บทที่ 59 ความซาบซึ้งใจของบุตรีแห่งโชคชะตา

"ติ๊ง! โฮสต์สามารถพิชิตนางเอกซู่เสี่ยวเสี่ยวได้สำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +50000!"

"ติ๊ง! นางเอกซู่เสี่ยวเสี่ยวเกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังอยู่ข้างหู ฉินหลางก็ลุกขึ้น จัดแจงห่มผ้าให้กับซู่เสี่ยวเสี่ยวที่หลับสนิท จุมพิตลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไป

วินาทีที่ประตูปิดลง ซู่เสี่ยวเสี่ยวที่นอนแกล้งหลับอยู่ตรงนั้นก็ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อราวกับคนเมาเหล้า

เธอกอดหมอนใบที่หนุนเมื่อครู่ เอาหน้าซุกซบลงไป สูดลมหายใจเข้าลึก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทั่วทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขอันเอ่อล้น

...

หลังจากออกจากบ้าน ฉินหลางก็ตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์ที่สองพี่น้องตระกูลไป๋พักอาศัยอยู่ทันที

คืนเดียววิ่งรอกตั้งสองงาน!

พอไปถึง ไป๋หยูอวี้ก็เดินออกมารับจากห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าขื่นขม "ขอโทษจริงๆ ที่ต้องเรียกคุณมาดึกดื่นป่านนี้ แต่อวิ๋นอวิ๋นอารมณ์ไม่ดี ไม่ยอมกินข้าว ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ"

ฉินหลางแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว "เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ไม่ใช่ว่ารู้อยู่แก่ใจแล้วหรือไง? ทำไมถึงมีเรื่องผิดใจกันขึ้นมาอีก?"

ประกายความเคียดแค้นพาดผ่านก้นบึ้งดวงตาของไป๋หยูอวี้ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะ แตกหักกันถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป ก็ปัญหาเรื่องลูกนอกสมรสคนนั้นนั่นแหละ ไม่รู้ว่าใครไปลักพาตัวลูกนอกสมรสคนนั้นไป พ่อ... ไป๋เสี่ยวฉุนอาละวาดบ้านแตก คลุ้มคลั่งเหมือนคนบ้า แถมยังสงสัยว่าเป็นฝีมือฉันที่จ้างคนไปทำอีก!

ฉันกับอวิ๋นอวิ๋นทนไม่ไหว ก็เลยย้ายออกมา และจะไม่กลับไปอีกแล้ว ในเมื่อในใจของไป๋เสี่ยวฉุนมีแค่ลูกนอกสมรสคนนั้นที่เป็นลูกของเขา งั้นก็ปล่อยให้เขาไปอยู่กับลูกนอกสมรสคนนั้นก็แล้วกัน!"

"แล้วเย่เฟิงล่ะ? เขาเป็นบอดี้การ์ดของพวกเธอสองพี่น้อง ไม่ใช่ว่าพักอยู่แถวนี้ด้วยหรอกเหรอ?" ฉินหลางมองไปรอบๆ เมื่อไม่พบใคร ก็แกล้งทำเป็นกังวล "ถ้าเกิดหมอนั่นคิดไม่ซื่อกับเธอขึ้นมาจะทำยังไง?"

ไป๋หยูอวี้จ้องมองดวงตาของฉินหลาง เมื่อไม่พบร่องรอยการเสแสร้งใดๆ ในความกังวลนั้น น้ำเสียงของเธอจึงอ่อนโยนลงบ้าง

"ช่วงนี้เย่เฟิงไม่มีเวลามาสนใจพวกเราหรอก ถึงแม้หมอนั่นจะนิสัยไม่ค่อยดีนัก แต่ในสายตาของไป๋เสี่ยวฉุน กลับไว้ใจในฝีมือของเขามาก ถึงขั้นลั่นวาจาว่า เย่เฟิงนี่แหละที่มีโอกาสตามหาตัวลูกนอกสมรสคนนั้นเจอมากที่สุด!"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..."

ฉินหลางพยักหน้ารับโดยไม่แปลกใจ ไป๋เสี่ยวฉุนรู้ฐานะของเย่เฟิง ย่อมไม่มีทางปล่อยกำลังสนับสนุนชั้นดีแบบนี้ไปแน่นอน

ขอเพียงเย่เฟิงออกโรงตามหา แผนการของเขาก็สามารถดำเนินต่อไปได้!

ไป๋หยูอวี้เงยหน้ามองขึ้นไปชั้นบน พลางถอนหายใจ "อวิ๋นอวิ๋นพอเริ่มงอแง ขนาดฉันก็ยังเอาไม่อยู่ ข้าวปลาไม่ยอมกิน เฮ้อ..."

"คุณก็ไม่ต้องกังวลไปหรอก อวิ๋นอวิ๋นก็แค่ดื้อไปอย่างนั้นแหละ แต่ลึกๆ แล้วเธอจิตใจดีแค่ไหน คุณน่าจะรู้ดีกว่าผมนะ" หลังจากได้รู้ข่าวคราวฝั่งเย่เฟิงแล้ว ฉินหลางก็ถือว่าเบาใจไปได้เปราะหนึ่ง

เรื่องของเย่เฟิง การส่งคนไปสะกดรอยตามไม่ค่อยได้ผล แถมยังเสี่ยงถูกจับได้ง่าย สู้รอฟังข่าวจากไป๋หยูอวี้ที่ได้มาจากทางตระกูลไป๋จะแม่นยำกว่า

"ฉันรู้แล้วล่ะ คุณขึ้นไปดูอวิ๋นอวิ๋นหน่อยเถอะ อย่าให้ทำเรื่องบ้าๆ อะไรลงไป ป่านนี้ยังไม่ยอมเปิดประตูเลย" ไป๋หยูอวี้มีสีหน้าจนปัญญาและเป็นกังวล

ฉินหลางพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

พอเดินไปถึงหน้าประตู เขาก็ไม่ต้องเคาะด้วยซ้ำ แค่ผลักเข้าไปได้เลย เพราะมีคนแง้มประตูทิ้งไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว

ไป๋เสี่ยวอวิ๋นนั่งหลังตรงแหน่ว ทำตัวเรียบร้อยราวกับเด็กประถมที่กำลังจะถูกครูดุ

ฉินหลางไม่ได้ดุเด่า เขาเพียงเอ่ยเรียบๆ "ไม่อยากกินข้าวเหรอ?"

ไป๋เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้าเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเห็นว่าฉินหลางไม่ได้โกรธ ก็เลยพยักหน้าแรงๆ อีกที

"ข้าวที่ฉันทำก็จะไม่กิน?" ฉินหลางถามต่อ

"หา?" ไป๋เสี่ยวอวิ๋นตกตะลึง รีบส่ายหน้าดิก พอรู้สึกว่าไม่ถูก ก็รีบพยักหน้าหงึกหงัก "กิน หนูกิน!"

ข้าวที่พี่ชายทำ เธอจะไม่กินได้ยังไง?

ต่อให้กินจนพุงกาง ก็ต้องกิน!

"งั้นก็ลงมาสิ" ฉินหลางจูงมือเล็กๆ ของไป๋เสี่ยวอวิ๋นเดินลงมาที่ห้องนั่งเล่น สวมผ้ากันเปื้อน แล้วเดินเข้าครัวไป

เรื่องพวกนี้เดิมทีไม่ควรให้เขาเป็นคนทำ แต่เพื่อแต้มวายร้ายของสองพี่น้อง เขายอมทุ่มเท!

หว่านพืชหวังผล ลงทุนหนึ่งได้กำไรถึงสอง!

คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

การแลกทักษะทำอาหารระดับสูงแบบชั่วคราวจากร้านค้าระบบ ใช้แต้มวายร้ายแค่ 20 แต้มเท่านั้น

ถึงแม้เขาจะมีแต้มวายร้ายมากพอที่จะแลกแบบถาวร แต่... ไม่จำเป็น!

สองพี่น้องยืนอยู่ริมห้องครัว มุงดูลีลาการสะบัดกระทะและทักษะการทำอาหารอันเชี่ยวชาญของฉินหลาง

ต่อให้ไป๋หยูอวี้จะใจกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าแม้แต่จะเพ้อฝันว่า ผู้ชายอย่างฉินหลางจะทำอาหารเป็นด้วย??

ในสายตาของเธอ ฉินหลางคือลูกเศรษฐีรุ่นสองระดับท็อปที่หยิบจับอะไรไม่เป็น จะไปมีทักษะแบบนี้ได้ยังไง?

แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า กลับพังทลายภาพจำเดิมๆ ของเธอไปจนหมดสิ้น

ดูเหมือนว่า ฉินหลางจะไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้เลย?

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมเสิร์ฟ

ไป๋หยูอวี้ก้าวเข้าไปช่วยยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ

ฉินหลางกับไป๋เสี่ยวอวิ๋นนั่งด้วยกัน ส่วนไป๋หยูอวี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ทั้งสามคนนั่งกินข้าวกับอาหารพื้นบ้านธรรมดาๆ อย่างเอร็ดอร่อย

"อร่อย อร่อยมากเลย พี่ชาย ทำไมทำอาหารเก่งขนาดนี้เนี่ย?" ดวงตากลมโตของไป๋เสี่ยวอวิ๋นเปล่งประกายวิบวับ

เดิมทีก็ไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่กินเรียบร้อยอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับความหิว และรสมือที่อร่อยล้ำของฉินหลาง ยายหนูน้อยก็ยิ่งกินอย่างมูมมาม พลางเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ เอ่ยปากชมไม่ขาดปาก

เพอร์เฟกต์

พี่ชายช่างเพอร์เฟกต์เกินไปแล้ว!

ยิ่งได้อยู่กับพี่ชายนานเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งค้นพบว่า พี่ชายคือเนื้อคู่ตัวจริงของเธอ ช่างสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวในความฝันเสียอีก

ขนาดตอนฝันยังไม่กล้าฝันถึงขนาดนี้เลย!

"อร่อยก็กินเยอะๆ กินให้อิ่มจะได้มีแรงไปงอนพี่สาวของเธอต่อไง" คำพูดประโยคเดียวของฉินหลาง ทำเอาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นยะเยือกไปทันตา

ไป๋เสี่ยวอวิ๋นที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่ เริ่มรู้สึกไม่อร่อยขึ้นมาดื้อๆ

"คิดว่าพี่สาวของเธอใช้ชีวิตสุขสบายเกินไป หรือไง ถึงได้มาคอยสร้างเรื่องปวดหัวให้อยู่นี่?"

"หรือคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายน้อยใจอยู่คนเดียว พี่สาวไม่น้อยใจเลยงั้นสิ?"

"ยังจะงอนไม่ยอมกินข้าวอยู่อีกไหม?"

คำถามแทงใจดำสามข้อซ้อน ทำเอาไป๋เสี่ยวอวิ๋นส่ายหน้าดิก เอาแต่พูดว่าไม่ทำแล้วรัวๆ

"ติ๊ง! ความประทับใจของนางเอกไป๋หยูอวี้เพิ่มขึ้น ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +500"

"ติ๊ง! ความประทับใจของนางเอกไป๋หยูอวี้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +800"

ไป๋หยูอวี้ที่นั่งมองอยู่ข้างๆ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

อย่าเห็นว่าฉินหลางชอบทำตัวไม่จริงจังตอนอยู่ต่อหน้าเธอ แต่พอมาอยู่ต่อหน้าอวิ๋นอวิ๋น เขากลับวางตัวในฐานะพี่เขยได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ในใจของเธอเกิดความรู้สึกตื้นตันขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าการเอาตัวเข้าแลกในคืนนั้น มันไม่ได้เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยากขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว