บทที่ 64 หลินโย่วฉู่ยืนตากฝนให้ดูสดๆ

เวลาเที่ยงตรง ฉินหลางถึงได้มุ่งหน้าไปยังโรงแรมไคหยวนอินเตอร์เนชันแนล

จวินซื่อใช้มือข้างหนึ่งประคองพวงมาลัย ส่วนมืออีกข้างยกนิ้วโป้งให้ฉินหลางที่อยู่ด้านหลัง "คุณชายครับ ในเรื่องการรับมือกับผู้หญิง ผมขอยกให้คุณชายแข็งแกร่งที่สุดเลยครับ!"

"คุณชายเหมือนนายพรานที่กำลังตามล่าเหยื่อ ขอแค่ล็อกเป้าหมายได้ ก็ไม่มีเหยื่อตัวไหนที่คุณชายจัดการไม่ได้! มหัศจรรย์มากเลยครับ! ยังจำได้ไหมครับว่าเมื่อก่อนตอนที่ประธานมู่เห็นคุณชาย เธอมักจะทำเมินใส่ ไม่ก็ทำหน้าตารังเกียจ แต่ดูตอนนี้สิครับ แวะเวียนมาหาคุณชายที่บ้านอยู่บ่อยๆ แถมตอนนี้ยังเป็นฝ่ายชวนคุณชายทานมื้อเที่ยงอีก นี่มันเห็นได้ชัดว่ากำลังจีบคุณชายอยู่ชัดๆ!"

จวินซื่อนับถือฉินหลางจากใจจริง ขนาดประธานบริษัทสาวสวยแสนเย็นชาอย่างมู่หยูเยียนยังยอมศิโรราบได้ ที่สำคัญคือคนอื่นไม่รู้ แต่ในใจเขารู้ดีว่า คุณชายกำลังจับปลาตั้งสี่ห้ามือพร้อมกัน!

เปิดศึกหลายแนวรบพร้อมกัน แถมยังคว้าผลลัพธ์อันงดงามมาได้ทั้งหมด!

โคตรของโคตรเทพ เทพจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายแล้ว!

ฉินหลางหัวเราะเบาๆ

นายพรานงั้นเหรอ?

นายพรานอะไรกัน?

นักล่าค่าหัวหรือไง?

ถ้าไม่ใช่เพราะมีเหตุผลบางอย่าง เขาจะมีเวลาว่างไปกินข้าวกับมู่หยูเยียนได้ยังไง?

ถ้าไม่ได้สังเกตเห็นระบบแจ้งเตือนว่าอารมณ์ของมู่หยูเยียนกำลังผันผวนอย่างรุนแรง ซึ่งอาจจะไปเจอเรื่องอะไรมาล่ะก็ ป่านนี้เขาคงเริ่มสอนบทเรียนที่สองให้ซู่เสี่ยวเสี่ยว เผยแพร่ความรู้ทางธรรมต่อไปแล้ว!

แบบนั้นมันไม่สบายกว่าไปกินข้าวกับมู่หยูเยียนหรือไง?

รถมายบัคจอดอย่างนิ่มนวลที่หน้าทางเข้าโรงแรมไคหยวนอินเตอร์เนชันแนล เนื่องจากฝนตก ฉินหลางจึงกางร่มเดินลงมา ภายใต้ชุดสูทเข้ารูป ยิ่งขับเน้นช่วงเอวสอบแกร่งให้ดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

บริเวณหน้าประตูโรงแรม ฉินหลางหยุดฝีเท้าลง แล้วปรายตามองเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ

ถึงจะเรียกว่าเด็กสาว แต่ส่วนสูงของเธอก็ปาเข้าไปร้อยหกสิบกว่าแล้ว รูปร่างก็เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง ชุดเครื่องแบบนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นสีขาวดำ จับคู่กับถุงน่องสีขาวแบบยาว ขับเน้นเรียวขายาวทั้งสองข้างให้ดูโดดเด่นสะดุดตาอย่างที่สุด!

ที่สำคัญที่สุดคือ ฉินหลางพบว่ารูปร่างของเด็กสาวคนนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าสองพี่น้องตระกูลไป๋เลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำภายใต้ชุดเครื่องแบบนักเรียนนั้น กลับยิ่งสะกดสายตาและดูนูนเด่นชวนมองมากยิ่งขึ้น!

รูปร่างที่เย้ายวนใจขนาดนี้ กลับมาพร้อมกับใบหน้าที่งดงามหมดจดและดูอ่อนเยาว์ มองดูแล้วเหมือนเด็กสาวอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดปีไม่มีผิด!

"ติ๊ง! นางเอกหลินโย่วฉู่เกิดความผันผวนทางอารมณ์ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +100"

บริเวณหน้าประตูโรงแรม หลินโย่วฉู่กระทืบเท้าด้วยความร้อนรน ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองถนนด้านนอกผ่านกระจกใสกันฝน ดูเหมือนอยากจะพุ่งออกไปเรียกแท็กซี่ แต่แท้จริงแล้วในใจกำลังร้อนรุ่มเป็นอย่างมาก

"ให้ตายสิ ฉินหลางคนนี้มันยังไงกันเนี่ย? ไม่เห็นหรือไงว่าคุณหนูอย่างฉันไม่ได้พกร่มมา? ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย จะเข้ามาทักทายหน่อยไม่ได้หรือไง?"

หลินโย่วฉู่รู้สึกขัดเคืองใจ อากาศบ้าบอแบบนี้ เธอแต่งตัวก็น้อยชิ้น แถมข้างนอกฝนก็ยังตกหนักซะขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นเธอเข้า ก็คงต้องคิดอยากจะเข้ามาช่วยไปส่งเธอสักหน่อยไม่ใช่หรือไง?

มีแต่ฉินหลางนี่แหละที่ไม่ทำ ที่สำคัญคือหมอนั่นก็ยืนมองอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมเดินเข้ามา แล้วก็ไม่ยอมเดินเข้าโรงแรมไปด้วย

เอาวะ!

เพื่อกระชากหน้ากากที่แท้จริงของฉินหลาง หลินโย่วฉู่สบถในใจอย่างเคียดแค้น ก้าวขาทั้งสองข้างที่สวมถุงน่องสีขาวพุ่งตัวออกไปนอกกระจกกันฝน เดินออกไปได้ไม่ไกล เธอก็จงใจทำเท้าลื่น ล้มแผละลงไปกองกับพื้น นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงนั้น

...

ภายในห้องวงจรปิดของโรงแรม มู่หยูเยียนและอาหนิงนั่งอยู่หน้าหน้าจอภาพ สามารถมองเห็นวิดีโอความละเอียดสูงพร้อมทั้งได้ยินเสียงผ่านกล้องวงจรปิดได้

เมื่อเห็นหลินโย่วฉู่ล้มลงท่ามกลางสายฝน มู่หยูเยียนก็เอ่ยด้วยความร้อนใจทันที "โย่วฉู่ทำแบบนี้ได้ยังไง? นี่มันจงใจใช้ความสงสารของฉินหลางในทางที่ผิดชัดๆ อีกอย่าง ฝนตกหนักขนาดนี้ ต่อให้เธออยากจะให้ฉินหลางเข้ามาทักทาย ก็ไม่เห็นต้องลงทุนทำให้ตัวเองลำบากขนาดนี้เลย! ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องเอาร่มไปให้เธอ จะทนดูโย่วฉู่ตากฝนอยู่ข้างนอกแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"

อาหนิงรีบขวางทางไว้ พลางยิ้มขื่นแล้วเอ่ย "คุณหนูใหญ่คะ คุณอย่าเพิ่งไปเพิ่มความวุ่นวายเลยค่ะ คุณหลินอุตส่าห์ทำเพื่อคุณถึงขนาดนี้ ยอมเสี่ยงตากฝนก็เพื่อจะกระชากหน้ากากที่แท้จริงของฉินหลางให้ได้ ถ้าตอนนี้คุณออกไป ความพยายามของเธอก็สูญเปล่าสิคะ?"

อาหนิงไม่ใช่คนโง่ เธอติดตามมู่หยูเยียนมาหลายปี ย่อมเข้าใจนิสัยใจคอเป็นอย่างดี

ถ้าเกิดมู่หยูเยียนออกไปจริงๆ ถึงหลินโย่วฉู่จะไม่ต้องตากฝนต่อ แต่ตัวตนก็ต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน

เธอไม่อยากเห็นความตั้งใจจริงของคุณหลินต้องพังทลายลง

ในระหว่างที่กำลังลังเลใจ ฉินหลางในวิดีโอก็ขยับตัว อาหนิงจึงรีบพูดขึ้น "คุณหนูคะ คุณรีบดูสิ ฉินหลางกำลังจะลงมือแล้ว!"

...

ในแอ่งน้ำขัง หลินโย่วฉู่เปียกปอนไปทั้งตัว ชุดเครื่องแบบนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นสีขาวดำยิ่งแนบเนื้อเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอันงดงาม เธอกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กลางสายฝนด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

น่าสงสาร ไร้ที่พึ่ง ดูน่าเวทนา อารมณ์ความรู้สึกอันน่าทะนุถนอมทุกรูปแบบล้วนแสดงออกมาจนหมดสิ้น ผู้ชายปกติที่ไหนจะทนดูสาวน้อยหน้าตาสะสวยต้องมายืนตากฝนแบบนี้ได้ลงคอ?

หลินโย่วฉู่ยิ่งมั่นใจในตัวเองมากขึ้น!

เธอมีความมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม!

ขอเพียงแค่ฉินหลางยอมเอ่ยปากทัก เธอก็มั่นใจว่าจะสามารถหลอกล่อให้เขาออกไปจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน

ขอแค่ฉินหลางเดินจากไป ก็ถือว่าผิดนัดแล้ว!

การพาผู้หญิงแปลกหน้าเดินจากไป ผู้ชายจะคิดทำอะไร ความคิดเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นยังต้องเดาอีกเหรอ?

แบบนี้ก็คือผู้ชายเฮงซวยของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์!

รออยู่นานพักใหญ่ หลินโย่วฉู่ก็คอยใช้หางตาเหลือบมองฉินหลางอยู่ตลอดเวลา พอเห็นเขาขยับตัว ในใจก็แอบดีใจขึ้นมาทันที

แต่พอเห็นฉินหลางไม่ได้เดินตรงมาหาเธอ กลับเดินไปที่รถมายบัคที่เพิ่งลงมาเมื่อครู่ เธอก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้เองในวินาทีต่อมา

ต้องไปเอาร่มมาแน่ๆ!

คิดจะเอาร่มมาให้เธอ จะได้ใช้เป็นข้ออ้างขอช่องทางการติดต่อสินะ!

เหอะ!

มุกเก่าๆ ของพวกผู้ชายเฮงซวยชัดๆ คิดจะมาหลอกสายตาอันเฉียบแหลมของเธอได้ยังไง?

ครู่ต่อมา ฉินหลางก็ลงมาจากรถมายบัค ในมือมีร่มเพิ่มมาอีกหนึ่งคันจริงๆ แต่ทว่าภายใต้ร่มคันนั้น กลับมีคนยืนอยู่อีกคน ซึ่งก็คือจวินซื่อคนขับรถควบบอดี้การ์ดนั่นเอง

ทั้งสองคนเดินมาหยุดอยู่ห่างจากหลินโย่วฉู่ไม่ถึงสองเมตร พลางมองซ้ายมองขวา

ฉินหลางถือร่มไว้ในมือ ไม่เพียงแต่ไม่เดินเข้าไปบังฝนให้หลินโย่วฉู่ แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นราวกับกำลังดูละครสนุกๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "จวินซื่อ นายว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไปวะ? อกหัก หรือว่าท้องแล้วไม่มีเงินไปทำแท้ง?"

จวินซื่อตอบกลับด้วยสีหน้าเลื่อนลอย "คงจะอกหักมั้งครับ ท้องยังไม่ป่องเลย ไม่เหมือนคนท้องหรอกครับ"

"อาจจะเพิ่งท้องอ่อนๆ ท้องเลยยังไม่ป่องหรือเปล่า?"

"ก็เป็นไปได้ครับ"

"..."

หลินโย่วฉู่ถึงกับอึ้งกิมกี่ เธอเงยหน้าขึ้น หยาดฝนไหลรินอาบแก้มปะปนไปกับหยาดน้ำตา

เมื่อมองดูฉินหลางที่ทำหน้าตาเหมือนกำลังดูละครสนุกๆ แถมยังสบตากับเธอ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจแกมสนุกสนาน สมองของเธอก็ขาวโพลนไปหมด

ไอ้หมอนี่เนี่ยนะ?

เป็นผู้ชายเฮงซวย?

นี่มันผู้ชายทื่อเป็นท่อนเหล็กชัดๆ!

เห็นผู้หญิงอ่อนแอยืนตากฝน ไม่เดินเข้ามาถามไถ่แสดงความเป็นห่วงก็ช่างเถอะ อยากจะดูเรื่องสนุกก็ไม่ว่าหรอก แต่ทำไมต้องเดินกลับไปที่รถมายบัคแล้วเรียกลูกน้องมายืนดูเรื่องสนุกด้วยกันต่อหน้าเธอด้วยล่ะ?!

มีใครเขาหยามเกียรติกันขนาดนี้ไหมเนี่ย?!