บทที่ 66 อับอายขายขี้หน้าประชาชี

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ตำรวจวัยกลางคนหน้าเหลี่ยมก็เดินเข้ามาถึงตรงหน้า เขาปิดวิทยุสื่อสารที่เอว ตีหน้าขรึม "ฝนตกหนักขนาดนี้ทำไมไม่เข้าไปหลบฝน มายืนทำอะไรตรงนี้? คุณเป็นคนโทรแจ้งความใช่ไหม?"

เขามองไปทางฉินหลางด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

ภาพที่เห็นตรงหน้า คนหนึ่งเป็นคุณชายรูปงามท่าทางสง่าผ่าเผย ส่วนอีกคนกลับมีสภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำ เปียกมะลอกมะแลกไปทั้งตัวอย่างหลินโย่วฉู่ ไม่ว่ามองมุมไหนก็เหมือนคู่รักวัยรุ่นที่ทะเลาะกันชัดๆ

ฉินหลางพยักหน้ายิ้มๆ ชี้ไปทางหลินโย่วฉู่ "ผมเป็นคนแจ้งความเอง เด็กสาวคนนี้ยังเรียนอยู่มัธยมปลาย พ่อแม่ทะเลาะกันที่บ้านแถมยังตีเธอด้วย เธอเลยไม่กล้ากลับบ้าน รบกวนคุณตำรวจช่วยไปส่งเธอหน่อยนะครับ"

เมื่อตำรวจหน้าเหลี่ยมรู้ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แววตาก็อ่อนโยนลง เขาละสายตาจากฉินหลาง หันไปมองหลินโย่วฉู่ พลางคิดในใจว่าเป็นเด็กนักเรียนหญิงที่น่าสงสารจริงๆ

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "บอกที่อยู่บ้านมาสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"เอ่อ... คือ..." หลินโย่วฉู่เริ่มลนลาน พอเห็นตำรวจ เธอก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาตามสัญชาตญาณ "ไม่ต้องรบกวนคุณลุงตำรวจหรอก"

ฉินหลางถามด้วยความสงสัย "เมื่อกี้เธอยังบอกอยู่เลยว่าไม่กล้ากลับบ้านคนเดียว? แถมยังบอกให้ฉันพาเธอกลับไปหาที่อุ่นๆ ที่บ้านฉันไม่ใช่หรือไง? ทำไมล่ะ หรือว่าเธอคิดว่าบ้านฉันจะอุ่นกว่าบ้านเธอ?"

หลินโย่วฉู่ถลึงตาใส่ฉินหลางอย่างเคียดแค้น ในใจกำลังคำรามก้อง ไอ้หมอนี่ทำไมพูดมากนักฮะ?

ไม่รู้จักหุบปากบ้างหรือไง?

ตำรวจหน้าเหลี่ยมขมวดคิ้ว เริ่มจะดูออกถึงความไม่ชอบมาพากล สีหน้าจึงเย็นชาลง "ตกลงมันยังไงกันแน่? เอาบัตรประชาชนออกมา!"

หลินโย่วฉู่พูดตะกุกตะกัก "คือว่า... ลืมเอาบัตรประชาชนมา"

เธอไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป ทำได้เพียงสารภาพตามตรง "ความจริงแล้ว ฉันไม่ใช่เด็กนักเรียนหรอก บรรลุนิติภาวะแล้ว เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเพื่อนเล่นน่ะ คุณลุงตำรวจอย่าถือสาเลย เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น"

ฉินหลางรีบตอกย้ำทันที "เข้าใจผิด? เข้าใจผิดอะไรกัน? เมื่อกี้เธอยังบอกอยู่เลยว่าเป็นเด็กมัธยมปลาย? อีกอย่าง พวกเราเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรก จะนับว่าเป็นเพื่อนกันได้ยังไง?"

"ติ๊ง! ค่าความโกรธของนางเอกหลินโย่วฉู่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

ตำรวจหน้าเหลี่ยมปรายตามองหลินโย่วฉู่ด้วยความรังเกียจ สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือพวกผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่แต่งตัวยั่วผู้ชายอยู่ข้างนอกแบบนี้แหละ

เพราะลูกชายของเขาก็เคยเสียผู้เสียคนเพราะผู้หญิงใจแตกแบบนี้มาแล้ว จนป่านนี้ยังทำใจไม่ได้เลย

พอได้ฟังที่ฉินหลางเล่ามา เขาก็เหมารวมไปแล้วว่าหลินโย่วฉู่เป็นผู้หญิงที่จงใจเข้ามาอ่อยผู้ชาย

เขาปั้นหน้าตึง จ้องมองหลินโย่วฉู่อย่างเย็นชา แล้วตวาดเสียงแข็ง "ขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ทำให้เจ้าหน้าที่เสียเวลา คุณคิดว่าเรื่องล้อเล่นนี้มันตลกนักหรือไง?!"

หลินโย่วฉู่ก้มหน้าก้มตาอย่างหวาดกลัว เธอไม่คิดเลยจริงๆ ว่าฉินหลางไอ้สารเลวนั่นจะเรียกตำรวจมา แถมยังมาฉีกหน้าเธอกลางวงอีก ตอนนี้พอถูกตำรวจจ้องเขม็ง เธอจึงเอ่ยเสียงอ่อน "ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

ตำรวจหน้าเหลี่ยมเอ่ยเสียงเย็น "ถ้าขอโทษแล้วมันจบ จะมีตำรวจไว้ทำไม?"

เขาล้วงเอาคู่มือพลเมืองเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นส่งให้หลินโย่วฉู่ "อ่านออกเสียงดังๆ ตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังรอบหนึ่ง แล้วท่องจำให้ได้ภายในสามวัน ถึงตอนนั้นไปหาฉันที่สถานีตำรวจ แล้วท่องให้ฟังต่อหน้าคนอื่นด้วย"

หลินโย่วฉู่กำสมุดเล่มเล็กสีเขียวไว้ในมือ ใบหน้าซีดเผือดราวกับขี้เถ้า ปวดหัวจนแทบระเบิด

ท่องจำเนี่ยนะ?

แถมยังเป็นคู่มือพลเมืองอีก?

ตอนแรกเธอกะจะกระชากหน้ากากอันน่ารังเกียจของฉินหลาง เพื่อให้เขาอับอายขายหน้าประชาชีต่อหน้ามู่หยูเยียน

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ทำไมคนที่ต้องมาอับอายขายหน้าประชาชี กลับกลายเป็นเธอไปซะได้?!

มาเจอตำรวจที่เถรตรงซะขนาดนี้ เธอจะทำยังไงได้ล่ะ?

เธอเองก็น้อยเนื้อต่ำใจเหมือนกันนะ มือบีบคู่มือพลเมืองด้วยความหงุดหงิดกระวนกระวาย ภายใต้สายตาที่จ้องมองของตำรวจหน้าเหลี่ยม และต่อหน้าทุกคน เธอจำต้องอ่านออกเสียงทีละคำ "รักชาติเคารพกฎหมาย..."

ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้อง ภายในใจของหลินโย่วฉู่ราวกับถูกมีดกรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอโกรธจนแทบคลั่ง แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าตำรวจ ทำได้เพียงระบายความแค้นทั้งหมดไปที่ฉินหลางในใจ

ครู่ต่อมา หลังจากอ่านคู่มือพลเมืองจบ ตำรวจหน้าเหลี่ยมก็หันหลังเดินจากไป ก่อนไป ยังไม่วายกำชับเสียงแข็งว่าให้หลินโย่วฉู่ไปหาเขาเพื่อท่องให้ฟังภายในสามวัน!

ทันทีที่ตำรวจไป หลินโย่วฉู่ก็คำรามลั่น พุ่งตัวเข้าใส่ฉินหลาง กางกรงเล็บตะปบหน้า "ฉินหลาง แม่จะสู้ตายกับนาย! กล้าดียังไงมาหยามฉัน กล้าดียังไงไปเรียกตำรวจมา! ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้สารเลว!"

ฝีมือการฝึกเทควันโดมาสองปี ถูกแสดงออกมาอย่างเต็มที่ผ่านร่างของหลินโย่วฉู่

ท่วงท่าการออกหมัดเตะขานั้นดูมีทรงไม่เบา ราวกับพวกผู้ชายร่างกำยำที่กำลังคึกคะนอง

ในจังหวะที่เธอพุ่งเข้ามา ฉินหลางก็รีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว จงใจ... ไม่สิ บังเอิญสะดุดก้าวพลาด ทำท่าจะหงายหลังล้มลง พอเห็นหลินโย่วฉู่พุ่งเข้ามาถึงตัว ก็รีบคว้ามือสะเปะสะปะไปข้างหน้า คว้าหมับเข้าที่จุดยุทธศาสตร์อันอวบอิ่ม แล้วใช้จุดนั้นเป็นจุดรองรับน้ำหนัก เหวี่ยงตัวอย่างแรงจนทรงตัวกลับมายืนได้มั่นคงอีกครั้ง

แต่กลับกลายเป็นหลินโย่วฉู่ที่ต้องรับแรงสะท้อนกลับ ร่างของเธอเซถลาทำท่าจะล้มลงไปในแอ่งน้ำ

เจ็บ!

ซี้ดดด...

เจ็บจังเลย!

หลินโย่วฉู่คิดว่าตัวเองกำลังจะหน้าทิ่มแล้ว แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ร่างที่เอียงกะเท่เร่ของเธอชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ความเจ็บปวดแปลบปลาบจากหน้าอกข้างขวาแล่นพล่านไปทั่วร่าง

พอลืมตาขึ้น ก็พบว่าฉินหลางใช้มือข้างหนึ่งขยำอยู่ที่หน้าอกของเธอ ช่วยพยุงรักษาสมดุลเอาไว้ ทำให้ตัวเธอเอียงค้างอยู่กลางอากาศ และรอดพ้นจากการล้มหน้าคะมำมาได้!

"ฉินหลาง! ไอ้สารเลว นายกำลังลวนลามฉันอยู่ใช่ไหม? ปล่อยเดี๋ยวนี้ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!"

หลินโย่วฉู่ตวาดแหว เธอเคยต้องมาเจอความอัปยศแบบนี้ซะที่ไหน?

จุดอ่อนถูกบีบขยำ แถมยังต้องพึ่งพามือที่ขยำอยู่บนหน้าอกถึงจะไม่ล้มลงไป ความคับแค้นใจผสมปนเปกับความเจ็บปวดของจริงที่หน้าอก ทำให้เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนแทบเต้นผาง!

ฉินหลางก้มลงมอง แบมือออกแล้วค่อยๆ คลายนิ้วทีละนิ้วออกจากหน้าอกของหลินโย่วฉู่

"ไม่..."

หลินโย่วฉู่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ถึงสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ แต่คำว่า 'อย่าเพิ่ง' ยังไม่ทันได้พูดจบ มือที่จับอยู่บนหน้าอกก็ปล่อยออกไปเสียแล้ว

แผละ!

หลินโย่วฉู่ก้นจ้ำเบ้าล้มแหมะลงไปในแอ่งน้ำอีกครั้ง กระแทกจนหน้ามืดตาลาย รู้สึกเหมือนก้นตัวเองแตกออกเป็นเจ็ดแปดเสี่ยง

ฉินหลางเอ่ยด้วยท่าทีสำนึกผิด "ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้ฉันยืนไม่อยู่ บังเอิญไปล่วงเกินเธอเข้า ตอนแรกกะจะดึงเธอให้ลุกขึ้นมา แต่ตำแหน่งที่จับมันไม่ค่อยเหมาะสม แถมเธอยังมาตวาดใส่ฉันอีก ฉันก็เลยต้องปล่อยมือไง"

หลินโย่วฉู่ไม่เพียงแต่เจ็บใจ แต่ร่างกายก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เธอด่ากราดไม่ไว้หน้า "ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นพูดดี! นายจงใจชัดๆ! ลื่นล้มงั้นเหรอ?"

"นายเดินมาดีๆ สองขา จะไปลื่นล้มได้ยังไง?"

ฉินหลางกลอกตา "ขี้เกียจจะอธิบาย ยังไงก็เถียงสู้ผู้หญิงที่มีสองปากอย่างเธอไม่ได้หรอก!"

"ฉัน..."

หลินโย่วฉู่อ้าปากพะงาบๆ อยากจะเถียงอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

รู้สึกเพียงว่าความน้อยเนื้อต่ำใจในอก กับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง มันกำลังพุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมๆ กัน