บทที่ 61 ปลอมตัวเป็นเย่เฟิง ช่วยไป๋โส่วเย่?

หลังจากถูกด่าว่าเป็นพวกอันธพาลไปหนึ่งยก ในที่สุดฉินหลางก็ยอมออกจากคฤหาสน์ที่สองพี่น้องตระกูลไป๋พักอาศัยอยู่

เขาลอบเร้นกายอยู่ในความมืดเพียงลำพัง เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับภูตผี พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน

ความเร็วของเขาอยู่ในระดับที่น่าทึ่ง แม้กระทั่งยอดฝีมือลอบสังหารอย่างเย่เฟิง หากต้องมาเผชิญหน้ากับฉินหลางในเวลานี้ เกรงว่าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน

ในช่วงที่ผ่านมา หลังจากกินยาเม็ดปรับสภาพร่างกายจนหมด ค่าสภาพร่างกายของเขาก็ทะลุถึงสองร้อยแต้มเป็นที่เรียบร้อย

เมื่อต้องรับมือกับคนธรรมดา ต่อให้เป็นชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ แม้จะไม่ถึงขั้นพ่นลมหายใจใส่ก็ทำให้ตายได้ แต่แค่ใช้ปลายนิ้วเดียว เขาก็สามารถเจาะกะโหลกคนปกติให้เป็นรูได้อย่างสบายๆ!

ฉินหลางในตอนนี้ สภาพร่างกายเรียกได้ว่าแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว พลังการต่อสู้ยิ่งแข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ หากต้องปะทะกับบุตรแห่งโชคชะตาอย่างเย่เฟิงในตอนนี้ โดยไม่นำปัจจัยอื่นๆ มาเกี่ยวข้อง เขามั่นใจในโอกาสชนะเกินร้อยในการต่อสู้แบบชี้เป็นชี้ตาย

แน่นอนว่า เรื่องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายพรรค์นั้น ปล่อยให้ลูกน้องเป็นคนจัดการก็พอแล้ว ในฐานะวายร้ายตัวฉกาจอย่างเขา จะไปร่วมวงคลุกฝุ่นกับพวกบุตรแห่งโชคชะตาพวกนั้นทำไมล่ะ?

ดึงสติกลับมา

สถานที่ที่ไป๋โส่วเย่ถูกลักพาตัวไปนั้น ฉินหลางรู้ดีอยู่แล้ว ถึงแม้พวกโจรเรียกค่าไถ่กลุ่มนั้นจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง แต่ก็เป็นฝีมือของลูกน้องจวินซื่อที่ไปยุยงส่งเสริมให้พวกมันลงมือ เรียกได้ว่าเป็นพวกเดียวกันนั่นแหละ แถมยังมีลูกน้องที่จวินซื่อไว้ใจคอยสะกดรอยตามพวกมันอยู่ตลอดเวลา

ไป๋โส่วเย่สร้างศัตรูไว้ข้างนอกมากมายนับไม่ถ้วน หนึ่งในนั้นมีตัวอันตรายอยู่สองสามคน ที่เดิมทีก็มีความโกรธแค้นสุมอกอยู่แล้ว พอโดนยุยงนิดหน่อย ก็พร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

นี่ไงล่ะ ผลลัพธ์ก็คือโดนจับตัวไปเรียบร้อยแล้ว!

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ฉินหลางก็มาถึงตึกแถวเก่าๆ แห่งหนึ่ง เขาหยิบหน้ากากหนังมนุษย์ออกจากกระเป๋าระบบมาสวมอย่างเงียบๆ เมื่อแนบสนิทกับใบหน้า รูปลักษณ์ของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเย่เฟิงอย่างสมบูรณ์แบบ

ด้วยวิชาเปลี่ยนโฉม โครงร่างและกระดูกของเขาก็ปรับเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพื่อให้มีรูปร่างและสัดส่วนใกล้เคียงกับเย่เฟิงมากที่สุด หากไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกันจริงๆ คงไม่มีทางดูออกแน่นอน

วิชาเปลี่ยนโฉมนี้ ช่างเป็นเครื่องมือชั้นยอดสำหรับการใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นจริงๆ

แน่นอนว่า ในการใช้วิชาเปลี่ยนโฉมนี้ เขาก็ต้องคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาด้วย อย่างเช่น จะปรากฏตัวต่อหน้าไป๋โส่วเย่และผู้ชายคนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องเท่านั้น

แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่รู้จักเย่เฟิง หรือรู้จักเขาเป็นการส่วนตัว เขาจะไม่ยอมใช้วิชาเปลี่ยนโฉมนี้เด็ดขาด

ต่อให้เป็นร่างกายของตัวเอง แต่พอต้องมาอยู่ในรูปลักษณ์ของคนอื่น อย่าว่าแต่ไปสัมผัสแตะต้องเลย แค่ให้พูดคุยกันอีกสักสองสามประโยค ฉินหลางก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจแล้ว

...

ณ ตึกแถวเก่าๆ แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างลับตาคน ชายฉกรรจ์รอยสักเต็มตัวสามคนถอดเสื้อเปลือยท่อนบน นั่งล้อมวงดื่มเบียร์แกล้มถั่วลิสงกันอยู่

ชายคนหนึ่งกระดกเบียร์อึกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย "แม่งเอ๊ย! ผิดแผนหรือเปล่าวะ? ไหนบอกว่าไอ้เด็กนี่เป็นแค่ลูกเศรษฐีบ้านนอกไงล่ะ? แล้วทำไมตอนนี้เรื่องมันถึงลุกลามใหญ่โตขนาดนี้วะ?

ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองเทียนไห่วุ่นวายไปหมด ข้างนอกมีแต่เสียงไซเรนรถตำรวจวิ่งกันให้ขวักไขว่ แถมเมื่อกี้ในกลุ่มไลน์นักซิ่งยังมีคนบอกว่าพวกแก๊งมังกรดำก็แห่กันออกมาหมดแล้ว!

ทั้งตำรวจทั้งพวกนักเลงแห่กันออกมาตามหาไอ้เด็กนี่พร้อมกันหมด ตกลงไอ้เด็กนี่มันเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันแน่วะ?!"

ทั้งสามคนหันขวับไปมองไป๋โส่วเย่ที่ถูกมัดติดมุมห้องในสภาพสะบักสะบอม หน้าตาบวมปูด พร้อมกับกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น

ตอนแรกพวกเขาแค่กะจะลักพาตัวไอ้เด็กนี่มาซ้อมให้หนำใจ แล้วขังให้อดข้าวอดน้ำสักสองสามวันเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ

ใครใช้ให้ไอ้เด็กนี่กล้ามาแย่งผู้หญิงของพวกเขาในผับคราวก่อนล่ะ? แถมยังส่งคลิปวิดีโอตอนที่มันกำลังย่ำยีผู้หญิงคนนั้นมาเยาะเย้ยพวกเขาอีก

ถามหน่อยเถอะ!

บนโลกนี้มีผู้ชายคนไหนทนรับความอัปยศอดสูแบบนี้ได้บ้าง?!

แต่ตอนนี้ พอได้ระบายความโกรธแค้นไปครึ่งหนึ่งแล้ว กลับกลายเป็นว่าถอยหลังไม่กราบ เดินหน้าก็ไม่รอด พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอก ในใจของพวกเขาทั้งสามต่างก็หวาดผวาและหนักอึ้งไปตามๆ กัน

พวกเขารู้ตัวดีว่าครั้งนี้เล่นใหญ่เกินไปแล้ว แต่ธนูก็ง้างพาดสายไปแล้ว จำเป็นต้องยิงออกไป ไม่มีโอกาสให้หวนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก

"อาหู่ ไปถามมันดูสิ!" ชายที่มีรอยสักรูปแมงป่องสีดำบนคอพยักพเยิดหน้าไปทางอาหู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางเอ่ยเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

อาหู่กำมีดสั้นไว้ในมือ เดินเข้าไปกระชากกางเกงในตัวจิ๋วสองตัวที่ยัดอุดปากไป๋โส่วเย่ออกมา แล้วตวาดเสียงกร้าว "อยู่นิ่งๆ นะโว้ย ห้ามแหกปากร้องเด็ดขาด ไม่งั้นกูจะแทงให้มิดด้ามเลือดสาดกระจายเลยคอยดู! กูจะแทงให้ทะลุขั้วหัวใจมึงเลย!"

เปลือกตาของไป๋โส่วเย่กระตุกถี่ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะใบหน้าที่บวมช้ำจากการถูกซ้อม ทำให้เลือดสดๆ ไหลเข้าตาจนแสบไปหมด

เขากัดฟันแน่น พยายามระงับความโกรธ "พวกแกต้องการอะไร? ปล่อยฉันไปเถอะ เรื่องแค่นี้คุยกันได้ อยากได้เงินเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้ไม่อั้น!"

"เงิน มึงคิดว่าพวกกูทำไปเพราะเห็นแก่เงินงั้นเหรอ? เรื่องที่มึงเหยียบย่ำศักดิ์ศรีพวกกู มึงลืมไปแล้วหรือไง?!" อาหู่เดือดดาลจนแทบระเบิด

"แม่งเอ๊ย! ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย กูคงแทงมึงตายไปเป็นคนแรกแล้ว! ไอ้สัส! เด็กนักเรียนคนนั้นกูเป็นคนวางยาในเหล้าเองแท้ๆ ต่อให้มึงอยากจะเอา ก็ต้องรู้จักคำว่ามาทีหลังต้องต่อคิวสิวะ?!"

ไป๋โส่วเย่กลอกตา "ก็แค่อีตัวคนเดียวไม่ใช่เหรอไง? ถ้าแกอยากจะเอามัน ทำไมไม่บอกฉันดีๆ ล่ะ? ขอแค่พวกแกปล่อยฉันไป พวกแกอยากจะเอาใครก็ได้! เดี๋ยวฉันจัดให้!"

เขาจำไอ้สามคนนี้ไม่ได้เลยสักนิด แค่เจอกันแวบเดียวเท่านั้น ส่วนเรื่องลงไม้ลงมือ เรื่องจับผู้หญิงขึ้นห้อง ก็ล้วนเป็นฝีมือพวกลูกน้องของเขาทั้งนั้น

เรื่องแย่งผู้หญิงพวกอันธพาล แล้วถ่ายคลิปส่งไปเยาะเย้ย สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องปกติที่ทำจนชินไปแล้ว

ที่ผ่านมาเขาก็ทำแบบนี้มาตลอด ไม่ใช่เพื่ออะไรหรอก ก็แค่เพื่อความสะใจเท่านั้น!

เพียะ!

อาหู่ตบหน้าไป๋โส่วเย่ฉาดใหญ่ พลางสบถด่า "กูไม่ได้จะมาคุยเรื่องนี้กับมึง บอกมา มึงเป็นลูกเต้าเหล่าใครวะ?"

ไป๋โส่วเย่เจ็บจนต้องสูดปาก แต่ก็ยังเชิดหน้าเถียง "พ่อฉันคือไป๋เสี่ยวฉุน!"

มือทั้งสองข้างของเขาถูกมัดไขว้หลังไว้ จะเช็ดเลือดหรือลูบหน้าก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงตอบคำถามไปตามระเบียบ

ตอนเด็กๆ เขาไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองเป็นใคร แต่โตป่านนี้แล้ว เขาจะยอมถูกปิดหูปิดตาอยู่อีกงั้นเหรอ?!

ต่อให้ไป๋เสี่ยวฉุนไม่ยอมบอก แล้วเขาจะสืบเองไม่ได้หรือไง?

ต่อให้ตอนนี้ไป๋เสี่ยวฉุนจะวางมือจากธุรกิจไปแล้ว แต่แค่เห็นรูปถ่ายในหนังสือพิมพ์เก่าๆ แวบเดียว ไป๋โส่วเย่ก็จำหน้าพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองได้แล้ว!

ประธานกรรมการบริหารเครือบริษัทไป๋กรุ๊ป มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองเทียนไห่ที่มีทรัพย์สินมหาศาลกว่าหมื่นล้าน!

ถ้าไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองใหญ่คับฟ้าขนาดไหน แถมยังโดนตามใจจนเสียคนแบบนั้น เขาจะไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้าทำตัวกร่างคับเมืองขนาดนี้?

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้จะต้องมาตกม้าตายด้วยน้ำมือไอ้พวกเดนตายสามคนนี้!

"ไอ้สัสเอ๊ย!" อาหู่โมโหจัดจนคว้ากางเกงในตัวจิ๋วที่เหม็นสาบยัดกลับเข้าปากไป๋โส่วเย่อีกครั้ง

เขากลับมานั่งลงที่เก้าอี้ หยิบเบียร์กระป๋องที่เปิดฝาแล้วขึ้นมากระดกจนหมดกระป๋อง ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนถั่วลิสงกระเด็นกระจาย

"ลูกพี่ ครั้งนี้พวกเราเล่นใหญ่เกินไปแล้วนะพี่! ตอนแรกไม่น่าไปคุยโวโอ้อวดกับพวกนั้นเลย ไอ้เด็กนี่มันดันเป็นลูกของไป๋เสี่ยวฉุนจริงๆ ด้วย แถมตอนนี้ทั้งเมืองเทียนไห่ก็กำลังปูพรมค้นหาพวกเราอยู่ ดูทรงแล้วคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่ มีแต่อิทธิพลมืดระดับตระกูลไป๋เท่านั้นแหละ ถึงจะสร้างความวุ่นวายได้ขนาดนี้ ลูกพี่ พวกเราจะเอาไงกันต่อดีพี่?!"

อาหู่ปวดหัวจนแทบระเบิด ตอนนี้เขาประสาทเสียไปหมดแล้ว ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะไปแหย่รังแตนตระกูลไป๋เข้าให้

สำหรับตระกูลมหาเศรษฐีระดับนั้น ถ้าอยากจะจัดการพวกเขาก็คงง่ายเหมือนบี้มดสักตัว

แมงป่องยิ่งระแวดระวังตัวมากกว่าเดิม เขาหรี่ตาลง มองไปทางไป๋โส่วเย่ด้วยสายตาดุดัน ภายในใจเกิดจิตสังหารขึ้นมาแล้ว

"อื้อๆ!" ไป๋โส่วเย่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เขาอยากจะอธิบายใจจะขาด แต่กลิ่นฉี่ที่คละคลุ้งออกมาจากปากทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกเลย

"หุบปากซะ!" แมงป่องตวาดเสียงเย็นเยียบ รอจนไป๋โส่วเย่เงียบลง เขาจึงค่อยๆ หันไปมองลูกน้องทั้งสอง "เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว จะมานั่งเสียใจตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ตอนนี้ทั้งเมืองเทียนไห่กำลังตามล่าพวกเรา ถ้าไป๋เสี่ยวฉุนรู้ว่าเป็นพวกเราที่จับตัวลูกนอกสมรสของเขามา เกรงว่าคงจะงัดทุกวิถีทางมาจัดการพวกเราให้ตายคามือแน่!"

อาหู่ถามอย่างไม่มั่นใจ "ไม่หรอกมั้งพี่? ไป๋เสี่ยวฉุนได้ชื่อว่าเป็นนักธุรกิจใจบุญรายใหญ่ของเมืองเทียนไห่เลยนะพี่!"

ภายในใจของเขายังคงมีความหวังริบหรี่ หวังว่าจะมีทางออกเหลืออยู่บ้าง อย่างเช่นยอมปล่อยตัวไป๋โส่วเย่กลับไปตอนนี้ แล้วไปขอขมาลาโทษ ต่อให้ต้องถูกตีจนขาหักสักข้าง ก็ยังดีกว่าต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากการตามล่าไปตลอดชีวิต

แมงป่องกลอกตา "ขนาดแก๊งมังกรดำยังเคลื่อนไหวเลย เอ็งคิดว่าตำรวจจะสั่งให้พวกแก๊งมังกรดำทำได้งั้นเหรอ? ไม่ใช่เพราะไป๋เสี่ยวฉุนเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังหรือไง? ไอ้พวกนายทุนนี่มันเหลี่ยมจัดกันทั้งนั้นแหละ!

ช่างแม่งเถอะ ตอนนี้ก็ดูสถานการณ์ไปก่อนละกัน ยังไงซะที่นี่ก็ยังพอปลอดภัยอยู่ เดี๋ยวข้าไปเยี่ยวแป๊บนึง"

ดื่มเบียร์เข้าไปเยอะ แมงป่องก็เลยปวดฉี่ แต่เขาก็มองอาหู่กับเพื่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกมันยังจะมานั่งหวังให้ไป๋เสี่ยวฉุนยอมเลิกราง่ายๆ อีกเหรอ?

ฝันไปเถอะ! พวกมหาเศรษฐีหน้าเลือดพวกนั้นน่ะ มีหน้าไหนบ้างที่ตอนสร้างเนื้อสร้างตัวมาจะมือสะอาด?

แม่งก็ใจดำอำมหิตกันทั้งนั้นแหละ แถมยังลงมือได้เหี้ยมโหดด้วย

เขาขี้เกียจจะอธิบายต่อ ได้แต่ถอนหายใจด้วยความจนปัญญา ลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำใต้บันไดเพื่อปลดทุกข์

แต่ทว่า ทันทีที่แมงป่องเดินลับสายตาไป ประตูห้องก็ถูกงัดจากด้านนอกจนเกิดเสียงดังแกรกเบาๆ