บทที่ 67 มิตรภาพจอมปลอม

ในขณะที่หลินโย่วฉู่สงบสติอารมณ์ และเตรียมพร้อมที่จะเปิดฉากโต้กลับเป็นครั้งที่สอง มู่หยูเยียนกับอาหนิงก็รีบตามมาถึงในที่สุด

ทุกอย่างเป็นอันยุติ แผนการกระชากหน้ากากที่แท้จริงที่หลินโย่วฉู่กล่าวอ้าง ได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

แม้อาหนิงจะไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยให้มู่หยูเยียนออกไปจัดการ

"เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว! ฉินหลาง คุณอย่าเพิ่งโกรธนะ ความจริงแล้วเธอคือเพื่อนสนิทของฉันเอง ชื่อหลินโย่วฉู่ เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหลินแห่งย่านจิง" มู่หยูเยียนยืนอยู่ตรงหน้าฉินหลางด้วยสีหน้าลำบากใจ อธิบายด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจนัก "เธอทำไปก็เพราะหวังดีกับฉัน ถึงได้ทำเรื่องพวกนี้ลงไป คุณอย่าโกรธเธอเลยนะ"

ฉินหลางทำหน้าฉงนสงสัย มองหลินโย่วฉู่สลับกับมู่หยูเยียนไปมา ราวกับคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย และเพิ่งจะถึงบางอ้อ "พวกเธอสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันงั้นเหรอ? ทำอะไรกันเนี่ย มาเล่นละครตบตาฉันหรือไง?"

หลินโย่วฉู่ลุกขึ้นยืนโดยมีอาหนิงคอยพยุง ตวาดแหวด้วยความหงุดหงิด "ฉินหลาง นายเลิกเสแสร้งได้แล้ว นายดูออกตั้งนานแล้วใช่ไหมล่ะ? อย่าคิดนะว่าฉันจะไม่รู้ความคิดสกปรกโสมมในใจของนาย มันไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้นายจะปิดบังหยูเยียนได้ แต่ก็หนีไม่พ้นสายตาอันเฉียบแหลมของฉันไปได้หรอก!"

"หึหึ..." ฉินหลางแค่นหัวเราะ ปรายตามองมู่หยูเยียน "ดูเหมือนเพื่อนสนิทของเธอจะมีอคติกับฉันมากเลยนะ? พอดีฉันมีธุระ งั้นไม่รบกวนพวกเธอแล้วล่ะ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน!" มู่หยูเยียนใจหายวาบ รีบยื่นมือไปรั้งเขาเอาไว้ทันที พร้อมกับถลึงตาใส่หลินโย่วฉู่ด้วยความโกรธเคืองปนอับอาย "ยังสร้างเรื่องวุ่นวายไม่พออีกเหรอ? เธอต้องการจะต้อนฉันให้จนมุมถึงขนาดไหน เธอถึงจะพอใจ?"

ภายในใจของเธอรู้สึกหวาดกลัวกับการถูกปั่นหัวแบบนี้จริงๆ

เดิมทีเธอกับฉินหลางก็มีช่องว่างระหว่างกันอยู่แล้ว ตอนนี้หลินโย่วฉู่ยังมาเล่นลูกไม้นี้อีก มันก็เหมือนกับกำลังผลักเธอลงไปในกองไฟชัดๆ!

หลินโย่วฉู่เบ้ปาก อยากจะหันไปด่าฉินหลางต่อ แต่พอเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของมู่หยูเยียน ก็ทำได้เพียงข่มเอาไว้ในใจ แค่นเสียงฮึดฮัดเบาๆ แล้วสะบัดหน้าหนีโดยไม่พูดอะไร

มู่หยูเยียนถอนหายใจออกมา จ้องมองฉินหลางอย่างจนปัญญา พลางอธิบาย "ความจริงวันนี้พอดีมีธุระนิดหน่อยน่ะ รายงานผลิตภัณฑ์ยาวิเศษบำรุงโฉมออกมาแล้ว ฉันก็พกติดตัวมาพอดี ในฐานะที่คุณเป็นคนให้สูตรยาวิเศษบำรุงโฉมมา คุณจำเป็นต้องดูมันสักหน่อยนะ ช่วยให้คำแนะนำหน่อยได้ไหม?

คุณอยากจะเปิดบริษัทหาเงินไม่ใช่เหรอ? ยาวิเศษบำรุงโฉมตัวนี้ก็คือผลงานชิ้นโบแดงที่จะสร้างกำไรก้อนแรกให้บริษัทของคุณนะ คุณต้องใส่ใจกับมันให้ดี

พวกเราไปเปิดห้องส่วนตัวในโรงแรม คุยกันไปกินกันไปดีไหม?"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉินหลางก็พยักหน้า "เรื่องงานสำคัญกว่า"

...

คนทั้งหมดกลับเข้าไปในโรงแรมไคหยวนอินเตอร์เนชันแนล แล้วเปิดห้องส่วนตัวสุดหรูหนึ่งห้อง

หลินโย่วฉู่ที่ไปอาบน้ำกลับมา เปลี่ยนมาใส่ชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เสื้อสายเดี่ยวสีขาว เข้าชุดกับกระโปรงสีชมพู ถึงแม้จะไม่ดูอ่อนเยาว์เหมือนชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังคงดูแก่นแก้วและน่ารักน่าหยิกอยู่ดี

เธอนั่งลงข้างๆ มู่หยูเยียน หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องช่วยมู่หยูเยียนให้รอดพ้นจากเงื้อมมือมารของฉินหลางให้ได้

แต่มู่หยูเยียนไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเธอเลย เพราะกำลังปรึกษาหารือเรื่องรายงานยาวิเศษบำรุงโฉมกับฉินหลางอยู่

ฉินหลางกวาดสายตาอ่านรายงานอย่างละเอียดถี่ถ้วนและจริงจัง นิ้วมือเคาะเบาๆ ลงบนตัวหนังสือแต่ละบรรทัดเป็นระยะๆ "รายงานฉบับนี้ถึงแม้จะอธิบายได้ไม่เลว แต่ก็ยังมีจุดบกพร่องอยู่นะ

ส่วนบทนำดูธรรมดาไปหน่อย พอเข้าใจได้ แต่พอถึงช่วงอธิบายเนื้อหากลางเรื่อง ข้อดีต่างๆ ของยาวิเศษบำรุงโฉมเหล่านี้ ก็ถือว่าถูกดึงจุดเด่นออกมาได้ดี

แต่ตอนจบมันไม่ดูหละหลวมไปหน่อยเหรอ?!

เอาอย่างนี้ละกัน ลองหาเวลาดูสิว่าตอนไหนว่าง พวกเราสองคนมาปรึกษากัน ช่วยกันตรวจสอบจุดบกพร่องและแก้ไขรายงานฉบับนี้ให้สมบูรณ์แบบก็แล้วกัน"

"ได้สิ!" มู่หยูเยียนพยักหน้าอย่างจริงจัง โดยไม่ทันฟังความหมายแฝงที่ซ่อนอยู่ในนั้น

ฉินหลางหัวเราะกลบเกลื่อน ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป เขาคีบปีกไก่ตุ๋นซอสชิ้นหนึ่ง วางลงในชามของมู่หยูเยียน "กินข้าวเถอะ มัวแต่รอใครบางคนอาบน้ำตั้งนานสองนาน กับข้าวจะเย็นชืดหมดแล้ว"

มู่หยูเยียนแอบดีใจ ปีกไก่ตุ๋นซอสจานนี้เป็นอาหารโปรดของเธอ ตอนที่แม่มาเมืองเทียนไห่ เธอยังเคยแย่งกินกับฉินหลางด้วยซ้ำ

ไม่คิดเลยว่า ฉินหลางจะยังจำความชอบของเธอได้ นี่แปลว่าตัวเธอไม่ได้หายไปจากใจของเขาอย่างสิ้นเชิงใช่ไหม?!

มู่หยูเยียนค่อยๆ กัดปีกไก่คำเล็กๆ เอ่ยด้วยความพึงพอใจ "รสชาติไม่เลวเลย อร่อยมาก"

เมื่อมองดูท่าทางปรองดองของทั้งสองคนราวกับเป็นคู่รักกัน หลินโย่วฉู่ที่อยู่ข้างๆ ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว เธอต้องทำลายบรรยากาศแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเพื่อนรักจอมซื่อบื้อของเธอ คงถูกลากลงหลุม ดำดิ่งลงไปในกับดักของฉินหลางจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่!

เธอคีบกระเทียมสีดำสนิทชิ้นหนึ่งจากจานข้างๆ วางลงในชามของมู่หยูเยียน "หยูเยียน ถ้าหิวก็กินเยอะๆ หน่อยสิ"

มู่หยูเยียนก้มมองแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่มีทีท่าว่าจะขยับตะเกียบ

หลินโย่วฉู่คีบมาให้อีกชิ้น "หยูเยียน อย่าดูถูกกระเทียมนี้เชียวนะ นี่เป็นฝีมือเชฟใหญ่ของโรงแรมบ้านฉันตุ๋นเองกับมือเลย อร่อยมากๆ รสชาติกลมกล่อมและหอมหวานสุดๆ"

กระเทียมดำที่เธอคีบขึ้นมา พอเอามาจ่อใกล้ปาก ก็ได้กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้อย่างรุนแรง เธอทำหน้าเหยเกแลบลิ้นออกมาตามสัญชาตญาณ "แหวะ~"

มู่หยูเยียนขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม

หลินโย่วฉู่ในตอนนี้ตกที่นั่งลำบาก ขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้ เธอจึงกลั้นหายใจ เอากระเทียมดำใส่ปาก กัดไปคำหนึ่งแล้วเอ่ยชม "ว้าว กระเทียมดำนี่อร่อยจังเลย ละลายในปากด้วยนะ อย่าดูแค่ว่ากลิ่นมันไม่ค่อยดี แต่พอกินเข้าไปแล้วเหมือนเต้าหู้เหม็นเลย หอมมากๆ แหวะ~"

ตอนที่เอ่ยปากชม ภายในดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกายวิบวับ แต่พูดได้ไม่ทันถึงครึ่งประโยค เธอก็ทำท่าจะขย้อนออกมาอีกครั้ง สำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล จมูกแดงเถือกและร้อนผ่าว

เมื่อถูกมู่หยูเยียนจ้องมองด้วยสายตาแปลกๆ หลินโย่วฉู่ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจ แต่ก็ทำได้เพียงฝืนทนต่อไป "สงสัยเมื่อกี้ตากฝนเลยเป็นหวัดนิดหน่อย ไม่ได้เกี่ยวกับกระเทียมดำนี่หรอก แค่รู้สึกคลื่นไส้นิดๆ น่ะ แหวะ~"

ปัง!

แถต่อไปไม่ไหวแล้ว!

หลินโย่วฉู่ตบโต๊ะเสียงดังปัง คายกระเทียมดำในปากทิ้งลงพื้นจนหมดเกลี้ยง ถ่มน้ำลายตามอีกหลายที ก่อนจะชี้ไปที่กระเทียมดำแล้วถามพนักงานเสิร์ฟที่วิ่งเข้ามา "กับข้าวหัวนี้เชฟคนไหนเป็นคนทำ? ทำให้ฉันกินจนแทบจะอ้วกแตกอ้วกแตนขนาดนี้ ให้มันไปรับเงินเดือนที่เคาน์เตอร์แล้วไสหัวไปซะ ขายหน้าจริงๆ!"

"ได้ครับ" พนักงานเสิร์ฟรีบพยักหน้ารับคำและโค้งคำนับก่อนจะเดินออกไป

ภายในห้องส่วนตัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

หลินโย่วฉู่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด เธอนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ตรงนั้นโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังประชดใครอยู่กันแน่

มู่หยูเยียนยกแก้วไวน์ขึ้น พลางเอ่ยเร่ง "โย่วฉู่ เลิกงอนได้แล้ว ไม่อร่อยก็ไม่ต้องกิน พวกเรามาชนแก้วกัน ถือซะว่าเป็นการยุติเรื่องไม่สบายใจในวันนี้ ให้มันจบลงแค่นี้เถอะ"

หลินโย่วฉู่รู้สึกว่าตัวเองดวงซวยมาตลอดทั้งวัน ภายในใจรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างบอกไม่ถูก

สายตาที่มองไปยังฉินหลาง ยิ่งทวีความไม่เป็นมิตรมากขึ้น

แต่ภายใต้การไกล่เกลี่ยของมู่หยูเยียน เธอจึงจำต้องยกแก้วไวน์ขึ้นมา ทำทีเป็นว่ายอมตกลง ทั้งสามคนชนแก้วกัน ก่อนจะกระดกรวดเดียวจนหมด

วงเหล้า ยังคงดำเนินต่อไป...