บทที่ 62 เย่เฟิง ฉันรู้ว่าเป็นแก

อาหู่และส่าเฉียงผู้เป็นพรรคพวกอีกคน เมื่อได้ยินเสียงก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที พวกเขาวางกระป๋องเบียร์ในมือลง กำมีดสั้นไว้แน่น แล้วค่อยๆ ย่องไปหลบหลังประตูคนละฝั่งอย่างเงียบเชียบ

ในตอนที่คนเคาะประตูก้าวเท้าเข้ามา อาหู่กับส่าเฉียงก็ตัดสินใจเด็ดขาด แทงมีดสั้นออกไปนอกประตูพร้อมกัน

ฉึก!

เสียงมีดแทงทะลุเนื้อดังทึบๆ สองครั้ง ตามมาด้วยเสียงแผดร้องด้วยความเจ็บปวด

มือขวาของอาหู่และส่าเฉียงถูกมีดสั้นของอีกฝ่ายฟันจนเป็นแผลฉกรรจ์พร้อมกัน เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด หนำซ้ำท่อนแขนที่ได้รับบาดเจ็บทั้งสองข้างยังถูกกระชากเอาไว้แน่น

ฉินหลางที่สวมหน้ากากหนังมนุษย์ใบหน้าของเย่เฟิงเดินเข้ามาจากด้านนอก บนใบหน้าสวมหน้ากากอนามัยสีดำปิดบังไว้อีกชั้น ซึ่งล้วนแต่หยิบออกมาจากกระเป๋าระบบทั้งสิ้น ของพวกนี้เป็นเพียงของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ได้จากการสุ่มรางวัลจากระบบ เพราะไม่ได้เอามาใช้งานบ่อยๆ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นหน้ากากกันแก๊สพิษก็คงจัดมาให้เป็นลังๆ แน่!

เขากระชากท่อนแขนที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดทั้งสองข้าง ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความโอหังในแบบฉบับของตัวเอก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะแค่นเสียงเย็น "วิชาแมวสามขากระจอกๆ แบบนี้ ยังคิดจะมาทำร้ายฉันอีกเหรอ?"

เขาไม่ตระหนี่ที่จะเปิดปากพูด เพื่อป้องกันความผิดพลาด เขาได้แลกทักษะการเลียนแบบเสียงระดับกลางจากร้านค้าระบบมาล่วงหน้าแล้ว หากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านเสียงโดยเฉพาะ ก็ไม่มีทางแยกแยะออกได้อย่างแน่นอน

ไป๋โส่วเย่ที่ถูกมัดอยู่ราวกับได้เห็นพ่อบังเกิดเกล้า ร้องอู้อี้โวยวายด้วยความตื่นเต้นดิ้นพล่านอยู่บนพื้นราวกับหนอนแมลงวัน

ฉินหลางโยนอาหู่กับส่าเฉียงลงบนพื้น ชี้ไปที่ของที่อุดปากไป๋โส่วเย่อยู่พลางสั่งเร่ง "เอาออกซะ"

อาหู่หวาดกลัวสุดขีด วิ่งโซซัดโซเซไปอยู่ข้างกายไป๋โส่วเย่ ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมเอากางเกงในตัวจิ๋วออก แต่กลับใช้มือซ้ายกำมีดสั้นจี้คอไป๋โส่วเย่เอาไว้ พร้อมกับแผดเสียงตะคอกใส่ฉินหลางอย่างบ้าคลั่ง "แกอย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าไอ้เด็กนี่ทิ้ง!

แกก็แค่อยากจะได้เงินของไป๋เสี่ยวฉุนไม่ใช่หรือไง! มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันได้ ขอแค่ปล่อยพวกเราออกไปจากเมืองเทียนไห่ ถึงเวลาพวกเราจะปล่อยตัวมันไปเอง!"

เขารู้ดีว่าไป๋เสี่ยวฉุนมีอิทธิพลกว้างขวาง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขนาดนี้!

โชคดีที่ไอ้หมอนี่ถึงแม้จะฝีมือฉกาจ แต่ดูเหมือนสมองจะทึบไปหน่อย อุตส่าห์จับพวกตนได้แล้วแท้ๆ กลับปล่อยตัวไปง่ายๆ ช่างอวดดีไม่ดูตาม้าตาเรือเสียเลย!

ฉินหลางไม่ได้โกรธเคือง กลับตลบหลังจับส่าเฉียงที่อยู่ข้างๆ เป็นตัวประกันแทน เพื่อไม่ให้ถูกข่มขู่ มือที่สวมถุงมือสีดำจึงเก็บมีดสั้นขึ้นมา แล้วแทงฉึกเข้าที่หน้าอกข้างขวาของส่าเฉียงทันที "แกอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ วางมีดลง อย่าทำร้ายเขา ไม่อย่างนั้นพี่น้องคนดีของแกได้ตายแน่!"

เลือดสดๆ ไหลกระฉูด!

ส่าเฉียงสูดปากด้วยความเจ็บปวดทรมาน ในใจก็ร่ำร้องตะโกนว่า กูไปทำอะไรให้ใครเจ็บแค้นวะเนี่ย?!

แล้วก็ ตกลงใครเป็นโจรเรียกค่าไถ่กันแน่วะ?

อาหู่ยังไม่ได้ลงมือสักนิด แค่ข่มขู่ด้วยคำพูดเท่านั้น แต่ไอ้หมอนี่กลับไม่พูดพร่ำทำเพลง แทงเขาไปหนึ่งแผลก่อนเลยเนี่ยนะ?!

มีดเล่มนี้มันช่างยียวนกวนประสาทเกินไปแล้ว!

อาหู่เองก็ถึงกับสติหลุด ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากระชากกางเกงในที่อุดปากไป๋โส่วเย่ออก แล้วตะโกนลั่น "รีบบอกให้มันหยุดเดี๋ยวนี้!"

ไป๋โส่วเย่ตื่นตระหนกรีบตะโกนเสียงหลง "เย่เฟิง แกทำบ้าอะไรของแกวะ? อยากให้ฉันตายหรือไง?

แกเก่งนักที่มาช่วยคน แกก็เก่งถอดหน้ากากอนามัยออกสิวะ ฉันรู้ว่าแกคือเย่เฟิง

แกเก่งนักก็อย่ามาเสแสร้ง ถ้าฉันเป็นอะไรไป พ่อฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

ฉึก!

มีดสั้นในมือของฉินหลาง แทงทะลุหน้าอกของส่าเฉียงอีกครั้ง รูเลือดสองรูมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด

ส่าเฉียงใบหน้าซีดเผือดเงยหน้าขึ้น จ้องมองฉินหลาง ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เขาแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว "ลูกพี่..."

ฉินหลางยิ้มอย่างขัดเขิน "ฉันเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำน่ะ ข้างขวามีรูแล้วแต่ข้างซ้ายไม่มี มันไม่สมมาตรกัน"

ไป๋โส่วเย่ถึงกับดูจนตาค้าง

เขารู้จักเย่เฟิง พ่อเคยพาเย่เฟิงมากินข้าวด้วย ถึงแม้บนโต๊ะอาหารจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก แต่ก็พอมองออกว่าพ่อเคารพเย่เฟิงมาก

แต่สถานการณ์ในตอนนี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่า ไอ้หมอนี่ไม่ได้คิดจะมาช่วยเขาออกไปเลยสักนิด!

"ฉันรู้แล้ว! แกต้องร่วมมือกับนังผู้หญิงเหม็นโฉ่สองคนนั้นแน่ๆ ใช่ไหม? แกคิดจะฆ่าฉันทิ้ง เพื่อให้สองคนนั้นได้สืบทอดทรัพย์สมบัติของตระกูลไป๋ใช่ไหม?" เมื่อไป๋โส่วเย่เห็นว่ามีดสั้นที่จี้คออยู่เริ่มบาดจนมีเลือดไหลซึม ก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันควัน เอ่ยด้วยความหวาดผวาสุดขีด "ขอแค่แกช่วยฉัน แกอยากได้เงินเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้แกได้หมดเลย ช่วยฉันด้วย..."

ฉินหลางควงมีดสั้นเล่นในมือ มองไป๋โส่วเย่อย่างมีเลศนัย "แกเอาตัวเองไปเทียบกับไป๋หยูอวี้และไป๋เสี่ยวอวิ๋นได้งั้นเหรอ? ต่อให้แกชอบเล่นฟันดาบกันเอง แต่ฉันไม่ชอบนี่นา"

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ สิ่งที่ไป๋โส่วเย่ควรพูดก็ได้พูดออกมาหมดแล้ว ส่วนสิ่งที่ไม่ควรพูด ในขณะที่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ฉินหลางก็ขว้างมีดสั้นออกไป ปักเข้ากลางอกของไป๋โส่วเย่อย่างแม่นยำ แทงทะลุขั้วหัวใจจนวิญญาณหลุดลอย

จนกระทั่งตาย ไป๋โส่วเย่ก็ยังนึกไม่ถึงว่า คนที่ลงมือฆ่าเขาจะเป็นเย่เฟิง!

แถมยังลงมืออย่างไม่เกรงกลัว ราวกับกลัวว่าพวกโจรเรียกค่าไถ่กลุ่มนี้จะไม่ยอมปลิดชีพเขา ถึงได้มาลงมือซ้ำด้วยตัวเองอย่างนั้นแหละ

ไป๋โส่วเย่เบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างค่อยๆ ทรุดร่วงลงในอ้อมกอดของอาหู่ สองสายตาสบประสานกัน สองใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

จุดจบของส่าเฉียงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก เขาถูกบิดคอจนหักสิ้นใจตายคาที่

อาหู่ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดผวา ยังไม่ทันจะได้ซัดทอดถึงพรรคพวกคนอื่น ก็ถูกเตะจนขาดใจตายไปอีกคน

หลังจากนั้น ฉินหลางก็ลงมือจัดฉากในสถานที่เกิดเหตุ โดยทิ้งรอยนิ้วมือของอาหู่ไว้บนด้ามมีดสั้นและบนคอของส่าเฉียง ก่อนจะหายตัวไปในความมืดมิดยามราตรี ราวกับไม่รับรู้เลยว่าแมงป่องแอบมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดจากในห้องน้ำ

ฟู่...

จนกระทั่งคนเดินจากไปไกลแล้ว แมงป่องถึงได้พิงแผ่นหลังกับผนังห้องน้ำ ค่อยๆ รูดตัวลงตามแนวกระเบื้องอย่างหมดเรี่ยวแรง ล้มพับกองอยู่บนพื้น แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

"บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ! ยืมดาบฆ่าคน ช่างเป็นแผนยืมดาบฆ่าคนที่แยบยลนัก! ไอ้บัดซบเย่เฟิงคนนี้ ถึงกับเอาพี่น้องของพวกเรามาเป็นโล่กำบัง จุดประสงค์ก็เพื่อฮุบทรัพย์สมบัติของไป๋เสี่ยวฉุน ช่างเป็นแผนถอนฟืนใต้กระทะที่อำมหิตนัก!"

เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ หลังจากจัดการลบร่องรอยของตัวเองในที่เกิดเหตุจนหมดสิ้น เขาก็รีบหลบหนีออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

จะไปหาเย่เฟิงเพื่อแก้แค้นงั้นเหรอ?

โง่หรือเปล่า? ฝีมือของไอ้หมอนั่นมันเหนือมนุษย์มนาไปแล้ว สามารถบิดคอคนด้วยมือเปล่าได้ พี่น้องของเขาสองคนก็เป็นถึงชายฉกรรจ์ตัวสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร แต่พออยู่ในมือของหมอนั่นกลับกลายเป็นเหมือนลูกกระต่ายตัวน้อย แล้วเขาจะสู้มันได้ยังไง?

ต่อให้สู้ได้ แล้วทำไมเขาต้องเอาตัวไปเสี่ยงทำเรื่องเหนื่อยเปล่าแถมยังไม่ได้อะไรดีขึ้นมาด้วยล่ะ?

ส่วนเรื่องจะเอาความลับไปบอกไป๋เสี่ยวฉุน นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ เพราะถึงยังไงเย่เฟิงก็เป็นคนฆ่าไป๋โส่วเย่ ตัวเขาเองก็มีฐานะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดนะโว้ย!

แมงป่องคลุกคลีอยู่ในวงการมานานกว่าอาหู่ สมองจึงพลิกแพลงได้ว่องไวกว่า

ถ้าขืนเอาเรื่องนี้ไปบอก เย่เฟิงคงหนีไม่พ้นการแก้แค้นของไป๋เสี่ยวฉุนแน่ๆ แต่ตัวเขาเองก็คงต้องโดนหางเลขจนตายตกตามกันไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย!

คิดสะระตะดูแล้ว หนีเอาตัวรอดไปก่อนเป็นยอดดี!

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ฉินหลางที่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด มองดูแมงป่องที่หลบหนีออกจากที่เกิดเหตุ เขาถอดถุงมือสีดำออก และเก็บหน้ากากหนังมนุษย์กลับเข้าไปในกระเป๋าระบบ

ของพรรค์นี้คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว แต่ถึงยังไงก็ทิ้งขยะเรี่ยราดไม่ได้ การทิ้งหลักฐานอะไรไว้มันก็ไม่ค่อยจะดีนัก

ส่วนสภาพที่เกิดเหตุที่วุ่นวายเละเทะนั้น เขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด หากมีคนสืบสาวราวเรื่องมาถึง ร่องรอยเพียงเล็กน้อยที่แมงป่องลบเลือนไปนั้น ก็ไม่สามารถล้างความน่าสงสัยออกไปได้ อย่างน้อยที่สุด การตายของอาหู่และส่าเฉียงก็ไม่มีทางเกิดจากการต่อสู้กันเองจนตายแน่นอน

เรื่องที่เหลือ ปล่อยให้ไป๋เสี่ยวฉุนไปจัดการเอาเองก็แล้วกัน ส่วนเขาก็ขอนั่งดูอยู่บนภูเขาอย่างสบายใจ!

หึหึ บุตรแห่งโชคชะตางั้นเหรอ?

โดนเล่นงานจนอ่วมครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่รู้ว่าบุตรแห่งโชคชะตาเย่เฟิงในตอนนี้ จะตกอยู่ในสภาพแบบไหน จะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบ้างหรือยัง?

บางที เย่เฟิงอาจจะยังคิดฝันอยู่ ว่าจะอาศัยความช่วยเหลือของไป๋เสี่ยวฉุน สร้างความยิ่งใหญ่ และกลับมาผงาดอีกครั้ง

หรือกระทั่งคิดจะลงมือกับเขา

แต่เย่เฟิงจะไปคาดคิดได้อย่างไร ว่าคนที่อยากจะลงมือ ไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว?

ในฐานะวายร้ายตัวฉกาจ ถ้าไม่รู้จักหลักการที่ว่า 'ลงมือก่อนได้เปรียบ ลงมือทีหลังเสียเปรียบ' เขาก็คงไม่ต้องอยู่ร่วมในยุทธภพนี้แล้ว สู้ระเบิดตัวเองตาย กลายเป็นค่าประสบการณ์ให้เย่เฟิงไปเลยเสียยังจะดีกว่า