บทที่ 60 ประธานบริษัทขอลาหยุดกับผู้จัดการ

บนโต๊ะอาหาร ไป๋เสี่ยวอวิ๋นถูกสั่งสอนจนรู้สึกละอายใจอย่างบอกไม่ถูก

พี่สาวทำเพื่อเธอมากมายขนาดนั้น แต่เธอกลับไม่เห็นใจ ซ้ำยังประชดประชันไม่ยอมกินข้าว ทำให้พี่สาวต้องเสียใจ

การกระทำของเธอ ไม่ต่างอะไรกับการเอากลือไปโรยบนแผลของพี่สาว!

"ขอโทษนะพี่ชาย หนูรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว หนูไม่ควรประชดเลย หนูแค่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเท่านั้นเอง" ไป๋เสี่ยวอวิ๋นเบ้ปาก ตระหนักถึงความผิดของตัวเองว่าไม่ควรโมโหร้ายแบบนั้น

ฉินหลางตบศีรษะเธอเบาๆ อย่างเอ็นดูพลางหัวเราะ "จะมาขอโทษฉันทำไมล่ะ? คนที่เธอควรจะขอโทษคือพี่สาวของเธอต่างหาก"

ไป๋เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้าหงึกหงัก รีบสวมรองเท้าแตะสีใส ยันเรียวขาเล็กๆ ที่สวมถุงเท้ายาวสีขาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้ววิ่งเข้าไปหาไป๋หยูอวี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

กระโปรงตัวเล็กสีชมพูส่ายไปมาตามจังหวะก้าวเดิน ถึงแม้รูปร่างจะไม่ได้อวบอิ่มนัก แต่ก็ดูน่ารักน่าชังเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นไป๋หยูอวี้เพิ่งวางถ้วยชามและกำลังส่งยิ้มให้ ไป๋เสี่ยวอวิ๋นก็กระโดดพุ่งเข้าใส่ราวกับลูกบอลพุ่งชน เข้าสู่อ้อมอกและกอดคอพี่สาวเอาไว้

"พี่สาว หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูแค่โกรธมากๆ พอเห็นพ่อทำกับพวกเราแบบนั้น ก็เลยรู้สึกน้อยใจสุดๆ" ไป๋เสี่ยวอวิ๋นขยับตัวหาท่าที่สบายในอ้อมกอด พึมพำอย่างแน่วแน่ "จากนี้ไป หนูจะไม่ประชดใส่พี่อีกแล้ว"

เมื่อได้ฟังคำพูดของพี่ชาย ไป๋เสี่ยวอวิ๋นก็ตระหนักได้ว่าการกระทำของตัวเองนั้นทำร้ายจิตใจคนอื่นมากแค่ไหน

เธอรู้ดี ว่าพี่สาวรักเธอมากที่สุด

แต่อารมณ์ชั่ววูบที่ไม่ได้ตั้งใจ กลับทำให้ภายในใจของพี่สาวต้องเจ็บปวดทรมาน

ภายในใจของไป๋เสี่ยวอวิ๋นเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา จนแทบไม่กล้าสบตาพี่สาวเลย!

ไป๋หยูอวี้ส่งยิ้มบางๆ ให้ฉินหลางที่อยู่ฝั่งตรงข้าม รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

เธอยื่นมือไปบีบแก้มของน้องสาว หัวเราะอย่างเบิกบาน "ขอแค่อวิ๋นอวิ๋นมีความสุขก็พอแล้ว พวกเราไม่โกรธกันนะ วันข้างหน้าพี่สาวจะคอยดูแลเธอเอง นับจากนี้ไป พวกเราสองพี่น้องจะอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ บ้านที่เป็นของพวกเราสองคนเท่านั้น"

ต่อให้ในใจจะน้อยเนื้อต่ำใจแค่ไหน ไป๋หยูอวี้ก็ไม่มีวันพูดมันออกมา

นั่นคือน้องสาวของเธอ น้องสาวแท้ๆ ที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน เป็นคนที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ในใจนั้นรักและห่วงใยมากแค่ไหน จะทนตำหนิได้ลงคอเชียวหรือ?

เมื่อปรายตามองฉินหลางที่อยู่ด้านข้าง ภายในใจของไป๋หยูอวี้ก็เกิดความคาดหวังอันอบอุ่นขึ้นมาสายหนึ่ง บางที การไม่มีตระกูลไป๋ วันข้างหน้าเธออาจจะใช้ชีวิตได้อย่างอิสระและมีความสุขมากขึ้นก็ได้ ใครจะไปรู้?

"อื้อ! บ้านที่เป็นของพวกเราสามคน มีพี่ชายด้วย!" ไป๋เสี่ยวอวิ๋นพยักหน้าอย่างแรง ไม่ลืมที่จะนับรวมฉินหลางเป็นสมาชิกในครอบครัวด้วย

จากนั้นก็บ่นอุบอิบอย่างแง่งอน "หนูจะไม่โกรธอีกแล้วล่ะ ถึงจะไม่มีพ่อคอยรัก แต่หนูก็ยังมีพี่ชายอยู่นี่นา พี่ชายดีกว่าพ่อตั้งเยอะ ไม่เห็นจะง้อพ่อเลยสักนิด! พี่สาว พี่ก็เหลือหนูแค่คนเดียวแล้วนะ ต่อไปนี้หนูจะดูแลรักใคร่พี่ให้ดีเอง"

คนเดียวอย่างนั้นหรือ?

ไป๋หยูอวี้ฝืนยิ้มขื่นในใจ เมื่อได้ยินน้องสาวเอาแต่เรียกพี่ชายๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ทะแม่งๆ ในใจ

ไม่ใช่ว่าหึงหวงหรอกนะ แค่รู้สึกขัดเขินพิกล

นั่นน่ะสิ!

พี่ชายในปากของน้องสาวจะคอยรักและดูแลเธอ แต่สิ่งที่น้องสาวไม่รู้ก็คือ พี่ชายคนนี้ได้ดูแลรักใคร่พี่สาวของเธอไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว!

พอนึกถึงฉินหลาง ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงไปถึงเรื่องพรรค์นั้น แถมในใจยังแอบคาดหวังถึงช่วงเวลาคืนนี้ที่กำลังจะมาถึงเสียอีก

ความผูกพันของสองพี่น้องช่างลึกซึ้ง ต่างก็พูดคุยเปิดอกถึงเรื่องราวในใจ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว ฉินหลางจึงลุกขึ้นยืน มองดูสองพี่น้องที่กำลังจับมือกัน พลางหัวเราะร่วน "เห็นพวกเธอสองพี่น้องปรองดองกันแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ คืนนี้ฉันไม่กวนพวกเธอแล้วดีกว่า"

"พี่ชายจะกลับแล้วเหรอ? เพิ่งมาถึงเองนะ" ไป๋เสี่ยวอวิ๋นเบ้ปากเล็กๆ ทันที ดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

ไป๋หยูอวี้ตบศีรษะน้องสาวเบาๆ เร่งเร้าให้เธอขึ้นไปชั้นบน พลางแอบให้สัญญาลับๆ ว่าจะพยายามรั้งฉินหลางให้อยู่ต่อ ไป๋เสี่ยวอวิ๋นจึงยอมเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยท่าทีอาลัยอาวรณ์ หันกลับมามองครั้งแล้วครั้งเล่า

ภายในห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง เหลือเพียงฉินหลางและไป๋หยูอวี้สองคนยืนสบตากัน

"ทำไมล่ะ ไม่คิดว่าการที่ฉันอยู่ต่อ จะเป็นการรบกวนพวกเธอสองพี่น้องหรือไง?" ฉินหลางพูดติดตลกพลางหัวเราะ

ไป๋หยูอวี้กลอกตาค้อนวงโตอย่างเย้ายวนใจ แค่นเสียงฮึดฮัด "นายว่าไงล่ะ? อวิ๋นอวิ๋นแคร์นายขนาดนี้ คนเป็นพี่สาวอย่างฉันยังแอบหึงเลย ดึกป่านนี้แล้ว นายจะกลับไปทำไมอีก? ในบ้านก็มีห้องให้นายพักผ่อนได้ ถ้าไม่สะดวกจริงๆ เดี๋ยวฉันไปนอนห้องเดียวกับอวิ๋นอวิ๋น ส่วนนายก็ไปนอนห้องฉันสิ"

ฉินหลางส่ายหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่มีความหมายที่จะอยู่ต่อเลยสิ เธอไปแล้ว ฉันจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร?"

เขาใช้สายตากวาดมองทรวดทรงอรชรและส่วนโค้งเว้าอันน่าภาคภูมิใจของไป๋หยูอวี้อย่างมีเลศนัย

กล้าหาญและโจ่งแจ้ง!

ไป๋หยูอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัดริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า "เห็นแก่ที่นายอุตส่าห์มาช่วยดึกๆ ดื่นๆ ขนาดนี้ ขอแค่นายอยู่ต่อ รอให้อวิ๋นอวิ๋นหลับแล้ว ฉันจะไปหานายเอง"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยากจะขอบคุณที่ฉินหลางมาช่วย หรือว่าช่วงนี้ภายในใจของเธอจะรู้สึกว่างเปล่าจริงๆ กันแน่

ขอเพียงแค่ต้องอยู่คนเดียวตามลำพังนานหน่อย ความรู้สึกกระวนกระวายใจก็จะผุดขึ้นมา ภาพใบหน้าอันน่ารังเกียจของไป๋เสี่ยวฉุนก็จะลอยเข้ามาในหัวไม่หยุด

ในทางกลับกัน ตอนที่ได้อยู่กับฉินหลาง ถึงแม้จะถูกรังแกและเจ็บตัวไปบ้าง แต่สภาวะที่สมองโล่งโปร่ง ปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างได้หลังจากนั้น กลับเป็นสิ่งที่เธอเฝ้าโหยหา

ราวกับว่าเธอเสพติดมันไปแล้ว!

ฉินหลางกลับปฏิเสธอย่างไม่รู้ใจ "เอาไว้คราวหน้าดีกว่า"

ด้านหนึ่ง คืนนี้เขามีธุระจริงๆ ทางฝั่งไป๋เสี่ยวฉุนได้ขอร้องให้เย่เฟิงออกตามหาไป๋โส่วเย่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจการทำงานของจวินซื่อหรอกนะ

แถมเย่เฟิงคนนี้ก็เป็นถึงผู้นำกองร้อยทหารรับจ้างหมาป่าโลหิต ฝีมือการต่อสู้นั้นแข็งแกร่งสุดๆ เขาจำเป็นต้องลงมือตัดไฟแต่ต้นลมเพื่อคุมสถานการณ์เอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรขึ้นมา ย่อมไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะเห็นแน่

อีกด้านหนึ่ง ก็เพราะวันนี้ทั้งวัน เขาเอาแต่วิ่งรอกหัวหมุนไปหมด

ใช้เวลาแค่ครึ่งค่อนวัน สภาพร่างกายของเขาก็เริ่มจะอ่อนล้าลงไปบ้างแล้ว

ประกายแห่งความฉลาดเฉลียวพาดผ่านดวงตาคู่สวยของไป๋หยูอวี้ เธอจ้องมองฉินหลาง "นายรีบกลับขนาดนี้ หรือว่าจะแอบไปพบมู่หยูเยียนล่ะ? ฉันขอบอกนายไว้ก่อนเลยนะ เรื่องยาวิเศษบำรุงโฉมนายยกหน้าที่ให้ฉันจัดการทั้งหมดแล้ว อย่าหลงกลแผนนางนกต่อเข้าล่ะ"

ภายในใจของเธอรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก อุตส่าห์เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนก่อนแต่กลับถูกปฏิเสธ จิตใจจึงถูกกระทบกระเทือนไปไม่น้อย

ถ้าหากฉินหลางไปหามู่หยูเยียนจริงๆ เธอคงโกรธจนนอนไม่หลับไปทั้งคืนแน่!

"จะเป็นไปได้ยังไง?!" ฉินหลางรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไปเกี่ยวอะไรกับเธอคนนั้นด้วย?"

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โอบเอวคอดกิ่วของไป๋หยูอวี้เอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ผู้จัดการไป๋ เรื่องของบริษัทผมยกให้คุณจัดการ ผมวางใจเกินร้อย รับรองว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเด็ดขาด ผมขอรับปากกับคุณไว้ตรงนี้เลย และในขณะเดียวกัน ผมก็มีเรื่องอยากจะยื่นคำร้องกับคุณสักหน่อย"

"คำร้องอะไร?" ไป๋หยูอวี้งุนงงไปหมดกับคำพูดของเขา

ฉินหลางหัวเราะอย่างขัดเขิน "ยื่นคำร้องขอให้ผู้จัดการไป๋อนุญาตให้ผมพักผ่อนสักคืน อนุญาตให้ท่านประธานลางานสักวันได้ไหม?"