บทที่ 56 ความในใจของหญิงสาวที่ไม่อาจปิดบัง

ทั้งสองคนจ้องมองกันอยู่นาน

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเคลิบเคลิ้มไปแล้ว เธอยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ขอบตาแดงระเรื่อ มีหยาดน้ำตาเอ่อล้นกลิ้งไปมา

นั่นไม่ใช่ความโกรธ และยิ่งไม่ใช่ความน้อยใจ แต่เป็นความซาบซึ้งใจอย่างเปี่ยมล้น

เธอไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี ได้แต่ยืนเหม่อลอย

ฉินหลางก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

ซู่เสี่ยวเสี่ยวหลับตาลงทันที เธอเป็นฝ่ายยื่นริมฝีปากเล็กๆ เผยอขึ้นอย่างว่าง่าย พร้อมกับขยับตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เฝ้ารอคอยอย่างเงียบๆ

"ยายตัวแสบเอ๊ย!"

เสียงหัวเราะหยอกล้อทำให้ซู่เสี่ยวเสี่ยวสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เมื่อมองเห็นใบหน้าของฉินหลางที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พวงแก้มที่เขินอายก็ปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอตัดพ้อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "คุณชาย คุณนี่ร้ายจริงๆ เลย..."

ฉินหลางบีบปลายจมูกของซู่เสี่ยวเสี่ยวเบาๆ เอ่ยด้วยความเอ็นดู "ฉันกลัวว่าเธอจะเสพติดน่ะสิ มัวแต่มาเรียกร้องให้ฉันลงโทษเดี๋ยวก็เสียเวลาเปล่า คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะนะ ถ้าไปช้า สวนสนุกก็ปิดกันพอดี"

"อื้อ!" ซู่เสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างรู้ความ เธอควงแขนของฉินหลางเอาไว้ แล้วซบศีรษะลงบนท่อนแขนของเขา

จนกระทั่งขึ้นรถก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

ถึงแม้สายตาของจวินซื่อจะแฝงไปด้วยรอยยิ้มล้อเลียน แต่สำหรับซู่เสี่ยวเสี่ยวแล้ว เมื่อเทียบกับการถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ เธอไม่อยากปล่อยแขนของฉินหลางมากกว่า เธออยากจะอยู่ใกล้ชิดให้มากขึ้นอีกนิด เพื่อให้ความรู้สึกซาบซึ้งใจอันอบอุ่นในใจไม่ปะทุเดือดจนเกินไป

...

สวนสนุกยามค่ำคืนเต็มไปด้วยสีสันละลานตา แสงไฟนีออนส่องสว่างเจิดจ้า เมื่อเทียบกับช่วงกลางวันที่มีแต่ครอบครัวพ่อแม่ลูก ช่วงกลางคืนจะเหมาะกับคู่รักมากกว่า คู่รักวัยรุ่นที่เดินกอดคอคลอเคลียกันมีให้เห็นอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ตามหลักแล้ว ฉินหลางและซู่เสี่ยวเสี่ยวที่เดินควงแขนกัน ไม่ควรจะตกเป็นเป้าสายตาขนาดนี้

แต่ทว่า บนใบหน้าของฉินหลางมีรอยยิ้มประดับอยู่ ความรู้สึกเป็นมิตรที่แผ่ออกมาตามธรรมชาติ ทำให้เด็กสาววัยรุ่นหลายคนต้องเหลียวมอง จนพานรู้สึกว่าแฟนหนุ่มที่ตัวเองควงอยู่นั้นจืดชืดไปเลย

พวกเธอต่างพากันจ้องมองสำรวจซู่เสี่ยวเสี่ยว แล้วเกิดความรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

"บ้าไปแล้วหรือเปล่า เดี๋ยวนี้หนุ่มหล่อเขาชอบไม้กระดานแบบนี้กันแล้วเหรอ? ถึงผู้หญิงข้างๆ จะหน้าตาสวยก็เถอะ แต่เรื่องรูปร่างน่ะยังสู้ฉันไม่ได้เลยนะ"

"นั่นสิ หน้าตาสวยแล้วยังไงล่ะ? ปิดไฟแล้วก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ"

"โมโหชะมัด! ทำไมคนที่ยืนอยู่ข้างหนุ่มหล่อคนนั้นถึงไม่ใช่ฉันนะ? เอาคนไปเทียบกับคน มีแต่จะทำให้โมโหตายเปล่าๆ!"

"..."

ต้องยอมรับเลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงในสมัยนี้นั้นค่อนข้างแปลกประหลาด โดยเฉพาะในหมู่คนทั่วไป ผู้หญิงมักจะวางมาดแข็งกร้าวราวกับนักเลง บางคนที่กล้าเกินเบอร์ ถึงขนาดยอมพูดจาดูถูกแฟนหนุ่มของตัวเองต่อหน้าต่อตาเลยก็มี

ผู้ชายบางคนถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะปริปากเถียง ทำได้เพียงจ้องมองฉินหลางด้วยความเคียดแค้น และอิจฉาซู่เสี่ยวเสี่ยวที่ทั้งสวยและดูว่านอนสอนง่ายซึ่งอยู่เคียงข้างเขาเป็นอย่างมาก

ขณะที่เดินท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของผู้คน คำพูดของผู้หญิงบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ก็ลอยเข้าหูของซู่เสี่ยวเสี่ยว

เธอก้มหน้าลง มองดูหน้าอกของตัวเองที่เพียงแค่นูนขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความโค้งเว้ากลับไม่ค่อยมีเท่าไหร่นัก แล้วเม้มริมฝีปากอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

ถึงแม้จะไม่ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร แต่ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกมาตลอดว่าคุณชายชอบของใหญ่ ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้จะสั่งให้เธอกินซุปซี่โครงหมูตุ๋นมะละกอทำไมล่ะ?

ปากเธอบอกว่าไม่กิน แต่ความจริงแล้วช่วงนี้เธอกินมันทุกวัน วันละมื้อ ไม่เคยขาดเลยสักวัน โดยเฉพาะตอนนอนหลับตอนกลางคืน เธอมักจะรู้สึกอุ่นวาบที่หน้าอก ราวกับว่ามันกำลังเจริญเติบโตอย่างไรอย่างนั้น

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเทียบผู้หญิงอีกหลายๆ คนไม่ได้อยู่ดี!

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของซู่เสี่ยวเสี่ยว ร่างกายที่กอดแขนฉินหลางอยู่ก็เผลอขยับออกห่างเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่ใกล้ชิดฉินหลาง แต่เธอแค่รู้สึกกลัว กลัวว่าถ้าถูกสัมผัสแล้วคุณชายรู้ว่าของเธอเล็ก เขาอาจจะไม่ชอบเธอมากขนาดนี้แล้ว

จิตใจของผู้หญิง บางครั้งก็อ่อนไหวเป็นพิเศษ ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็เป็นหนึ่งในข้อยกเว้นนั้น เธอเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยอย่างยิ่ง และในขณะเดียวกันก็ยิ่งหวาดกลัวการสูญเสีย เพียงแค่เรื่องไม่สบายใจเล็กๆ น้อยๆ ก็มักจะทำให้เธอเศร้าไปอีกนาน

นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะยังไงซะซู่เสี่ยวเสี่ยวก็เป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก ต่อให้คุณยายอธิการจะดีกับเธอแค่ไหน นั่นก็เป็นเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ในเมื่อบ้านเด็กกำพร้ามีเด็กมากมายขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่คุณยายอธิการจะทุ่มเทความรักทั้งหมดให้เธอเพียงคนเดียวใช่ไหมล่ะ?

ทั้งสองคนเดินผ่านร้านชานมแห่งหนึ่ง ภายในร้านกำลังเปิดเพลงฮิตติดหูวนไปวนมา

"เธอรักฉัน ฉันรักเธอ มี่เสวี่ยปิงเฉิงหวานชื่นใจ~"

ซื้อไอศกรีมโคนมาสองอัน ถือกันคนละอัน จากนั้นฉินหลางก็พาซู่เสี่ยวเสี่ยวเดินไปทางชิงช้าสวรรค์

ตลอดทาง ไอศกรีมในมือของซู่เสี่ยวเสี่ยวแทบจะละลายหมดแล้ว ฉินหลางจึงต้องยื่นหน้าเข้าไปกัดคำหนึ่ง แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ทำไมไม่กินล่ะ?"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้ามอง พร้อมกับใช้ลิ้นเลียเบาๆ ตรงรอยที่ฉินหลางกัดไปเมื่อครู่

ฉินหลางมองดูท่าทีที่ผิดปกติของซู่เสี่ยวเสี่ยว เขามองตามสายตาของเธอไป ในใจก็รู้สึกขบขันขึ้นมาทันที

ถึงได้บอกว่าซู่เสี่ยวเสี่ยวเก็บความรู้สึกไม่เป็นยังไงล่ะ?

เธอเอาแต่จ้องหน้าอกตัวเองแบบนี้ ภายในดวงตาคู่สวยเหมือนจะแฝงไปด้วยความรู้สึกตำหนิตัวเองที่ไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย

ความในใจแค่นี้ คิดจะปิดบังใครได้ล่ะ?

แต่ฉินหลางก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าคำพูดพล่อยๆ ของคนแปลกหน้าจะถูกเธอเก็บเอาไปใส่ใจขนาดนี้ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ เป่าลมร้อนรดข้างหูเธอเบาๆ เหลือบตาลงต่ำ แล้วเอ่ยอย่างหยอกเย้า "ดูอะไรอยู่เหรอ? จ้องซะตาไม่กระพริบเลย ให้ฉันดูด้วยคนสิ!"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวทนความรู้สึกคลอเคลียแนบชิดแบบนี้ไม่ไหว ร่างกายของเธอแดงเถือกราวกับปูต้ม วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง ความรู้สึกวาบหวามทำเอาวิญญาณสีขาวบนหัวลอยหลุดออกไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงติ่งวิญญาณรูปร่างคล้ายยอดไอศกรีมที่ยังคงเกาะติดอยู่บนศีรษะเล็กๆ ของเธอ

เธอหดคอหนีอย่างอ่อนโยน แต่กลับกลายเป็นว่าแก้มของเธอไปเสียดสีกับแก้มของฉินหลางจนแนบชิดยิ่งกว่าเดิม รู้สึกได้เลยว่าขาทั้งสองข้างเริ่มจะอ่อนระทวย น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยการเว้าวอนและออดอ้อน "คุณชาย~"

ฉินหลางประทับจุมพิตลงบนใบหูเล็กๆ น่ารักที่กำลังแดงระเรื่อของเธอ แล้วหัวเราะอย่างเอ็นดู "ก็สวยดีนี่นา ฉันชอบนะ"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงก่ำ บ่นอุบอิบเสียงเบา "คุณชายชอบหลอกให้ดีใจอยู่เรื่อย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บ้าน คุณชายยังให้หนูกินซุปซี่โครงหมูตุ๋นมะละกออยู่เลย คุณชายชอบของใหญ่ใช่ไหมล่ะ?"

ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา ภายในใจของเธอรู้สึกเปรี้ยวปรี๊ด เพราะถึงแม้หน้าอกของเธอจะไม่ได้เล็กจนแบนราบ แต่ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคำว่าใหญ่อย่างแน่นอน!

ไม่ใช่สเปคแบบที่คุณชายชอบ เธอเลยแอบตัดพ้อร่างกายของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว!

ในใจก็แอบตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่า ผ่านคืนนี้ไป จะต้องกินซุปซี่โครงหมูตุ๋นมะละกอให้เยอะกว่านี้ เมื่อก่อนกินแค่วันละมื้อ ตอนนี้ต้องเปลี่ยนเป็นวันละสองมื้อ มื้อละสองชาม!

ฉินหลางฉวยโอกาสจู่โจม เขากดจูบดังจุ๊บลงที่มุมปากของซู่เสี่ยวเสี่ยวเบาๆ ทำเอาเธอตกใจจนต้องรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีใครอยู่แถวนี้บ้างไหม

เสียงของฉินหลางดังขึ้นข้างหูของเธออีกครั้ง "ที่เธอพูดมาก็ถูกนะ ฉันชอบของใหญ่"

เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย... ซู่เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกได้ถึงความผิดหวังที่เอ่อท้นขึ้นมาในใจ หัวใจดวงน้อยโหวงเหวง รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

ยังไม่ทันที่ความผิดหวังของซู่เสี่ยวเสี่ยวจะฝังรากลึก ฉินหลางก็เป่าลมร้อนใส่หูเธอต่อ "แต่ว่า! สิ่งที่ฉันชอบที่สุดก็คือของเสี่ยวเสี่ยวนะ อยากรู้ไหมล่ะว่าทำไม?"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างแรง เบิกตากว้าง ราวกับนักเรียนดีเด่นที่กำลังตั้งใจฟังครูสอน และเตรียมจะจดเลกเชอร์ลงสมุด

ฉินหลางยิ้มร้าย จงใจลากเสียงยาวที่คำลงท้าย "ก็เพราะว่า... ฉันจะได้ลูบคลำมันตั้งแต่ตอนที่ยังเล็กๆ ไปจนโตเลยยังไงล่ะ..."