็ยิ่งทำตัวโอหัง กำเริบเสิบสาน ไม่เห็นหัวใครหนักขึ้นไปอีก

"คุณชายครับ อย่างที่คุณชายบอกไว้เลย เย่เฟิงไปหาคุณเสี่ยวเสี่ยวจริงๆ ด้วย แถมยังมีปากเสียงกันรุนแรง ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนตอนนี้ ถือว่าตัดขาดกันโดยสิ้นเชิงแล้ว! ถ้าเปรียบกับสมัยก่อน คุณชายก็คือขงเบ้งจอมวางแผนที่ฉลาดหลักแหลมเลยล่ะครับ!" จวินซื่อเอ่ยปากชมจากใจจริง พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ ฉินหลางกลอกตาบนใส่ "ขงเบ้งเขาเรียกว่าวางแผนการรบอยู่ในกระโจมบัญชาการต่างหาก บอกให้ไปอ่านหนังสือหาความรู้ใส่ตัวบ้าง ทำไมล่ะ หรือว่าเมื่อคืนตอนออกไปเที่ยว เอาความรู้ที่เรียนมาส่งคืนให้ผู้จัดการจางไปหมดแล้วล่ะสิ?!"

"จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันครับคุณชาย!" จวินซื่อหัวเราะแห้งๆ ตอบกลับด้วยสำเนียงปักกิ่ง เพื่อแสดงภูมิความรู้ของตัวเอง เขาจึงรีบเสนอแนะ "ผมว่านะ ตอนนี้เรายังไม่ต้องรีบกลับหรอก ปล่อยให้คุณเสี่ยวเสี่ยวอยู่คนเดียวไปก่อน ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายไปเรื่อยๆ ถึงตอนนั้น เย่เฟิงก็จะหมดหนทางพลิกฟื้นกลับมาได้อีกต่อไป!”

“คืนนี้มีธุระ เดี๋ยวตรงไปที่บ้านเด็กกำพร้าแสงตะวันเลย" ฉินหลางเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลง แล้วไม่พูดอะไรอีก

ความคิดของจวินซื่อในตอนนี้ ยังมองอะไรตื้นเขินเกินไป แทนที่จะปล่อยให้ซู่เสี่ยวเสี่ยวคิดทบทวนถึงความเลวร้ายของเย่เฟิงด้วยตัวเอง สู้ฉวยโอกาสนี้สุมไฟเพิ่มเข้าไปอีกไม่ดีกว่าหรือ? แน่นอนว่า ไฟกองนี้จะถูกจุดขึ้นที่อื่น แต่มันจะลามไปไหม้คิ้วของเย่เฟิงได้ แล้วแบบนี้ทำไมเขาถึงจะไม่ทำล่ะ?

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากแวะรับซู่เสี่ยวเสี่ยวจากที่บ้าน เมื่อขึ้นรถมา เธอเห็นคุณชายกำลังนอนหลับอยู่ จึงไม่ได้ส่งเสียงรบกวน แต่เลือกที่จะนั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าอมทุกข์และอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

จนกระทั่งมาถึงจุดหมายปลายทางและลงจากรถ ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็ยังคงก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังฉินหลางโดยไม่พูดไม่จาสักคำ ราวกับไปเจอเรื่องน้อยเนื้อต่ำใจอะไรมา ในตอนนี้ เบื้องหน้าของฉินหลาง บ้านเด็กกำพร้าแสงตะวันที่เก่าทรุดโทรม ได้ถูกรื้อถอนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงซากปรักหักพังเท่านั้น เขาเดินไปได้ไม่นาน ก็หยุดชะงักอยู่ตรงหน้าชิงช้าตัวหนึ่ง ซู่เสี่ยวเสี่ยวที่มัวแต่ก้มหน้าเดินตามมาจึงชนเข้าที่แผ่นหลังของเขาอย่างจัง

"เป็นอะไรไป? ใจลอยเชียว?" ฉินหลางหันกลับมา ลูบศีรษะของซู่เสี่ยวเสี่ยว แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ใครรังแกเธอเหรอ? บอกคุณชายมาเถอะ เดี๋ยวคุณชายจะไปจัดการมันให้เอง!" ซู่เสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้น เม้มริมฝีปากแน่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เธอพึมพำด้วยความสับสน "คุณชายคะ ทำไมเย่เฟิงถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้คะ? วันนี้เขาไม่เพียงแต่สะกดรอยตามหนูมาตลอดทาง แต่ยังพูดจาใส่ร้ายคุณชายอีก แถมคุณหนูไป๋ยังบอกอีกว่า เขาก็เคยสาดโคลนใส่คุณชายต่อหน้าเธอมาแล้วเหมือนกัน

แล้วก็ เมื่อตอนเย็น มีเงินก้อนใหญ่โอนเข้ามาในบัญชีของหนูอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย น่าจะเป็นเขาที่โอนมาให้ เขาทำแบบนี้หมายความว่ายังไง คิดจะเอาเงินมาฟาดหัวหนูเหรอคะ?" ในใจของซู่เสี่ยวเสี่ยว เย่เฟิงเปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆ ของเธอ เธอเคยเฝ้าฝันถึงวันที่เย่เฟิงกลับมา สองพี่น้องได้พบหน้ากันอีกครั้ง หรือแม้กระทั่งคิดอยากจะหาแฟนสวยๆ ให้เขาสักคน แต่ตอนนี้ ความฝันทุกอย่างได้พังทลายลงหมดสิ้น

เย่เฟิงไม่เพียงแต่คิดอกุศลกับเธอ แต่เพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง เขายังกล้าทำทุกวิถีทางเพื่อใส่ร้ายคุณชาย แถมยังโอนเงินก้อนโตมาให้เธออีก! นี่มันหมายความว่ายังไง? หรือว่าในสายตาของเย่เฟิง เธอเป็นแค่ผู้หญิงหน้าเงิน ที่ยอมทนอยู่ข้างกายฉินหลางก็เพราะความรวยงั้นเหรอ?

การที่เย่เฟิงเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน แทนที่จะรู้สึกรังเกียจเพียงอย่างเดียว ในใจของซู่เสี่ยวเสี่ยวกลับรู้สึกเสียดายมากกว่า นั่นคือเย่เฟิงคนที่เธอรักและห่วงใยเหมือนน้องชายแท้ๆ เลยนะ ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ล่ะ?

"อย่าคิดมากไปเลย กาลเวลาเปลี่ยน คนก็ต้องเปลี่ยนเป็นธรรมดา" ฉินหลางกางแขนออก ดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก วางคางเกยบนไหล่บาง แล้วกระซิบปลอบโยนข้างหูของเธอเบาๆ สำหรับเรื่องที่เย่เฟิงโอนเงินก้อนใหญ่ให้ซู่เสี่ยวเสี่ยว เขาไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่ครึ่งคำ

ซู่เสี่ยวเสี่ยวทำตัวเหมือนลูกนกตัวน้อยที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของฉินหลาง เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อด้วยความประหม่า เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย และไม่คิดที่จะผลักฉินหลางออกไปด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลาที่เธอกำลังทุกข์ใจแบบนี้ การได้ถูกโอบกอดไว้ในอ้อมอกอันอบอุ่นอย่างกะทันหัน ทำให้ซู่เสี่ยวเสี่ยวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไว้วางใจ และความสุขที่เอ่อล้นออกมาจากใจ!

"ไม่ใช่แค่เย่เฟิงที่เปลี่ยนไปหรอกนะ เธอก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน เพียงแต่เธอไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง" ฉินหลางหยิบกล่องเหล็กสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาถอยหลังออกไปเล็กน้อย จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของซู่เสี่ยวเสี่ยว แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ยังจำกล่องใบนี้ได้ไหม?" นี่คือสิ่งที่เขาไปขอมาจากคุณยายอธิการ มันมีประโยชน์อย่างมาก และถือเป็นอาวุธร้ายแรงสำหรับซู่เสี่ยวเสี่ยวเลยทีเดียว

"คุณชาย คุณไปเอากล่องใบนี้มาได้ยังไงคะ?" ซู่เสี่ยวเสี่ยวมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง กล่องเหล็กใบนี้คือของที่เธอเคยมีตอนเด็กๆ ตอนนั้นเธอยังเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มักจะชอบเพ้อฝันถึงเรื่องราวสวยงามที่ไม่เป็นความจริง

แถมเธอยังชอบเขียนความฝันเหล่านั้นลงบนกระดาษ เลียนแบบนางเอกในละครโทรทัศน์ที่มักจะเก็บซ่อนความลับเอาไว้ แต่ตอนนั้นเธอไม่มีเงินพอจะซื้อขวดแก้วใส่ความฝัน จึงทำได้เพียงซ่อนความปรารถนาเหล่านั้นไว้ในกล่องเหล็กใบนี้ ภายในกล่องใบนี้บรรจุความฝันมากมายของเธอเอาไว้ แต่ต่อมามันก็หายไป ไม่รู้ว่าไปทำตกไว้ที่ไหน

แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังเกือบลืมเลือนการมีอยู่ของกล่องเหล็กใบนี้ไปแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะมาปรากฏอยู่ในมือของฉินหลาง เวลาล่วงเลยมาเนิ่นนาน หากฉินหลางไม่เอากล่องเหล็กใบนี้ออกมาให้ดู ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็คงลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว!

ฉินหลางไม่ตอบคำถาม เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกล่องเหล็ก เนื่องจากมันถูกเก็บไว้อย่างมิดชิด ตัวหนังสือบนกระดาษจึงยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน บางทีอาจจะเป็นเพราะตอนที่ซู่เสี่ยวเสี่ยวเขียนกระดาษอธิษฐานเหล่านี้ เธอยังเด็กเกินไป ลายมือจึงดูบิดๆ เบี้ยวๆ ดูตลกและน่ารักในเวลาเดียวกัน

"วันนี้คุณยายอธิการบ่นเรื่องเงินไม่พอใช้อีกแล้ว กำลังกลุ้มใจเรื่องเงินอยู่ โตขึ้นหนูอยากหาเงินให้ได้เยอะๆ เอามาให้คุณยายอธิการที่กำลังขัดสน คุณยายจะได้ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจเรื่องเงินอีกต่อไป สู้ๆ (＾∀＾●)ﾉｼ”

“วันนี้มีเด็กในบ้านเด็กกำพร้าเก็บเงินได้หนึ่งหยวน เอาไปซื้อไอศกรีมกินสองแท่ง ดูท่าทางมีความสุขมากเลย โตขึ้นหนูก็อยากกินไอศกรีมเหมือนกัน หนูต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ ไม่ใช่แค่ให้คุณยายอธิการเท่านั้น แต่จะเอามาซื้อไอศกรีมให้ตัวเองด้วย"

"คุณยายอธิการบอกว่า ผู้หญิงเราโตขึ้นก็ต้องแต่งงาน ก่อนแต่งงานก็ต้องมีแฟน คุณยายบอกให้พวกเราเป็นเด็กผู้หญิงต้องรู้จักรักนวลสงวนตัว และต้องหาผู้ชายที่ดีมากๆ มาเป็นแฟนให้ได้”

“วันนี้ดูทีวีเห็นวัยรุ่นผู้หญิงไปเที่ยวสวนสนุกกับแฟน พวกเขาดูมีความสุขกันมากๆ เลย”

“หนูก็อยากไปเที่ยวสวนสนุกเหมือนกัน อยากหาผู้ชายที่ดีมากๆ แบบที่คุณยายอธิการบอก แล้วก็ไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน"

"อยากจะ...”

“..."

เมื่อได้ยินฉินหลางอ่านความปรารถนาที่เขียนไว้ตอนเด็กออกมาทีละคำทีละประโยค ใบหน้าของซู่เสี่ยวเสี่ยวก็แดงก่ำลามไปถึงลำคอ ถ้าเจาะรูบนหัวเธอตอนนี้ คงจะมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาเป็นแน่ เธอพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเขินอาย พยายามจะแย่งกระดาษแผ่นเล็กในมือของฉินหลาง ปากก็ละล่ำละลักด้วยความร้อนรน "คุณชาย อย่าอ่านเลยนะคะ นั่นมันเป็นเรื่องไร้สาระที่หนูเขียนตอนเด็กๆ ตอนนี้หนูยังจำเนื้อหาข้างในไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มันเชื่อถือไม่ได้หรอกค่ะ เชื่อถือไม่ได้จริงๆ! คุณชายอย่าอ่านออกมาเลยนะคะ?"

ถึงแม้เธอจะจำความปรารถนาในวัยเด็กได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ก็ยังพอมีความทรงจำอยู่บ้าง เพราะในระหว่างที่เธอเติบโตขึ้นมา คุณยายอธิการก็พร่ำบอกเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ขอให้ในอนาคตเธอได้พบเจอผู้ชายดีๆ ที่รักและทะนุถนอมเธอ ใครจะไปคิดล่ะว่า ความปรารถนาที่เขียนขึ้นมาส่งเดชตอนเด็กๆ เหล่านี้ จะถูกคุณชายมาเห็นเข้า? ตอนนี้เธอแทบอยากจะขุดหลุมบนพื้น แล้วมุดหัวหนีลงไปซ่อนตัวซะให้รู้แล้วรู้รอด น่าอายจนไม่มีหน้าจะไปพบใครแล้ว! เธอพยายามอย่างหนักที่จะแย่งกระดาษแผ่นเล็กๆ พวกนั้นกลับมา แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ

ฉินหลางเก็บกระดาษแผ่นเล็กๆ ทีละแผ่นลงในกล่องเหล็ก ยกขึ้นสูงเหนือศีรษะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอันเป็นประกายของซู่เสี่ยวเสี่ยว ก่อนที่น้ำเสียงจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง "บางทีในสายตาของเธอ ความปรารถนาพวกนี้อาจจะเป็นแค่เรื่องไร้สาระที่เขียนขึ้นตอนเด็กๆ และไม่มีความหมายอะไรแล้ว แต่ในสายตาของฉัน ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอเคยอยากจะไขว่คว้ามันมาให้ได้มากที่สุดนะ ต่อให้เป็นแค่ความฝันในวัยเด็ก แต่ในใจฉัน มันก็มีความหมายที่แตกต่างออกไป

ต่อให้เป็นแค่ความฝันในวัยเด็ก ฉันก็อยากจะอยู่เคียงข้างเธอ แล้วทำให้มันเป็นจริงไปด้วยกัน" เขาจับมือของซู่เสี่ยวเสี่ยว เอ่ยถามด้วยความหนักแน่น "ซู่เสี่ยวเสี่ยว ตอนนี้ฉันเริ่มจะโลภขึ้นมาแล้วล่ะ ฉันมีคำขอมากมาย ฉันอยากไปกินไอศกรีมกับเธอ อยากไปเที่ยวสวนสนุกกับเธอ อยากดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันกับเธอ อยากจะ... ฉันโลภมากจนอยากจะอยู่เคียงข้างเธอ แล้วสานฝันทุกอย่างของเธอให้กลายเป็นจริง ช่วยบอกฉันหน่อยสิ เธอจะยินยอมไหม?"