บทที่ 58 ซู่เสี่ยวเสี่ยวผู้ยอมศิโรราบ

กลางดึก เมืองเทียนไห่เดือดพล่านขึ้นมาภายใต้โทสะอันไร้ขอบเขตของไป๋เสี่ยวฉุน

กองบัญชาการตำรวจนครบาลเบิกกำลังตำรวจเกือบห้าสิบเปอร์เซ็นต์ออกค้นหาทั้งหมด

ช่วยไม่ได้ ไป๋เสี่ยวฉุนเป็นผู้เสียภาษีรายใหญ่ของเมืองเทียนไห่ ทางเขาเกิดเรื่องขึ้นมา เบื้องบนของกรมตำรวจก็ต้องให้ความสำคัญ จำเป็นต้องปลอบขวัญผู้เสียภาษีรายใหญ่นี้ให้ดี

ไม่อย่างนั้น หากวันไหนทำให้ไป๋เสี่ยวฉุนไม่พอใจ แล้วเขาย้ายศูนย์กลางธุรกิจของตัวเองไปยังเมืองหลวงของมณฑลอื่นจะทำอย่างไร?

ถึงเวลานั้น คาดว่าจีดีพีและตำแหน่งงานจำนวนมหาศาลของทั้งเมืองเทียนไห่ คงจะสูญหายไปพร้อมกับการย้ายออกของไป๋เสี่ยวฉุนอย่างสิ้นเชิง!

นอกเหนือจากนี้ กำลังคนเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของแก๊งมังกรดำต่างก็ออกปฏิบัติการเคลื่อนไหวกันทั้งหมด

เมื่อเทียบกับกรมตำรวจที่มีความกดดันค้ำคออยู่ แก๊งมังกรดำนั้นเห็นได้ชัดว่าถูกขับเคลื่อนด้วยเงินทอง แค่เดินเตร็ดเตร่ไปมาก็ได้เงินแล้ว คนโง่ที่ไหนจะไม่ยอมออกไปเดินเล่นบ้างล่ะ?

เผื่อโชคดีบังเอิญไปเจอเข้าจะทำยังไง? นั่นมันเงินรางวัลตั้งหลายสิบล้านเชียวนะ!

ท่ามกลางสถานการณ์ที่วุ่นวายเช่นนี้ ฉินหลางกลับอยู่เป็นเพื่อนซู่เสี่ยวเสี่ยวในสวนสนุก และเล่นสนุกกันจนกระทั่งสวนสนุกปิดถึงได้ยอมกลับ

เพิ่งกลับมาถึงคฤหาสน์ เขาก็ได้รับสายจากฉิวจิ่วเอ๋อร์ ประโยคแรกที่เอ่ยปากก็คือ "ไป๋โส่วเย่ถูกคนลักพาตัวไปแล้ว!"

ฉินหลางรู้สึกขบขัน "ถูกลักพาตัวก็ถูกลักพาตัวไปสิ มาบอกฉันทำไม?"

น้ำเสียงของฉิวจิ่วเอ๋อร์แฝงไปด้วยความคลางแคลงใจ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนายเลยงั้นเหรอ?"

ในความรู้สึกลึกๆ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล บังเอิญว่าวันนี้ฉินหลางเพิ่งไปเจอไป๋โส่วเย่มา แล้วหมอนั่นก็ถูกลักพาตัวไปพอดี มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?

อีกอย่าง ฉินหลางเป็นคนประเภทไหน ทำไมเธอจะไม่รู้ใจเขา? คนที่ไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ไม่มีทางลงมือทำอะไรฟรีๆ ถ้าไม่ได้คิดจะทำอะไรไป๋โส่วเย่ แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่ตอนอยู่ควีนส์บาร์ เขาถึงได้ขยันซักไซ้ถามไถ่ขนาดนั้น?

แถมเพิ่งถามเสร็จปุ๊บก็เกิดเรื่องปั๊บ เรื่องนี้มันต้องมีลับลมคมในแน่ๆ!

ฉินหลางถูกทำให้หัวเราะออกมา "นี่เธอกำลังเป็นห่วงฉันอยู่เหรอ? กลัวว่าฉันจะถูกแก้แค้นเอาคืนหรือไง?"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์แค่นเสียงเย็น "หลงตัวเองไปหน่อยมั้ง เป็นห่วงนายเนี่ยนะ? ยังไม่ทันนอนก็เริ่มฝันกลางวันแล้วเหรอ?

ฉันก็แค่กำลังตรวจสอบความน่าสงสัยของนายก็เท่านั้นแหละ ทรัพย์สินเงินทองมันล่อตาล่อใจคน ครั้งนี้ไป๋เสี่ยวฉุนทุ่มเงินก้อนโต ใครที่สามารถช่วยไป๋โส่วเย่กลับมาได้ จะได้รับเงินรางวัลนำจับถึงห้าร้อยล้าน!"

ฉินหลางหัวเราะร่วน "ห้าร้อยล้านเชียว ไม่น้อยเลยนะเนี่ย พอเป็นค่าขนมให้ฉันได้ตั้งครึ่งปี สืบเจอเบาะแสอะไรบ้างหรือยัง? มีเงินก็ต้องแบ่งกันสิ ความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นใครกับใครล่ะ? แยกกันไม่ออกตั้งนานแล้ว"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ชินกับน้ำเสียงของฉินหลางแล้ว เธอเอ่ยอย่างใจกว้าง "ได้สิ ทางฉันยังมีผู้ต้องสงสัยอยู่อีกร้อยกว่าคน ทั้งหมดล้วนเคยมีเรื่องบาดหมางกับไป๋โส่วเย่ทั้งนั้น ในเมื่อนายเป็นคนขายข่าว งั้นก็เอาข้อมูลของพวกมันมาให้ฉันหน่อยเป็นไง?"

ปึก!

เมื่อได้ยินดังนี้ ฉินหลางก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ตัดสายทิ้งไปทันที

ศัตรูร้อยกว่าคน?

เอาเรื่องเหมือนกันนะ! ไอ้ลูกหมาไป๋โส่วเย่นั่นก็เก่งเรื่องสร้างศัตรูไม่เบาเลย

รู้ว่าหมอนั่นทำตัวเสเพลเป็นขยะสังคมข้างนอก เป็นไอ้สารเลวที่ชอบสร้างศัตรูไปทั่ว แต่คิดไม่ถึงจริงๆ ว่ามันจะทำตัวขยะขนาดนี้ จนมีศัตรูเยอะแยะตาแป๊ะไก๋!

ในแง่หนึ่ง เขาคงต้องขอบคุณไป๋โส่วเย่ดีๆ ซะแล้ว เพราะหมอนี่ช่วยปัดเป่าความน่าสงสัยของเขาไปจนเกือบหมดสิ้น

คนเดียวที่ยังมีความสงสัยอยู่ก็คือฉิวจิ่วเอ๋อร์ ส่วนทางฝั่งฉิวจิ่วเอ๋อร์นั้น ยังต้องกังวลอะไรอีกหรือ?

ถึงขั้นโทรมาส่งข่าวให้เขาทางอ้อมแบบนี้ ไม่ใช่ว่าตั้งใจจะเตือนเขาหรอกหรือ?

ถ้าคิดจะแฉเขาจริงๆ ป่านนี้ไป๋เสี่ยวฉุนคงจะบุกมาหาถึงที่แล้ว

ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ก็ปล่อยผ่านไปดีกว่า

ถ้าแสดงท่าทีกระตือรือร้นมากเกินไป กลับจะทำให้ถูกจับผิดร่องรอยเอาได้ง่ายๆ

ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ยังต้องปล่อยให้มันคุกรุ่นต่อไปอีกสักหน่อย รอจนกว่าเวลาจะสุกงอม ทุกอย่างก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น

ก๊อก ก๊อก!

ในขณะที่ฉินหลางกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็เคาะประตูห้อง ก่อนจะผลักประตูเดินเข้ามา เธอสวมเสื้อผ้าที่ไม่รู้ว่าไปหามาจากไหน ซึ่งมันช่วยขับเน้นเรือนร่างอันอรชรของเธอออกมาได้อย่างหมดจด แม้ว่ารูปร่างของซู่เสี่ยวเสี่ยวจะไม่ได้สะบึมเย้ายวน แต่ก็ทดแทนด้วยความสดใสวัยแรกรุ่น ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยความมีชีวิตชีวา และกลิ่นอายของหญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางก้มหน้าก้มตาของเธอในตอนนี้ ดูบอบบางน่าทนุถนอม ชวนให้คนรู้สึกเอ็นดูสงสารจับใจ

"เสี่ยวเสี่ยว เธอไปเอาชุดนี้มาจากไหน?" ฉินหลางถามด้วยความประหลาดใจ

ซู่เสี่ยวเสี่ยวพวงแก้มแดงระเรื่อ "คุณชายคะ หนูเจออยู่ในตู้ใบเล็กตอนที่ทำความสะอาดห้องน้ำชาน่ะ

หนู... หนูแต่งตัวแบบนี้ คุณชายชอบไหม?"

เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้ว หลังจากที่เจอเสื้อผ้าพวกนี้ ย่อมรู้ดีว่าเป็นของที่ฉินหลางแอบซ่อนเอาไว้ พอนึกถึงชุดหลายชุดที่ตัวเองหาเจอ มีแค่ชุดนี้ที่ดูจะปกติที่สุดแล้ว เธอรวบรวมความกล้าอยู่นานถึงกล้าสวมมันไว้บนร่าง

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าที่ฉินหลางซื้อเสื้อผ้าพวกนี้มา ก็เป็นเพราะว่าเขาชอบ

และในใจของซู่เสี่ยวเสี่ยว ขอเพียงแค่คุณชายชอบ เธอสามารถพยายามทดลองทำมันได้ทุกอย่าง

ฉินหลางกระดิกนิ้วเรียก ซู่เสี่ยวเสี่ยวก็เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ทรุดตัวลงนั่งบนตักของเขา ปล่อยให้เขาสวมกอดโดยไม่ปริปากพูดอะไร

"รู้หรือเปล่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?"

ฉินหลางจ้องมองซู่เสี่ยวเสี่ยวด้วยความสนใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของเธอ เขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นสัมฤทธิ์ผลแล้ว

เดิมทีเขาคิดว่ายังต้องสุมไฟเพิ่มอีกสักหน่อยเสียอีก แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ซู่เสี่ยวเสี่ยวจะเป็นฝ่ายเสนอตัวเข้ามาหาถึงที่!

"อืม~"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างซื่อบื้อ เธอรู้ดีว่าคืนนี้ตัวเองคงไม่แคล้วคลาดแน่ แต่ทว่าในใจกลับไม่มีความคิดที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

เพราะในทุกๆ ด้าน เธอถูกฉินหลางทำให้ยอมศิโรราบอย่างราบคาบไปแล้ว เกรงว่าชาตินี้คงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกเขารังแกเป็นแน่

ก็เหมือนกับที่คุณยายอธิการเคยบอกไว้ ผู้หญิงเราเกิดมาทั้งที ก็ต้องหาผู้ชายที่ตัวเองรักเพื่อฝากฝังชีวิตเอาไว้

เธอไม่เคยใฝ่สูงคิดจะเกาะใบบุญผู้ลากมากดี และยิ่งไม่เคยวาดหวังว่าจะได้โบยบินขึ้นไปเป็นพญาหงส์บนกิ่งไม้ทองคำ

ในสายตาของเธอ ฉินหลางเป็นคุณชายของเธอมาโดยตลอด เป็นเจ้านายที่เธอต้องคอยปรนนิบัติรับใช้!

แต่ทว่าความเข้าใจผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้เธอรู้สึกผิดต่อฉินหลางอยู่เต็มอก

หากฉินหลางทำตัวดุร้ายใส่เธอ เธออาจจะรู้สึกว่ามันสมควรแล้ว เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนที่ไม่แยกแยะถูกผิด ไปใส่ร้ายป้ายสีและกล่าวหาฉินหลางเอง

แต่ในความเป็นจริงล่ะ?

ฉินหลางไม่เพียงแต่ไม่ดุร้ายใส่เธอ ไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ แต่กลับคอยปกป้องเธอสารพัด คอยนึกถึงและทำดีกับเธอโดยไม่สนสิ่งใด

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ฉินหลางยังอุตส่าห์ไปสืบรู้ความปรารถนาในวัยเด็กของเธอเพื่อตัวเธออีกต่างหาก

พูดกันตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะฉินหลางเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เธอเองก็คงไม่เคยคิดที่จะกลับไปทำเรื่องพวกนั้นหรอก เพราะชีวิตในความเป็นจริงมันก็เหน็ดเหนื่อยมากพอแล้ว เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปนั่งหวนรำลึกถึงความสวยงามในวัยเด็ก และไปทำให้ความฝันที่เคยอธิษฐานไว้ในวัยเด็กให้กลายเป็นจริง?

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้น จ้องมองฉินหลางด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

ดูเหมือนเธอจะนึกถึงเรื่องราวที่ห้างสรรพสินค้าก่อนหน้านี้ นึกถึงภาพอันดุดันที่คุณชายลงโทษชายหญิงคู่นั้นก็เพื่อปกป้องเธอ

นึกถึงตอนที่ตัวเองเข้าใจผิดคุณชาย แววตาที่ไม่ยอมรับความอยุติธรรมของคุณชาย และสายตาอันเวทนาที่ตัดใจลงโทษเธอไม่ลง

นึกถึงตอนที่ตัวเองปวดท้อง คุณชายก็คอยพูดจาอ่อนโยนปลอบประโลมและอยู่เป็นเพื่อนเธอ

ทีละน้อย ภายในดวงตาของซู่เสี่ยวเสี่ยว ก็ไม่หลงเหลือภาพอื่นๆ อีกต่อไป

โลกทั้งใบของเธอ เหลือเพียงเงาร่างของฉินหลางแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเข้ามาครอบครองพื้นที่จนเต็มแน่นไปหมด