บทที่ 65 คืนฝนตกพกมีดปอกผลไม้มาด้วย?

"ติ๊ง! นางเอกหลินโย่วฉู่เกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +200"

"ติ๊ง! ค่าความโกรธของนางเอกหลินโย่วฉู่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +500"

"ติ๊ง! ความประทับใจของนางเอกมู่หยูเยียนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +600"

"ติ๊ง! ..."

เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นข้างหูไม่หยุดหย่อน ทำให้ฉินหลางรู้สึกว่า การตัดสินใจของตัวเองนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว

อย่างที่คิดไว้เลย

ยัยผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีจริงๆ ด้วย!

ถึงแม้จะเป็นสาวหน้าเด็กที่บรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ในต้นฉบับ หลินโย่วฉู่ซึ่งเป็นเพื่อนรักของมู่หยูเยียน มีอีกฉายาหนึ่งว่าเครื่องสแกนผู้ชายเฮงซวย เธอเคยฉีกหน้าเย่เฟิงมาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ทั้งซุกซนและชอบทำลายชื่อเสียงคนอื่น ฝีมือร้ายกาจชนิดจับวางเลยทีเดียว

การที่มู่หยูเยียนเกิดความผันผวนทางอารมณ์ในครั้งนี้ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับหลินโย่วฉู่อย่างแน่นอน

แถมพฤติกรรมที่เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามเข้ามาทักทายแบบนี้ ยิ่งทำให้ฉินหลางเกิดความระแวดระวังขึ้นมาในใจ คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เขาจะไม่รู้ความลับที่ซ่อนอยู่ของหลินโย่วฉู่ได้อย่างไร?

ยัยนี่ชอบผู้หญิงด้วยกัน!

แถมยังมีรสนิยมชอบความรุนแรงอีกต่างหาก คนประเภทนี้น่ะ ยิ่งทำดีด้วย ก็จะยิ่งได้ใจ!

แล้วจะมาเป็นฝ่ายทอดสะพานให้ก่อนได้อย่างไร?

ไม่แน่ว่า มู่หยูเยียนอาจจะกำลังแอบดูอยู่ที่ไหนสักแห่ง ส่วนหลินโย่วฉู่ก็ขุดหลุมพรางไว้เรียบร้อยแล้ว รอแค่ให้เขากระโดดลงไปเท่านั้น

ฉินหลางแค่นหัวเราะในใจ พลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ เขามองหลินโย่วฉู่ที่นั่งแหมะอยู่ในแอ่งน้ำด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

แค่รังแกหลินโย่วฉู่ ก็สามารถรับแต้มวายร้ายได้ถึงสองต่อ

หว่านพืชหวังผล ลงทุนหนึ่งได้กำไรถึงสอง

เรื่องดีแบบนี้มีหรือจะไม่ทำ?

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นสีขาวดำเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนใจมากยิ่งขึ้น

หลินโย่วฉู่กัดฟันกรอดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่อยากให้ความพยายามทั้งหมดต้องสูญเปล่า ภายนอกจึงแสร้งทำเป็นตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่ชาย ฝนตกหนักจังเลย ขอยืมร่มสักคันได้ไหม?"

ฉินหลางชี้ไปที่ร่มพลางนับว่ามีสองคัน จากนั้นก็นับจำนวนคนว่ามีสามคน แล้วยิ้มถามกลับไปว่า "น้องสาว นับเลขไม่เป็นเหรอ? มีร่มแค่สองคัน จะให้ยืมคันนึงได้ยังไงล่ะ?"

ในใจของหลินโย่วฉู่แทบจะกรีดร้อง อีตาฉินหลางนี่มันโง่หรือเปล่าเนี่ย?

เธอพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว จะไม่รู้ใจเดินเข้ามากางร่มให้เธอหน่อยหรือไง?

ให้ตายเถอะ หลินโย่วฉู่ไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าตัวเองจะต้องมานั่งยองๆ อยู่ในแอ่งน้ำนานขนาดนี้ จนกระทั่งกางเกงชั้นในสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนไปหมดแล้ว

ฉินหลางถือร่มเดินเข้าไปหาหลินโย่วฉู่ พอเห็นว่าร่มกำลังจะบังฝนให้เธอได้แล้ว กลับหยุดชะงักลงดื้อๆ ในระยะห่างเพียงไม่กี่สิบเซนติเมตร เขายืนนิ่งอยู่กับที่ พลางชี้ไปที่กระจกกันฝนของโรงแรมที่อยู่ไม่ไกลนัก "เธอไปหลบฝนตรงนั้นก็ได้นี่"

หลินโย่วฉู่เช็ดของเหลวบนใบหน้าที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำตาหรือน้ำฝน ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น เอามือลูบข้อเท้าตัวเอง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ขาหนูเพิ่งแพลงน่ะ เจ็บมากๆ เลย พี่ชายช่วยกางร่มให้หนูหน่อยสิ น้า~"

ฉินหลางไม่สนใจ แถมยังชี้ไปที่วัตถุสีดำที่โผล่พ้นออกมาจากเอวของหลินโย่วฉู่ น้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังขึ้น "ที่เหน็บอยู่ตรงนั้นมันคืออะไร? ดูตุงๆ เอาออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ"

สีหน้าของหลินโย่วฉู่เปลี่ยนไป "ไม่... ไม่เห็นจำเป็นต้องดูเลยนี่?"

"จวินซื่อ พวกเราไป!" ฉินหลางหันหลัง เตรียมจะเรียกจวินซื่อให้เดินจากไป

หลินโย่วฉู่รีบอ้อนวอน "อย่าเพิ่งไป อย่าเพิ่งไป หนูให้ดูก็ได้!"

เธอจำใจต้องหยิบมีดปอกผลไม้เล่มเล็กที่เหน็บไว้ที่เอวออกมาด้วยความหวาดหวั่น

ของชิ้นนี้เดิมทีเธอเตรียมไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินหลังจากหลอกฉินหลางไปได้แล้ว ถ้าเกิดหมอนี่หน้ามืดตามัว ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ต่อให้เธอจะเปิดเผยตัวตนแล้วแต่ก็ยังคิดจะทำมิดีมิร้าย เธอจะทำยังไง?

ก็ต้องพกอาวุธไว้ป้องกันตัวเป็นธรรมดาสิ

แต่พอตอนนี้ถูกจับได้ เพื่อรักษาภาพลักษณ์หญิงสาวผู้อ่อนแอเอาไว้ เธอจึงทำได้เพียงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "พี่ชาย นี่คือมีดปอกผลไม้ เอาไว้... ปอกผลไม้น่ะ"

ฉินหลางขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างกังขา "ปอกผลไม้? ฝนตกหนักขนาดนี้ ออกจากบ้านไม่พกร่ม แต่ดันพกมีดมาเนี่ยนะ?"

หมายความว่าไง?

คืนฝนตกพกมีด แต่ไม่พกร่ม?

นี่แอบด่าใครอยู่หรือเปล่าเนี่ย?!

หลินโย่วฉู่ถูกยั่วโมโหจนแทบจะสติแตก อยากจะเอามีดปอกผลไม้เล่มนั้นไปแทงฉินหลางสักสี่ห้าหกแผล ให้โดนแต่จุดที่ไม่ถึงตายนัก!

เอาให้มันอยู่ไม่สู้ตายไปเลย!

แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามู่หยูเยียนยังคอยดูผ่านกล้องวงจรปิดอยู่ เธอจึงโยนมีดปอกผลไม้ทิ้งไปส่งๆ แล้วงัดไม้ตายออกมา บีบน้ำตาทำตัวน่าสงสารสุดขีด "พี่ชาย หนูยังเด็กอยู่ เพิ่งจะขึ้นมัธยมปลายเอง พ่อกับแม่ทะเลาะกันที่บ้าน บอกว่าจะหย่ากัน แถมยังตีหนูด้วย หนูกลัวจังเลย หนูหนาวมาก พี่ชายพาหนูไปหาที่อุ่นๆ หน่อยได้ไหม?"

เธอกอดอก ร่างกายสั่นเทิ้มอยู่ท่ามกลางสายฝน ท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอม ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องเกิดความสงสารจับใจ

แม้แต่คนอย่างจวินซื่อที่ชอบผู้หญิงระดับผู้จัดการจาง ก็ยังอดรู้สึกเวทนาไม่ได้ ในใจนึกอยากจะเข้าไปให้ความอบอุ่นเธอซะให้รู้แล้วรู้รอด

ฉินหลางกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ยื่นมือไปดึงหลินโย่วฉู่ให้ลุกขึ้นจากพื้น พลางเอ่ยอย่างเห็นใจ "ชีวิตคนเรามันก็ยากลำบากกันทั้งนั้น เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันมีเพื่อนอยู่คนนึงพอดี เขาชอบให้ความสนใจและดูแลเด็กนักเรียนที่ขาดความอบอุ่นแบบเธอเป็นพิเศษเลย เดี๋ยวฉันเรียกเขามา แล้วเราไปนั่งคุยกันดีไหม?"

"พระเจ้าช่วย!"

หลินโย่วฉู่กรีดร้องในใจ โชคหล่นทับ โชคหล่นทับชัดๆ!

ใครจะไปคิดล่ะว่า อีตาฉินหลางที่ทำตัวเป็นผู้ชายทื่อเป็นท่อนเหล็กมาตลอด จะกล้าเสนอความคิดที่บ้าบิ่นขนาดนี้ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้?

แถมยังชวนเพื่อนมาเพิ่มความอบอุ่นด้วยกันอีก? มาเล่นสนุกด้วยกันเหรอ?

สามคน หรือว่าสี่คนพร้อมกัน?

มีเซ็กส์หมู่หรือไง?

หลินโย่วฉู่ดีใจจนเนื้อเต้น เธอยืนประจันหน้ากับฉินหลาง ซ่อนมือขวาไว้ด้านหลัง ทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค เพื่อให้มู่หยูเยียนที่ดูวงจรปิดอยู่ได้เห็นธาตุแท้ของฉินหลาง!

...

ภายในห้องวงจรปิด อาหนิงมีสีหน้าโกรธเคืองและอับอาย "คุณหนูใหญ่คะ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฉินหลางจะเป็นคนแบบนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่คิดจะทำมิดีมิร้ายกับคุณหลิน แต่ยังกะจะชวนเพื่อนมาร่วมวงด้วย ทำไมเขาถึงได้ไร้ยางอายขนาดนี้คะ?!"

ส่วนมู่หยูเยียนกลับมีสีหน้างุนงง ไม่ได้ตำหนิฉินหลางในทันที เพียงแต่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ?

แต่ก็จับต้นชนปลายไม่ถูก รู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ ตกลงมันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนกันนะ?

ในระหว่างที่เธอกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแว่วมาจากในวิดีโอวงจรปิด

...

ท่ามกลางม่านฝน หลินโย่วฉู่ยืนอยู่ริมร่ม มีหยดน้ำไหลรินตามก้านร่มหยดแหมะลงบนหัวของเธออย่างต่อเนื่อง ความรู้สึกหนาวเหน็บที่ทิ่มแทงถึงกระดูก กลับไม่ได้ทำให้เธอหลบเข้าไปใต้ร่มเลยแม้แต่น้อย

เธอกลับชี้มือไปทางชายในชุดเครื่องแบบสีดำใบหน้าเหลี่ยมที่เพิ่งก้าวลงจากรถซึ่งเปิดไฟไซเรนกะพริบวิบวับอยู่ไม่ไกล และกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยท่าทีเหม่อลอย

มุมปากที่สวยงามของเธอกระตุกอย่างบ้าคลั่ง เธอจ้องมองดวงตาของฉินหลาง พลางเอ่ยถามด้วยความลังเล "นี่คือเพื่อนที่คุณบอกงั้นเหรอ?"