บทที่ 57 โทสะอันไร้ขอบเขต

อื้อ!

พอซู่เสี่ยวเสี่ยวได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกว่ากระดูกทั่วร่างพานจะอ่อนระทวยไปหมด ภายในดวงตาคู่สวยที่แสนมีชีวิตชีวามีประกายความตื่นตระหนกวาบผ่าน ทว่าเธอกลับไม่ได้ละสายตาไปไหน

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความเขินอาย แต่อีกส่วนหนึ่ง ซู่เสี่ยวเสี่ยวกลับรู้สึกว่าปมในใจของตัวเองราวกับได้รับการคลี่คลายลงแล้ว?

ฉินหลางจูงมือเธอเดินขึ้นชิงช้าสวรรค์ตามคำแนะนำของพนักงาน กระเช้าแบบปิดทึบค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นไปเรื่อยๆ

พื้นที่ที่มีเพียงพวกเขาสองคน ดูคับแคบลงถนัดตา

จันทราลอยเด่นกลางเวหา ดวงดารารายล้อมประดับประดา

เมื่อมองลงมาจากชิงช้าสวรรค์บนที่สูง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองเทียนไห่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟเจิดจรัสและหรูหราอลังการ ก็ถูกกวาดเก็บไว้ในสายตาทั้งหมด

รถราที่สัญจรไปมาบนท้องถนนดูเหมือนจะหนาแน่นกว่าปกติ ในหมู่กระแสรถที่วิ่งขวักไขว่ไม่ขาดสาย มีรถตำรวจหลายคันขับโฉบผ่านไปอย่างรวดเร็วเป็นระยะๆ ดูราวกับว่าเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น และกำลังเร่งรัดดำเนินการสืบสวนอย่างเต็มกำลัง

"เริ่มแล้วสินะ?"

ฉินหลางมองดูรถตำรวจที่เพิ่มจำนวนขึ้นไม่น้อยพลางแค่นหัวเราะเยาะในใจ

ไป๋เสี่ยวฉุนไอ้แก่คนนี้บ้าคลั่งเอาเรื่องจริงๆ นี่เพิ่งจะถึงไหนกันเชียว? ก็เริ่มใช้อิทธิพลของตัวเองซะขนาดนี้แล้วเหรอ?

ก่อนหน้านี้ตอนที่ไป๋เสี่ยวอวิ๋นถูกลักพาตัวไป ต่อให้เป็นการเสแสร้งแกล้งทำ ทำไมถึงไม่เห็นจะร้อนรนขนาดนี้เลย?

ลำเอียงรักผู้ชายมากกว่าผู้หญิงถึงขั้นนี้ ก็ไม่มีใครเกินแล้วจริงๆ

ระหว่างที่ครุ่นคิด ฉินหลางก็ดึงสติกลับมา เขาหันไปมองซู่เสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังก้มหน้าก้มตาเขี่ยเล่นนิ้วมือตัวเองไปมา ท่าทางที่ดูเบื่อหน่ายนั้น ช่างเหมือนคนกำลังคิดอะไรในใจอยู่จริงๆ

ทว่าท่าทีเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยแอบใช้หางตาเหลือบมองเขาเป็นระยะๆ กลับเผยให้เห็นถึงความไม่สงบในจิตใจของเธอ

"คุณชาย~"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวที่จู่ๆ ก็ถูกอุ้มตัวลอยร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เธอก็ถูกวางลงให้นั่งบนตักของฉินหลางเสียแล้ว

แผ่นหลังของเธอพิงอยู่กับแผงอกอันอบอุ่นของฉินหลาง เธอหดคอลง ตื่นตระหนกราวกับลูกกระต่ายตัวน้อย

พอนึกถึงคำพูดที่คุณชายเพิ่งพูดระหว่างทาง หัวใจดวงน้อยก็เต้นตึกตักๆ จังหวะการเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เธอรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้แค่ยอมให้คุณชายช่วยลูบหน้าท้องน้อยให้ ก็ยังรู้สึกสบายและมีความสุขขนาดนั้น ถ้าเกิดถูกลูบคลำตรงที่อื่นจริงๆ แล้วมันจะขนาดไหนกันล่ะ?

"ยิ่งอยู่สูง ก็ยิ่งมองเห็นได้ไกล เมืองเทียนไห่ถึงจะไม่ได้เจริญรุ่งเรืองที่สุด แต่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนก็ถือว่าสวยงามเป็นเลิศ" ฉินหลางโอบกอดเอวคอดกิ่วเอาไว้ พลางชี้ไปนอกหน้าต่าง "เมื่อกี้เธอนั่งอยู่ด้านในสุด มองเห็นแค่ในสวนสนุกเท่านั้น แต่ถ้ามองจากฝั่งฉัน จะสามารถมองเห็นตัวเมืองได้เลย"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของฉินหลาง จะไปมีกะจิตกะใจดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนอะไรอีกล่ะ?

รู้สึกเพียงแค่ว่าแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวไปหมด เขินอายจนแทบจะเงยหน้าไม่ขึ้นอยู่แล้ว

คุณชายพาเธอดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้วยท่าทีจริงจัง แต่ในใจของเธอกลับเอาแต่คิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องไร้สาระแถมยังทะลึ่งลามกพวกนั้น

ช่าง... หน้าไม่อายจริงๆ เลย!

เมื่อมองดูคุณชายที่กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดของตัวเองชักจะทะลึ่งเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทุกครั้งที่อยู่ตามลำพังกับคุณชาย ในหัวของเธอมักจะผุดความคิดชวนให้หน้าแดงพวกนี้ขึ้นมาเสมอ

...

คฤหาสน์ตระกูลไป๋ สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ไป๋เสี่ยวฉุนผู้ซึ่งมักจะสุขุมเยือกเย็นมาตลอด วันนี้กลับบันดาลโทสะอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

"ไอ้พวกบัดซบ! บอดี้การ์ดไปไหนหมด? ไอ้พวกบอดี้การ์ดพวกนั้นมันมัวทำบ้าอะไรกันอยู่? ให้ตามไปคุ้มกันแท้ๆ แต่กลับปล่อยให้คนหายไปได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!"

"โทรศัพท์ไปหาผู้กำกับจางให้ส่งคนออกค้นหาเดี๋ยวนี้! แล้วก็ให้คนของแก๊งมังกรดำไปค้นหาตามบ้านทุกหลัง! ภายในคืนนี้ ต้องตามหาตัวเขากลับมาให้ได้!"

"กำเริบเสิบสานกันเกินไปแล้ว! ลูกชายของฉันไป๋เสี่ยวฉุนทั้งคน ยังมีคนกล้าคิดร้ายอีก ถ้าให้ฉันรู้ว่าเป็นใคร ฉันจะถลกหนังเลาะเอ็นมันออกมาให้หมด!"

"มองอะไร?! ไสหัวออกไปหาคนสิ ถ้าหาคนไม่เจอ พวกแกก็ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"

อาฝู พ่อบ้านใหญ่ของตระกูลไป๋ ถูกไป๋เสี่ยวฉุนไล่ตะเพิดลงมาจากชั้นสองอย่างไม่ไว้หน้า

เขาก้มหน้าก้มตา ตอบรับอย่างหวาดกลัว ตอนที่เดินผ่านบันไดแล้วพบกับไป๋หยูอวี้ ก็เอ่ยเรียกคุณหนูใหญ่คำหนึ่ง แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

หึหึ... นี่คงเป็นเวรกรรมสินะ?

ไป๋หยูอวี้ได้ยินเสียงด่าทอที่ดังลอยมาจากห้องหนังสือชั้นบนอย่างไม่ขาดสาย จึงลอบแค่นหัวเราะเยาะในใจ

สั่งคนไปลักพาตัวลูกสาวของตัวเอง พอมาตอนนี้ลูกนอกสมรสกลับมาหายตัวไป นี่ไม่ใช่เวรกรรม แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

ไป๋หยูอวี้หยิบนมสดหนึ่งกล่องออกมาจากตู้เย็น เทแบ่งใส่แก้วสองใบที่โต๊ะกระจก แล้วส่งแก้วหนึ่งไปตรงหน้าไป๋เสี่ยวอวิ๋น เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ดื่มนมแก้ตกใจหน่อยนะ เดี๋ยวรอให้เงียบเสียงลงก่อน ค่อยขึ้นไปนอน"

ไป๋เสี่ยวอวิ๋นจิบไปอึกหนึ่ง ในใจรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก

ถึงยังไงนั่นก็เป็นพ่อของเธอ ต้องมาเจอกับการเลือกปฏิบัติแบบนี้ จะไม่ให้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจได้อย่างไร?

"พี่สาวคะ เด็กผู้ชายมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? เด็กผู้หญิงอย่างเราไม่มีค่าให้รักเลยใช่ไหมคะ?"

ไป๋หยูอวี้โอบไหล่น้องสาว ลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอ แล้วเอ่ยปลอบประโลมด้วยความอ่อนโยน "น้องโง่ ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? พี่รักเธอไงล่ะ"

ไป๋เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้าหงึกหงัก ในหัวจู่ๆ ก็นึกถึงเงาร่างของพี่ชายฉินหลาง ภายในดวงตากลมโตสุกใสพลันเอ่อล้นไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขจนหยีลง

พี่ชายก็รักเธอเหมือนกัน!

ตึง ตึง ตึง!

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากตรงบันได ไป๋เสี่ยวฉุนเดินลงมาจากชั้นบน ตรงดิ่งมาที่ห้องนั่งเล่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะอันไร้ขอบเขต เขาถลึงตาใส่ไป๋หยูอวี้ "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแกใช่ไหม? ถ้าใช่ ก็รีบปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้ เรื่องที่แล้วมาฉันจะไม่เอาความ แต่ถ้าแกกล้าทำร้ายโส่วเย่ล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน!"

คิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกว่าลูกสาวคนโตของตัวเอง มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังการลักพาตัวโส่วเย่

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงความรักความตามใจที่ลูกสาวคนโตมีต่ออวิ๋นอวิ๋น ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเธอจงใจจะแก้แค้นเอาคืนเขา!

เมื่อไฟโทสะหาทางระบายออกได้แล้ว เขาก็ไม่สนว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือไม่ ก็เปิดฉากคาดคั้นทันที

จะไปมีความผูกพันฉันพ่อลูกอะไรเหลืออยู่ล่ะ?

เห็นได้ชัดว่ากำลังสอบสวนผู้ต้องสงสัยอยู่ชัดๆ ไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย!

เมื่อเห็นฉากนี้ ต่อให้จิตใจของไป๋หยูอวี้จะเข้มแข็งเพียงใด ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงคลื่นพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ

นี่ใช่พ่อของเธอจริงๆ หรือ?

ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า ก็ไม่ควรไปสงสัยคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไหม?

เธอกัดฟันกรอด ร่างกายสั่นเทิ้ม ตวาดกลับด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด "อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเลวเหมือนพ่อไปซะหมดสิ! เรื่องบางเรื่อง ฉันก็รังเกียจที่จะทำ!

ที่ฉันต่อสู้เพื่อธุรกิจของตระกูลไป๋ ไม่ใช่เพราะอยากได้เงิน! แต่เป็นเพราะไม่อยากให้หยาดเหงื่อแรงกายของแม่ในอดีต ต้องไปตกเป็นของคนอื่นเปล่าๆ ปลี้ๆ!

วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลย ไม่ว่าพ่อจะอยากฟังหรือไม่ก็ตาม! ถ้าไป๋โส่วเย่เป็นอะไรไป เงินของตระกูลไป๋ ฉันจะไม่เอาไปเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว ไอ้เงินสกปรกนั่น ฉันไม่ต้องการ!"

ไป๋หยูอวี้คว้าแขนของน้องสาว ถลึงตาใส่พ่ออย่างดุดัน ในดวงตามีทั้งความเคียดแค้น ความโกรธเกรี้ยว และความเหยียดหยาม มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่มี คือความอาลัยอาวรณ์ หัวใจของเธอถูกทำร้ายจนแหลกสลายไปหมดแล้ว!

เธอจูงมือน้องสาว เดินออกไปข้างนอกโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "อวิ๋นอวิ๋น พวกเราไปกันเถอะ กลับบ้านของเรา ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเราอีกต่อไปแล้ว!"

ไป๋เสี่ยวฉุนยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองดูแผ่นหลังของลูกสาวทั้งสอง ความรู้สึกผิดเพียงเล็กน้อยในใจ ถูกไฟโทสะเรื่องที่ลูกชายถูกลักพาตัวกลบเกลื่อนไปอย่างรวดเร็ว