บทที่ 85 ความหวาดกลัวของฉินหลาง ฉิวจิ่วเอ๋อร์มอบหัวใจ

ความเร็วของฉินหลางนั้นรวดเร็วยิ่งนัก แทบจะระเบิดสมรรถภาพร่างกายระดับสองร้อยห้าสิบออกมาจนหมดสิ้น!

ถึงขั้นอยากจะใช้เคล็ดวิชามังกรฟ้าเก้าขั้นขั้นที่หนึ่งในการเดินทางเสียด้วยซ้ำ

ความร้อนรนในใจถาโถมเข้ามาเป็นระลอกคลื่นซัดกระหน่ำไม่ขาดสาย

เขาวิ่งตามล่าไปยังยอดเขาที่ฉิวจิ่วเอ๋อร์อยู่อย่างบ้าคลั่ง ผ่านไปราวสิบกว่านาที ในที่สุดก็มาถึงตำแหน่งก่อนหน้านี้

แต่ทว่า กลับไม่พบใครเลย

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ไม่ได้อยู่ที่นี่!

"จิ่วเอ๋อร์ จิ่วเอ๋อร์! จิ่วเอ๋อร์ของฉัน เธออยู่ที่ไหน?"

ฉินหลางร้อนใจเป็นอย่างมาก

เขาไม่ใช่ลิโป้ จิ่วเอ๋อร์ก็ไม่ใช่เตียวเสี้ยน เตียวเสี้ยนอยู่บนเอวลิโป้ แล้วฉิวจิ่วเอ๋อร์ล่ะ?

ฉินหลางหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาจากกระเป๋าระบบ แล้วกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณภูเขาหมังตั้ง

ทุกพื้นที่ขนาดใหญ่ ล้วนมีศพนอนเกลื่อนกลาดกระจัดกระจายไปทั่ว

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็พบร่องรอยของฉิวจิ่วเอ๋อร์ในบริเวณที่มีผู้บาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก เขาจึงรีบโยนกล้องส่องทางไกลกลับเข้าไปในกระเป๋าระบบทันที แล้วรีบวิ่งตามไปอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

สิบกว่านาทีต่อมา ภายใต้การวิ่งตามอย่างบ้าคลั่งจนสูญเสียพละกำลังไปมหาศาล ในที่สุดฉินหลางก็มาถึงจุดที่ฉิวจิ่วเอ๋อร์อยู่

ฉิวจิ่วเอ๋อร์ในเวลานี้ มีใบหน้าดำทะมึน กำลังสั่งการให้สมาชิกแก๊งมังกรดำที่ตามมาสมทบเก็บกวาดสนามรบ

จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายที่นี่เกินความคาดหมายของเธอไปมาก ต่อให้เป็นแก๊งมังกรดำ ก็ไม่อาจทนรับการโจมตีที่บ้าคลั่งขนาดนี้ได้

เย่เฟิงเจ้านั่น มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!

ฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้ เขาลงมือไปได้อย่างไร? ราวกับปีศาจร้ายก็ไม่ปาน!

"ลำเลียงสมาชิกแก๊งมังกรดำที่บาดเจ็บและเสียชีวิตออกไป คนที่บาดเจ็บ แก๊งมังกรดำจะให้ความช่วยเหลือทางการเงินทั้งหมด และจะจัดหาสภาพแวดล้อมทางการแพทย์ที่ดีที่สุดให้กับพวกนาย ส่วนคนที่ตายไปแล้ว แก๊งมังกรดำก็จะไม่ทอดทิ้งครอบครัวของพวกเขาทุกคนอย่างแน่นอน!"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์สั่งการในที่เกิดเหตุอย่างเป็นระเบียบ พร้อมทั้งให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง ถือเป็นการปลอบขวัญคน หลังจากนี้สิ่งที่เธอต้องทำยังมีอีกมาก และต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สูงยิ่งกว่า

แต่เพื่อซื้อใจสมาชิกแก๊งมังกรดำ เธอจำต้องทำเช่นนี้ ต่อให้ต้องจ่ายเงินชดเชยก้อนโตก็ตาม!

"จิ่วเอ๋อร์!"

เสียงของฉินหลางดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉิวจิ่วเอ๋อร์หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นฉินหลางที่มีดวงตาแดงก่ำ ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เย่เฟิงกับนักฆ่าพวกนั้นล่ะ?"

ฉินหลางก้าวเข้าไปหาทีละก้าว สีหน้าเย็นชามาก "เธอมาทำอะไรที่นี่? ฉันบอกให้เธอรออยู่ที่เดิมไม่ใช่เหรอ!"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์รู้สึกไม่พอใจ "สมาชิกแก๊งมังกรดำของฉันบาดเจ็บล้มตายสาหัสขนาดนี้ จะให้ฉันทนดูดายได้อย่างไร?"

"เธอมาแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? เธอรู้ไหมว่าเย่เฟิงมันน่ากลัวแค่ไหน? มันฆ่าคนตาไม่กะพริบ มันคือปีศาจร้าย เธอเป็นคู่ต่อสู้ของมันหรือไง?" ฉินหลางตวาดด่าทอ

"โง่เง่า!!! ถ้าไอ้หมอนั่นย้อนกลับมา แล้วฆ่าเธอจะทำยังไง? เธอจะให้ฉันทำยังไง? เธอไม่รู้จักนึกถึงความรู้สึกของฉันบ้างเลยหรือไง? เอาแต่คิดถึงคนของแก๊งมังกรดำ ไม่คิดถึงตัวเองบ้างเลยงั้นสิ?!"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์อยากจะโต้เถียง แต่พอเห็นท่าทางตื่นตระหนกของฉินหลาง ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในใจก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา แววตาของเธอจึงอ่อนโยนลง

เพราะเป็นห่วงจึงร้อนรน

เธอไม่เคยเห็นฉินหลางในสภาพทุลักทุเลแบบนี้มาก่อน แต่ตอนนี้กลับปรากฏให้เห็น เพียงเพราะกลัวว่าเธอจะได้รับอันตรายอย่างนั้นหรือ?

นี่... บางทีในใจของฉินหลาง ตำแหน่งของเธออาจจะสำคัญกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก?

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไร นายไม่ต้องห่วงหรอก รอฉันแป๊บนึงนะ" ฉิวจิ่วเอ๋อร์พึมพำเสียงเบา หันกลับไปสั่งการสมาชิกแก๊งมังกรดำที่เพิ่งมาถึงอย่างเคร่งขรึม "ทำตามที่ฉันสั่ง คนเจ็บส่งไปโรงพยาบาลเอกชนทั้งหมด ทำความสะอาดที่เกิดเหตุให้เรียบร้อย อย่าทิ้งร่องรอยอะไรไว้เด็ดขาด!"

สมัยที่แก๊งมังกรดำเพิ่งก่อตั้ง มักจะมีการปะทะกันอยู่บ่อยครั้ง มีสมาชิกได้รับบาดเจ็บมากมายทุกวัน การไปโรงพยาบาลรัฐมักจะเกิดเรื่องยุ่งยากได้ง่าย เมื่อสิบกว่าปีก่อนฉิวหลงจึงลงทุนสร้างโรงพยาบาลเอกชนขึ้นมาแห่งหนึ่ง และตอนนี้มันก็พัฒนาจนกลายเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองเทียนไห่ไปแล้ว!

หลังจากสั่งการเรียบร้อย ฉิวจิ่วเอ๋อร์ก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อ เธอจับมือฉินหลาง แล้วพากันเดินลึกเข้าไปในภูเขาหมังตั้ง

จนกระทั่งเห็นถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่มิดชิดแห่งหนึ่ง ถึงได้หยุดฝีเท้าลง น้ำเสียงแฝงความตัดพ้อ "คนตั้งเยอะแยะ ถึงยังไงฉันก็เป็นคุณหนูใหญ่ของแก๊งมังกรดำนะ ในสายตาพวกเขาฉันมีบารมีมาก นายมาทำเหมือนฉันเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คราวหน้าต่อหน้าคนอื่นก็อย่าทำแบบนี้อีกล่ะ"

"เธอก็รู้ว่าฉันเป็นห่วงอะไร ทำไมถึงไม่ฟังคำพูดฉัน ที่นี่มันอันตรายมากนะ ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรไปจะทำยังไง?" ฉินหลางปั้นหน้าตึง ไม่ได้พูดจาหยอกล้อในเวลานี้ และยิ่งไม่ได้เปิดโปงช่องโหว่ในคำพูดของฉิวจิ่วเอ๋อร์

ต่อหน้าคนอื่นอย่าทำแบบนี้ ลับหลังก็ทำได้งั้นสิ?

ดูเหมือนจะมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างอยู่ในนี้ ฉินหลางก็ไม่ได้ตั้งใจจะอธิบาย แสร้งทำเป็นโง่ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

ฉิวจิ่วเอ๋อร์กุมมือฉินหลางไว้แน่น เอ่ยเสียงเบา "ฉันรู้ตัวดีน่า ฉันเห็นเย่เฟิงหายไปที่ปลายภูเขาหมังตั้งแล้ว ถึงได้ลงมาจัดการเรื่องต่างๆ"

"เธอเจออันตรายอะไรหรือเปล่า? ตามตัวมีแผลไหม?" ฉินหลางตีหน้าขรึม ก้าวเข้าไปลูบคลำสำรวจ

ฉิวจิ่วเอ๋อร์บิดตัวไปมาอย่างขัดเขิน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความห่วงใยของฉินหลางได้

ทันใดนั้น ฉินหลางก็ร้องอุทาน "จิ่วเอ๋อร์ เธอได้รับบาดเจ็บนี่!"

ฉิวจิ่วเอ๋อร์เอนหลังพิงโขดหิน ยกมือขึ้นกอดอก ตวาดแหว "ไม่ได้บาดเจ็บสักหน่อย!"

เธอยอมใจเลยจริงๆ ฉินหลางเจ้านี่ มันช่างโลภมากเสียจริง วินาทีก่อนยังห่วงใยความปลอดภัยของเธออยู่เลย พอวินาทีต่อมาสำรวจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็เริ่มทำตัวรุ่มร่ามอีกแล้ว

กำลังทำอะไรตามอำเภอใจ!

หนึ่งนาทีต่อมา ฉิวจิ่วเอ๋อร์กัดฟัน ผลักไสฉินหลาง ปากก็ด่าทออย่างเขินอาย

สามนาทีต่อมา ฉิวจิ่วเอ๋อร์ก็กึ่งผลักกึ่งยอม นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสงสารและปวดใจ

ฉินหลางแสดงออกถึงความห่วงใยขนาดนี้ ต่อให้ฉิวจิ่วเอ๋อร์จะไม่อยากแสดงความรักใคร่เอาไว้บนใบหน้ามากแค่ไหน แต่ภายในใจก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ ดีใจแทบไม่ทัน จะไปปฏิเสธอย่างจริงจังได้อย่างไร?

สองชั่วโมงต่อมา

...

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแต้มวายร้าย +1000*2"

ความหวาดกลัวในใจของฉินหลาง มลายหายไปในที่สุด

เขาตกใจแทบแย่ นึกว่าพอบุตรแห่งโชคชะตาตายไปแล้ว เนื้อเรื่องทั้งหมดจะหายไป และแต้มวายร้ายก็จะไม่ถูกนำมาคำนวณอีก

ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่แบบนั้น บุตรแห่งโชคชะตาก็คือบุตรแห่งโชคชะตา บุตรีแห่งโชคชะตาก็คือบุตรีแห่งโชคชะตา ต่างก็มีโชคชะตาเป็นของตัวเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกันมากนัก

แบบนี้ เรื่องบางอย่างที่เขายังทำไม่สำเร็จ ก็ถือว่ายังไม่พลาดโอกาส แค่จัดการต่อในภายหลังก็พอแล้ว!

อีกอย่าง เพื่อแต้มวายร้าย เขายังคงต้องพยายามต่อไป นิสัยที่ดีก็ต้องหมั่นสร้างเอาไว้

เด็ดขาดไม่ใช่เพราะหลงระเริงกับความสุขสบายอะไรหรอกนะ ที่สำคัญคือหาแต้มวายร้ายได้เร็วกว่าต่างหาก!