บทที่ 63 กระชากหน้ากากที่แท้จริงของฉินหลาง

คฤหาสน์ตระกูลไป๋ เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีขาวสลัว

ไป๋เสี่ยวฉุนในห้องหนังสือไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่สภาพจิตใจกลับยังคงตื่นตัว หรือจะพูดให้ถูกก็คืออยู่ในสภาวะโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด

ผ่านไปหนึ่งคืนเต็มๆ ทางฝั่งตำรวจก็ยังไม่มีวี่แววอะไรเลย ส่วนแก๊งมังกรดำก็ยิ่งเงียบกริบ

สร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ แทบจะพลิกเมืองเทียนไห่หาอยู่แล้ว

ทั้งสนามบินและสถานีรถไฟความเร็วสูงทั่วทั้งเมืองเทียนไห่ ยิ่งถูกจับตามองเป็นพิเศษ!

ลูกชายของเขาถูกลักพาตัวไปเมื่อคืนนี้เอง จะหนีไปไหนได้ไกล?

"โส่วเย่! พ่อจะไม่มีวันปล่อยใครก็ตามที่กล้าทำร้ายลูกไปเด็ดขาด!" ไป๋เสี่ยวฉุนกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำ

และในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักออก เย่เฟิงที่มีใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยเดินเข้ามาจากด้านนอก

ไป๋เสี่ยวฉุนรีบผุดลุกขึ้นเดินเข้าไปหาทันที เอ่ยถามด้วยสีหน้าคาดหวัง "คุณเย่ ทางลูกชายผมมีข่าวคราวบ้างหรือยังครับ?"

เขารู้เบื้องหลังของเย่เฟิงดี รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้มีเส้นสายกว้างขวางและมีความสามารถมาก จึงตั้งความหวังไว้กับเย่เฟิงค่อนข้างสูง

เย่เฟิงส่ายหน้า "ยังเลยครับ แล้วทางฝั่งตำรวจกับแก๊งมังกรดำล่ะครับ?"

ไม่ใช่แค่ยังไม่มีข่าวคราว แต่ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เขาไม่ได้ออกไปตามหาเลยต่างหาก อย่างแรกเลยก็คือ ช่วงนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่อยากเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ใจให้ปวดหัว

อย่างที่สอง เมื่อคืนไม่รู้ว่าไปกินอะไรผิดสำแดงมา ถึงได้ทั้งอ้วกทั้งท้องเสีย อาละวาดพังทลายอยู่ในห้องพักจนแทบจะหมดแรงอยู่แล้ว!

เขายิ่งรู้สึกว่าช่วงนี้มีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น บางครั้งก็มักจะหงุดหงิดงุ่นง่านโดยไม่มีสาเหตุ แถมเวลาเจอผู้หญิงสวยๆ ก็มักจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกฝ่ายคงจะมีความรู้สึกดีๆ ให้ แต่พอเข้าไปทักทายจริงๆ สาวเจ้ากลับเมินใส่ ไม่ยอมเสวนาด้วยเสียอย่างนั้น!

แถมเรื่องดวงก็ยังซวยซ้ำซวยซ้อนสุดๆ ทั้งท้องร่วงท้องเสีย โดนพวกมิจฉาชีพจัดฉากไถเงิน ขนาดเดินเล่นใต้ร่มไม้ยังโดนขี้นกตกใส่หัวได้เลย!

ไป๋เสี่ยวฉุนจ้องมองลึกเข้าไป เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเย่เฟิง ก็เข้าใจไปเองว่าเขาคงเหน็ดเหนื่อยจากการออกตามหาทั้งคืน จึงต้องข่มใจถอนหายใจออกมา "ยังไม่มีข่าวเลยครับ ต้องรบกวนคุณเย่ให้เหนื่อยแล้ว แต่เรื่องนี้คงต้องรบกวนคุณเย่ให้ช่วยเหลือให้เต็มที่นะครับ หลังจากจบเรื่อง ผมจะสมนาคุณให้อย่างงามแน่นอน!"

เย่เฟิงพยักหน้าเอ่ยปลอบใจ "วางใจเถอะครับ พวกโจรเรียกค่าไถ่คงทำไปเพราะต้องการเงิน ไม่น่าจะลงมือรุนแรงกับคุณชายไป๋หรอกครับ"

พูดจบประโยคได้ไม่ทันไร ไป๋เสี่ยวฉุนก็ได้รับโทรศัพท์จากทางตำรวจ เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากนายตำรวจปลายสาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งข่าวสำคัญนั้น ไป๋เสี่ยวฉุนก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงดังกังวาน

ดวงตาของเขาเหม่อลอย แววตาว่างเปล่า ทั่วทั้งร่างดูแก่ลงไปนับสิบปีในพริบตา ก่อนที่ไฟโทสะอันโชติช่วงจะปะทุออกมาจากดวงตา!

"ใครกัน! ตกลงมันเป็นใครที่ฆ่าลูกชายฉัน?!"

เสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วห้องหนังสือ ไป๋เสี่ยวฉุนไม่แม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เขารีบร้อนวิ่งพุ่งตัวออกไปทันที

ทิ้งให้เย่เฟิงยืนอึ้งอยู่กับที่เพียงลำพังด้วยความหนักใจ

ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย? เขาเพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าไป๋โส่วเย่จะไม่เป็นอะไร โทรศัพท์สายต่อไปก็โทรมาแจ้งข่าวว่าไป๋โส่วเย่ถูกคนเชือดทิ้งไปแล้วเนี่ยนะ?

มันจะซวยอะไรเบอร์นี้?!

...

อีกด้านหนึ่ง

หมู่บ้านจัดสรรเจียงหนานหมายเลขหนึ่ง

ณ ที่พักของมู่หยูเยียน

ภายในห้องนั่งเล่น หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวลายแพนด้านั่งอยู่บนโซฟา ลายแพนด้าตรงหน้าอกถูกดันจนใบหน้ากลมโต เธอกำลังใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้างนวดไหล่ให้มู่หยูเยียน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ท่านประธานมู่ พี่หยูเยียน ยังไงวันนี้พี่ก็ไม่มีอารมณ์ไปทำงานอยู่แล้ว ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันเถอะนะ เราไม่ได้ออกไปช้อปปิ้งด้วยกันนานมากแล้วนะ!"

มู่หยูเยียนปรายตามอง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "ไม่มีอารมณ์"

หลินโย่วฉู่ย่นจมูกรั้นอย่างออดอ้อน กอดแขนของมู่หยูเยียนเขย่าเบาๆ "พี่หยูเยียน งั้นเราไปดูหนังด้วยกันไหม มีหนังตลกเพิ่งเข้าฉายพอดีเลย เห็นรีวิวบอกว่าสนุกมาก เราจะได้ไปเปลี่ยนบรรยากาศกันไง ดีไหมคะ..."

"ไม่มีอารมณ์" มู่หยูเยียนปฏิเสธอีกครั้ง พร้อมกับกลอกตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์ "โย่วฉู่ เลิกเรียกฉันว่าพี่ๆ สักทีเถอะ เธอแก่กว่าฉันตั้งหนึ่งเดือนนะ!"

หลินโย่วฉู่บ่นอุบอิบในใจ ถึงเธอจะอายุมากกว่า แต่หน้าเด็กนี่นา แต่งตัวให้ดูสดใสร่าเริงสักหน่อย ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่เข้าใจผิดคิดว่าเธอยังเป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลายด้วยซ้ำ!

เมื่อก่อนตอนที่เรียกมู่หยูเยียนว่าพี่ ไม่เคยโดนดุเลยสักครั้ง วันนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!

เห็นได้ชัดเลยว่า มู่หยูเยียนถูกไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำไปหมดแล้ว!

เธอทำแก้มป่อง แค่นเสียงฮึดฮัด "หยูเยียน ก็แค่ผู้ชายเฮงซวยคนเดียว จำเป็นต้องเสียใจขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ไปทำงานก็ช่างเถอะ แต่ถึงขนาดไม่ยอมคุยกับฉันเนี่ย เธอเห็นฉันเป็นเพื่อนรักอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ในสายตาเธอ ยังเห็นฉันเป็นคนกันเองอยู่ไหมฮะ?"

มู่หยูเยียนจ้องมองโทรทัศน์อย่างเหม่อลอย เอ่ยเสียงเบาโดยไม่หันกลับไปมอง "ถ้าไม่ใช่เธอ เธอคิดว่าฉันจะเล่าเรื่องของฉินหลางให้เธอฟังเหรอ?"

ในใจของมู่หยูเยียน ตำแหน่งเพื่อนรักอย่างหลินโย่วฉู่นั้นถือว่าสำคัญมาก ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เล่าเรื่องของฉินหลางให้ฟังหรอก

"มันคุ้มกันไหมเนี่ย? ก็แค่ผู้ชายเฮงซวยคนเดียว? หยูเยียน เธอออกจะเพียบพร้อมขนาดนี้ ทำไมต้องไปยึดติดกับผู้ชายพรรค์นั้นด้วย? พวกผู้ชายเฮงซวยบนโลกนี้ก็สันดานเดียวกันหมดแหละ อย่าดูแค่ว่าตอนนี้เขาทำเป็นไม่สนใจเธอ ลับหลังอาจจะแอบหัวเราะร่าอยู่ก็ได้! ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้เธอมีสภาพซึมเศร้าอมทุกข์ขนาดนี้ ในใจคงจะดี๊ด๊าภูมิใจน่าดู เผลอๆ อาจจะเอาไปคุยโวโอ้อวดกับคนอื่นด้วยซ้ำ!"

น้ำเสียงของหลินโย่วฉู่เจือไปด้วยความโกรธเคือง เธอเห็นพวกผู้ชายเฮงซวยที่ฟันแล้วทิ้งมานักต่อนัก โดยเฉพาะในแวดวงลูกเศรษฐีเมืองหลวง ยิ่งมีเยอะจนนับไม่ถ้วน ไอ้พวกผู้ชายเฮงซวยพวกนั้น วันๆ เอาแต่พูดเรื่องจีบหญิง เอะอะก็เอาเงินฟาดหัวคนอื่น น่าขยะแขยงจะตายไป

ตอนแรกเธอคิดว่ามู่หยูเยียนจะมีสติรู้ตัว ไม่หลงกลพวกผู้ชายเฮงซวยพวกนี้ อย่างน้อยเมื่อครึ่งเดือนก่อน มู่หยูเยียนก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉินหลาง แถมยังออกจะรังเกียจด้วยซ้ำ มักจะบ่นเรื่องข้อเสียของฉินหลางให้เธอฟังอยู่บ่อยๆ

หลินโย่วฉู่ไม่คาดคิดเลยว่า ในเวลาเพียงสั้นๆ ทัศนคติของมู่หยูเยียนที่มีต่อฉินหลาง จะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้!

เรียกได้ว่าพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว!

"ก็แค่อีตาฉินหลางไม่ใช่หรือไง! ฉันกล้าการันตีเลยว่า หมอนั่นจงใจทำแบบนี้แน่นอน! ก็แค่อยากจะอ่อยเธอ เลี้ยงไข้ไว้ก่อน ลูกไม้ตื้นๆ ที่พวกผู้ชายเฮงซวยชอบใช้กันทั้งนั้นแหละ!

เป็นเพราะหยูเยียนเอาแต่วุ่นวายกับเรื่องในบริษัทน่ะสิ ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นที่เคยผ่านการมีแฟนมาบ้างแล้วล่ะก็ ไม่มีทางหลงกลลูกไม้ตื้นๆ พรรค์นี้หรอก!

รอดูเถอะ เธอแค่นัดฉินหลางออกมา ฉันมีร้อยวิธีที่จะกระชากหน้ากากอันน่ารังเกียจของเขาให้ดู!"

มู่หยูเยียนหันขวับกลับมา ขมวดคิ้วมุ่น "เธอห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามนะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่ามาสร้างความวุ่นวายให้ฉัน ช่วงนี้ฉันก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว"

ถึงแม้เธอจะรู้ซึ้งถึงความหวังดีของหลินโย่วฉู่ แต่เพื่อนรักของเธอคนนี้นิสัยใจคอเป็นอย่างไร เธอรู้ดีที่สุด เป็นพวกเจ้าเล่ห์แสนกล ปากก็เก่งพูดซะดิบดีว่าตัวเองเจ๋งนักเจ๋งหนา แต่เอาเข้าจริงก็เก่งแต่ทฤษฎี ทำตัวเป็นปรมาจารย์ด้านความรัก แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นแค่ยัยบื้อเรื่องความรักที่ไม่เคยมีแฟนสักคน ดีแต่ดูพวกกลลวงความรักมาเยอะก็เท่านั้นเอง!

หลินโย่วฉู่ไม่สนใจคำขู่ของมู่หยูเยียน เธอแค่นเสียงเย็นในใจด้วยความอิจฉา หันไปมองอาหนิง แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวน "พี่อาหนิง พี่ทนดูหยูเยียนจมปลักอยู่กับความทุกข์แบบนี้ต่อไปได้เหรอคะ? ฉินหลางเป็นคนยังไง ในฐานะคนนอก พี่น่าจะรู้ดีที่สุดนะ!

ต่อให้หยูเยียนจะถึงวัยอยากมีแฟนแล้ว ก็ไม่ควรไปคบกับผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น พี่มาช่วยกันหน่อยเถอะ พวกเราสองคนร่วมมือกันจับตัวหยูเยียนเอาไว้ ถึงตอนนั้นพอหน้ากากของฉินหลางถูกกระชากออก หึหึ ทุกฝ่ายก็แฮปปี้ไง!"

มู่หยูเยียนตวาดแหว "พวกเธอกล้าเหรอ!"

หลินโย่วฉู่พุ่งเข้าใส่พร้อมกางกรงเล็บออก เป็นคนแรกที่บุกเข้าชาร์จ "มีอะไรที่ไม่กล้าล่ะ? อย่าลืมนะยะ ฉันน่ะเคยเรียนเทควันโดมาตั้งสองปีเชียวนะ!"

ไม่กี่นาทีต่อมา

มู่หยูเยียนก็ถูกจับตัวไว้ได้ อาหนิงที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าจนปัญญา เอ่ยว่า "คุณหนูใหญ่คะ พูดจริงๆ นะ ในฐานะคนนอก พอเห็นคุณมีสภาพแบบนี้ ฉันก็อดปวดใจไม่ได้ บางทีสิ่งที่คุณหลินพูดอาจจะถูกก็ได้ ถ้าเกิดฉินหลางเป็นพวกผู้ชายเฮงซวยที่ทนต่อสิ่งยั่วยุไม่ได้จริงๆ ล่ะคะ?"

"หยูเยียน เธอเลิกดิ้นได้แล้ว วันนี้ฉินหลางต้องตายคาที่แน่นอน!" หลินโย่วฉู่กดโทรศัพท์มือถือของมู่หยูเยียนเล่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะชูหน้าจอขึ้นมาโชว์ พร้อมกับเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "นัดเรียบร้อยแล้ว สถานที่ก็คือโรงแรมของบ้านฉันเอง! คอยดูฝีมือฉันกระชากหน้ากากที่แท้จริงของฉินหลางให้ดูเถอะ!"

แววตาของหลินโย่วฉู่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ความมั่นใจพุ่งทะลุปรอท

เธอมีสารพัดวิธีที่จะทำให้ธาตุแท้ของฉินหลางถูกเปิดเผย

ก็แค่ผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่ง หลินโย่วฉู่คนนี้แค่ดีดนิ้ว ก็สามารถทำให้เขาถูกแฉจนหมดเปลือกได้แล้ว

หึหึ รังแกผู้หญิงคนอื่นน่ะได้ แต่อยากจะมารังแกเพื่อนรักของหลินโย่วฉู่คนนี้งั้นเหรอ?

ฝันกลางวันไปเถอะ!

ภายในดวงตาของหลินโย่วฉู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางบ่นอุบอิบในใจ ฉินหลางเอ๋ยฉินหลาง อย่าหาว่าคุณย่าคนนี้ไม่ไว้หน้านายก็แล้วกัน โทษทีนะที่นายเลือกเหยื่อผิดคน คอยดูเถอะว่าคุณย่าคนนี้จะจัดการนายยังไง จะทำให้นายอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเลยคอยดู!