บทที่ 68 มู่หยูเยียนถูกทำให้ร้องไห้

"ฉินหลาง มีบางเรื่องที่ฉันต้องขอโทษนาย เมื่อก่อนฉันทำเรื่องที่รู้สึกผิดต่อนายไว้เยอะมาก แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันไม่รู้ว่านายต้องทำเพื่อตระกูลตั้งมากมายขนาดนั้น ฉันคิดมาตลอดว่านายเป็นแค่คนที่เสแสร้งทำตัวแบบนั้นมาโดยตลอด จนกระทั่งตอนนี้ฉันถึงได้..."

มู่หยูเยียนแก้มแดงระเรื่อ พูดไปได้ครึ่งประโยค เธอก็ยกแก้วไวน์ขึ้นมา แล้วแหงนหน้ากระดกรวดเดียวจนหมดอีกครั้ง "ไวน์แก้วนี้ถือเป็นการไถ่โทษของฉัน ฉันขอโทษนายนะ"

เมื่อก่อนเพื่อที่จะปฏิเสธการตามจีบของฉินหลาง เธอถึงขั้นหาแฟนปลอมๆ มาอ้าง แถมทุกครั้งที่เจอกันก็ยังทำหน้าบึ้งตึงใส่ ตอนนี้นึกย้อนกลับไป ก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง!

เธอเองก็ถูกหลอกมาตลอด ไม่รู้เลยว่าท่าทางคุณชายเสเพลของฉินหลางนั้น เป็นเพียงแค่สิ่งที่แกล้งทำเพื่อตบตาคนนอกเท่านั้น

จนกระทั่งตอนนี้ถึงได้รู้ความจริง ไม่ว่าจะสายไปหรือไม่ ไวน์ไถ่โทษแก้วนี้ เธอก็ต้องดื่มมันให้หมด

"แล้วก็ เรื่องของแม่ฉัน ต้องขอบคุณที่นายช่วยจัดการให้ เมื่อคืนตอนโทรคุยกัน แม่บอกฉันว่าช่วงนี้ร่างกายดีขึ้นมากแล้ว แถมอาการป่วยก็ควบคุมได้แล้วด้วย" มู่หยูเยียนยกแก้วไวน์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง "ไวน์แก้วนี้ ฉันขอดื่มเพื่อขอบคุณนาย"

ฉินหลางเริ่มสงสัยขึ้นมา เขามองพิจารณามู่หยูเยียน "เธอดื่มเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

มู่หยูเยียนหน้าแดงระเรื่อ เธอส่ายหน้า "ฉันดื่มไม่ค่อยเก่งหรอก เพียงแต่ความในใจบางอย่าง เรื่องราวบางอย่าง มันจำเป็นต้องพูดออกมา ไม่อย่างนั้นเก็บกดไว้แล้วมันอึดอัด กลางคืนก็นอนไม่หลับ"

ดื่มไม่เก่ง? ฉินหลางรินไวน์ใส่แก้วของมู่หยูเยียนจนเต็มอีกครั้ง "ดื่มไม่เก่งก็ยิ่งต้องดื่มให้เยอะๆ สิ ไม่สิ ไม่สบายใจก็ยิ่งต้องดื่มเยอะๆ พอนอนหลับตื่นมาเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง"

มู่หยูเยียนเริ่มรู้สึกมึนงงขึ้นมาบ้างแล้ว มือที่ถือแก้วไวน์สั่นโอนเอนเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ฉันเชื่อฟังนาย เมามายเพื่อคลายทุกข์!"

"ชนแก้ว!" ฉินหลางชนแก้วกับมู่หยูเยียน ทั้งสองคนต่างก็ดื่มไวน์ในแก้วของตัวเองจนหมดเกลี้ยง

มู่หยูเยียนเริ่มเมาแล้วจริงๆ ตอนคีบกับข้าว มือของเธอสั่นเทา แถมบางครั้งยังคีบกับข้าวหล่นลงบนโต๊ะอีกต่างหาก

ฉินหลางเป็นฝ่ายช่วยคีบกับข้าวและรินไวน์ให้อย่างกระตือรือร้น "คิดไม่ถึงเลยนะ ว่าหยูเยียนจะเป็นคนตรงไปตรงมาขนาดนี้ สมกับคำกล่าวที่ว่า ดื่มสุรากับรู้ใจ พันจอกก็ยังน้อยไป ไม่ต้องพูดอะไรมาก ดื่มอีกแก้ว!"

"ไม่ไหวแล้ว ฉันเมาแล้ว ดื่มต่อไปไม่ไหวแล้ว"

"..."

"หยูเยียน นี่เธอไม่ไว้หน้าฉันเลยเหรอ? ไวน์ในแก้วเธอเนี่ย ไม่เห็นจะลดลงเลย กะจะเลี้ยงปลาไว้ในนั้นหรือไง?"

"ฉันขอพักแป๊บนึง อื้อ! ดื่ม ฉันดื่มแล้ว นายอย่ามาบังคับกรอกปากฉันสิ!"

"..."

ฟุบ! หลังจากดื่มไวน์แดงไปอย่างน้อยหนึ่งขวดกว่าๆ มู่หยูเยียนก็ฟุบหน้าลงกับขอบโต๊ะ นอนพิงอยู่อย่างนั้นด้วยความมึนเมา ไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

เก้าอี้ของฉินหลางถูกย้ายมาอยู่ข้างกายเธอแล้ว เขาโอบไหล่เธอไว้ หัวเราะร่วนพลางจิบไวน์แดงไปด้วย และใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามหัวไหล่มนของมู่หยูเยียนเบาๆ

ช่างเป็นภาพที่ดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ มีทั้งเหล้าชั้นดีและสาวงามเคียงข้าง!

หลินโย่วฉู่ที่นั่งมองด้วยสายตาเย็นชามาโดยตลอดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "นายเอาเปรียบหยูเยียนต่อไปสิ เอาเลย!"

"แถมยังมอมเหล้าหยูเยียนอีก คิดว่าพอทำให้เธอเมาแล้ว นายจะทำมิดีมิร้ายอะไรก็ได้ใช่ไหม? หึหึ! รู้หรือเปล่าว่าทำไมฉันถึงไม่รีบเข้าไปขัดขวางนายตั้งแต่แรก?"

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว ยกขึ้นถ่ายรูปจังหวะที่ฉินหลางกำลังโอบไหล่มู่หยูเยียนดังกดแชะๆ ไปหลายรูป ก่อนจะแค่นหัวเราะอีกครั้ง "รอไปเถอะ รอให้หยูเยียนสร่างเมาเมื่อไหร่ พฤติกรรมหน้าเนื้อใจเสือของนายทั้งหมด จะต้องถูกฉันแฉจนหมดเปลือก! ถึงเวลานั้น พอหยูเยียนได้เห็นธาตุแท้อันน่ารังเกียจของนาย เธอจะไม่มีวันหลงเหลือเยื่อใยอะไรให้นายอีก!"

ฉินหลางยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร กลับกลายเป็นมู่หยูเยียนที่ฟุบหน้าเมามายอยู่ตรงนั้นส่งเสียงอู้อี้ออกมา เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าแก้ม หันหลังให้ทางฉินหลาง ลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่ง แล้วขยับริมฝีปากพูดกับหลินโย่วฉู่

แม้จะไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา แต่หลินโย่วฉู่ก็สามารถอ่านรูปปากของมู่หยูเยียนได้อย่างชัดเจน

นั่นมันคำว่า 'อีโง่' ชัดๆ!

หลินโย่วฉู่ยืนอึ้งตะลึงงันอยู่กับที่ นิ้วชี้ที่กดชัตเตอร์ก็ยังคงกดถ่ายรูปดังแชะๆ อย่างต่อเนื่อง

มู่หยูเยียนกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาด จึงแกล้งทำเป็นมึนเมา ทิ้งตัวล้มลงในอ้อมกอดของฉินหลางอย่างจงใจ แถมยังขยับรูปปากด่าทอหลินโย่วฉู่แบบไม่มีเสียงอย่างต่อเนื่อง

แต่ฉินหลางกลับผลักเธอออกไปอย่างแผ่วเบา เขาส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า "หลินโย่วฉู่ ถ้าเธออยากจะทำลายชื่อเสียงของฉันล่ะก็ ไม่เห็นต้องลำบากเลย ทั้งในย่านจิง หรือแม้แต่ในเมืองเทียนไห่ มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าฉินหลางคนนี้เป็นคุณชายเสเพลที่ทำเรื่องชั่วร้ายมาสารพัด? เธอแค่อยากให้ฉันเลิกยุ่งกับมู่หยูเยียนไม่ใช่เหรอ? ได้ ฉันไปก็ได้ สมใจเธอแล้วนะ!"

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที

ถึงตอนนี้มู่หยูเยียนก็ไม่มีกะจิตกะใจจะแกล้งเมาอีกต่อไป เธอรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ "ฉินหลาง มันไม่ใช่แบบนั้นนะ โย่วฉู่ก็แค่เป็นคนชอบเล่นสนุก ไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องนายจริงๆ หรอก"

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของมู่หยูเยียน หลินโย่วฉู่ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ทำได้เพียงก้มหน้าลง บ่นอุบอิบอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก "ฉันผิดไปแล้ว พอใจหรือยัง? เดี๋ยวฉันลบรูปพวกนี้ทิ้งก็ได้"

เธอไม่ได้มีความคิดที่จะไปทำลายชื่อเสียงของฉินหลางเลย เพียงแค่อยากให้มู่หยูเยียนได้เห็นธาตุแท้ของฉินหลางเท่านั้น

แต่ตอนนี้ หลังจากเจอคำด่าไร้เสียงเมื่อกี้เข้าไป ทำไมเธอจะไม่เข้าใจความรู้สึกของมู่หยูเยียนล่ะ?

เกรงว่าคงจะหลงเสน่ห์หมอนั่นจนหัวปักหัวปำไปแล้ว! ต่อให้ทำอะไรไปมากกว่านี้ ก็คงไม่สามารถช่วยเพื่อนรักที่ติดกับดักงอมแงมคนนี้ได้อีกแล้ว!

ขอบตาของมู่หยูเยียนเริ่มแดงระเรื่อ เธอยังคงดึงแขนฉินหลางเอาไว้ "ฉินหลาง นายอย่าเพิ่งโกรธนะ ครั้งนี้พวกเราผิดไปแล้วจริงๆ ฉันรู้แล้ว ฉันขอโทษ ฉันรับรองว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก จะไม่มีวันทำตัวเป็นศัตรูกับนายอีกแล้ว ทั้งตัวฉัน และเพื่อนรอบตัวฉัน ก็จะไม่มีใครทำแบบนี้อีกเด็ดขาด!"

ฉินหลางเอามือกุมขมับ ถอนหายใจยาวๆ ออกมา ก่อนจะเอ่ยปลอบใจ "หยูเยียนเอ๊ย ไม่ใช่ว่าฉันโกรธหรอกนะ เพียงแต่โอกาสไม่ควรพลาด! พลาดแล้วพลาดเลย เธอได้สูญเสียโอกาสอันดีงามไปแล้ว! เกรงว่าวันนี้คงไม่มีทางสานต่อมื้ออาหารมื้อนี้ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ เอาไว้คราวหน้าเถอะนะ เอาไว้คราวหน้านัดกันใหม่ดีไหม?"

ในที่สุดฉินหลางก็เดินจากไป เขาปิดการแจ้งเตือนจากระบบเรื่องความผันผวนทางอารมณ์ของมู่หยูเยียนทิ้งไป

นกที่ดีย่อมเลือกต้นไม้ที่แข็งแรงเพื่อทำรัง! วันนี้มีหลินโย่วฉู่อยู่ที่นี่ด้วย เขาไม่มีทางสานสัมพันธ์กับมู่หยูเยียนให้รุดหน้าเร็วเกินไปอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น เกรงว่าจะสร้างความวุ่นวายตามมาอีกไม่น้อย

เขารู้สึกว่ามันน่ารำคาญ เอาไว้คราวหน้าค่อยว่ากันเถอะ

เมื่อประตูปิดลง หลินโย่วฉู่ก็มีสีหน้าขมขื่น "หยูเยียน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"

มู่หยูเยียนก้มหน้า เช็ดน้ำตา การที่เพื่อนรักมาเห็นสภาพอันน่าสิ้นหวังของตัวเองในตอนนี้ เธอไม่ได้รู้สึกอับอายอะไรมากมายนัก กลับจ้องมองหลินโย่วฉู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "โย่วฉู่ ถ้าเธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อนรักอยู่ ต่อไปนี้เรื่องของฉินหลาง เธออย่าเข้ามายุ่งก้าวก่ายอีก ไม่อย่างนั้น ความสัมพันธ์ของเราสองคน ก็คงต้องจบลงแค่นี้"

"ฉัน... ฉันรู้แล้ว" หลินโย่วฉู่ใจหายวาบ จู่ๆ ก็ตระหนักได้ว่าวันนี้ตัวเองคงจะทำให้มู่หยูเยียนโกรธจัดเข้าจริงๆ ในใจรู้สึกหวาดหวั่น แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีก เพราะกลัวว่าจะเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ