บทที่ 84 บ้าคลั่ง! เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่! ระบบอัปเกรด

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับความเชี่ยวชาญอาวุธปืนขั้นสูง!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับวิชาแพทย์ขั้นต้น!     รางวัลทวีคูณ! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับวิชาแพทย์ขั้นกลาง!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการรับรู้อันตรายขั้นต้น!     รางวัลทวีคูณ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการรับรู้อันตรายขั้นกลาง!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับเคล็ดวิชาของบุตรแห่งโชคชะตา เคล็ดวิชามังกรแท้จริง ขั้นที่หนึ่ง!     รางวัลทวีคูณ! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ เคล็ดวิชามังกรฟ้าเก้าขั้น!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับแต้มสมรรถภาพร่างกาย +50"

"ติ๊ง! ..."

"..."

เวลานี้ ในหัวของฉินหลางมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รางวัลอันมหาศาลแต่ละอย่าง เห็นได้ชัดว่าเป็นการแย่งชิงมาจากบุตรแห่งโชคชะตาที่ถูกเผาจนเหลือแต่เถ้ากระดูก แม้กระทั่งวิญญาณก็ถูกปอกลอกมาจนหมดสิ้น

รางวัลเกือบทั้งหมด ล้วนถูกแย่งชิงมาจากร่างของเย่เฟิงโดยตรง หรือไม่ก็เป็นผลผลิตที่ได้รับการอัปเกรดขึ้นไปอีกขั้น

โดยเฉพาะเคล็ดวิชามังกรแท้จริง เดิมทีก็เป็นเคล็ดวิชาวรยุทธ์ที่หาได้ยากยิ่งอยู่แล้ว พอได้รับการอัปเกรดเป็นเคล็ดวิชามังกรฟ้าเก้าขั้น ก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัว พลังที่เพิ่มพูนทวีคูณขึ้นซ้อนทับกันราวกับวิชาหมัดทะลวงแบบระยะประชิด

ก้าวเดินออกไปทั้งหมดเก้าก้าว พลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ในแต่ละก้าว จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

เมื่อฝึกฝนถึงขั้นที่หนึ่ง หากโจมตีออกไปสุดกำลัง ก็สามารถดึงสมรรถภาพร่างกายของตนเองออกมาใช้ได้ถึงหนึ่งจุดห้าเท่า และในขั้นที่สองก็ยังคงมีการเพิ่มพูนที่น่ากลัวเช่นนี้อยู่!

"ติ๊ง! ระบบอัปเกรดสำเร็จ คำนวณแต้มวายร้ายเรียบร้อยแล้ว ขอให้โฮสต์ตรวจสอบได้ที่หน้าต่างระบบ"

หน้าต่างระบบ:

[ตัวละคร]: ฉินหลาง

[อายุ]: 25

[สมรรถภาพร่างกาย]: 250

[เสน่ห์]: 99

[แต้มวายร้าย]: 1216700

[เคล็ดวิชา]: เคล็ดวิชามังกรฟ้าเก้าขั้น (ขั้นที่หนึ่งเพิ่มพูนพลัง 1.5 เท่า การเลื่อนเป็นขั้นที่สองต้องใช้แต้มวายร้ายสองแสนแต้ม)

[ทักษะ]: ความเป็นมิตรระดับ 8 (ความผูกพันแบบกลุ่ม +80), ทักษะเปียโนขั้นสูง, ศิลปะการชงชาขั้นสูง, สุนทรียศาสตร์ขั้นสูง, วิชาปลอมตัว, ความเชี่ยวชาญอาวุธปืนขั้นสูง, การรับรู้อันตรายขั้นกลาง, วิชาแพทย์ขั้นกลาง

[ร้านค้า]: กำลังเปิดใช้งาน

[ศูนย์จับรางวัล]: กำลังเปิดใช้งาน (การจับรางวัลแต่ละครั้งต้องใช้แต้มวายร้าย 1000 แต้ม)

[กระเป๋าระบบ]: สมุดภาพคุณป้าฉิวหนึ่งเล่ม, กระดาษทิชชูชิงเฟิงหนึ่งกล่อง (ใช้ไปแล้วหนึ่งร้อยแผ่น), สมุดภาพคุณนายไป๋หนึ่งเล่ม, เครื่องนวดไฟฟ้าหนึ่งอัน (ชำรุด)...

ซี้ดดด...

ต่อให้เป็นฉินหลาง เมื่อมองดูหน้าต่างระบบในเวลานี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก แต้มวายร้ายหนึ่งล้านสองแสนกว่าแต้มเนี่ยนะ?

ฆ่าเย่เฟิงไปแค่คนเดียว นี่มันแย่งชิงแต้มวายร้ายมาได้ตั้งเท่าไหร่กัน?

เป็นล้านเลยเหรอ?!

นี่คือระบบงั้นเหรอ?

นี่คือบุตรแห่งโชคชะตางั้นเหรอ?

ตอนแรกคิดว่าลิโป้ไร้เทียมทานที่สุดในใต้หล้าแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าบุตรแห่งโชคชะตาจะน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้? ตกลงเย่เฟิงคนนี้เป็นขุนพลของใครกันแน่?

"ติ๊ง! ผสานเนื้อเรื่องใหม่สำเร็จ ต้องใช้แต้มวายร้าย 200,000 แต้ม โฮสต์ต้องการทราบล่วงหน้าหรือไม่?"

"ตกลง!"

เมื่อแต้มวายร้ายสองแสนแต้มถูกหักออกไป ฉินหลางก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยทำงานมาตั้งนาน สิ้นเปลืองแรงกายแรงใจไปตั้งมากมาย กลับพอแค่ให้ได้รู้เนื้อเรื่องช่วงต่อไปล่วงหน้าเท่านั้น

โชคดีที่การฆ่าเย่เฟิงช่วยชดเชยมาได้เป็นล้าน ไม่อย่างนั้นเขาต้องวุ่นวายไปอีกนานแค่ไหน ถึงจะหาคืนมาได้?

ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลเวียนเข้ามาในหัวของเขาอย่างนุ่มนวล

นี่คือเนื้อเรื่องของหมอเทวดาลงจากเขา ระยะเวลาที่จะกระตุ้นเนื้อเรื่องนี้สั้นกว่าเดิมมาก เป็นไปได้ว่าบุตรแห่งโชคชะตาคนใหม่ในตอนนี้คงจะมาถึงเมืองเทียนไห่แล้ว!

ทว่า มีเพียงจุดเดียวที่น่ายินดีก็คือ บุตรแห่งโชคชะตาคนต่อไปที่มารับช่วงต่อจากเย่เฟิงนี้ ดูเหมือนจะยังอยู่ในช่วงเพิ่งเริ่มเติบโต ความแข็งแกร่งยังไม่มากนัก ต่อให้เทียบกับเย่เฟิง ก็คงเก่งกว่ากันไม่เท่าไหร่

สำหรับฉินหลางในตอนนี้ ถือว่าไม่เป็นภัยคุกคามมากนัก เป็นเป้าหมายชั้นดีในการรีดไถผลประโยชน์เลยทีเดียว

อีกทั้ง นักฆ่าสาวหุ่นสุดเอ็กซ์ที่เพิ่งปรากฏตัวบนภูเขาหมังตั้งเมื่อครู่นี้ ฉินหลางก็พอจะเดาตัวตนของเธอออกแล้ว

แมนดาลาสีเลือดงั้นเหรอ?

ยอดฝีมืออันดับสามในทำเนียบนักฆ่า หยิ่งยโสโอหัง มีความภาคภูมิใจในฐานะนักฆ่าระดับแนวหน้า

สมกับที่เป็นนางเอกที่สามารถทำแต้มวายร้ายให้ได้ถึงห้าหมื่นแต้มจริงๆ ไม่สิ ไม่ถูก ระบบอัปเกรดแล้ว ขนาดจับรางวัลยังต้องใช้แต้มวายร้ายถึง 1,000 แต้มเลย จะว่าไปแล้ว ก็ไม่น่าจะหยุดอยู่แค่ห้าหมื่นแต้มวายร้ายแล้วใช่ไหม?

"คุณชาย..."

จวินซื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูคุณชายที่ยืนเหม่อลอยอยู่นาน ในใจรู้สึกแปลกๆ จึงเอ่ยเรียกเสียงเบา

ในหัวของเขาดังอื้ออึงไปหมด คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเย่เฟิงคนนี้จะมาตายด้วยน้ำมือของคุณชายตัวเอง

ต่อให้ขาทั้งสองข้างจะถูกกระสุนปืนกลกราดยิงจนเละเทะ แต่การโจมตีแลกชีวิตในเฮือกสุดท้ายของเย่เฟิงนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะหลบพ้น อย่างน้อยก็ต้องบาดเจ็บสาหัส แต่ภายใต้เงื้อมมือของคุณชาย เย่เฟิงกลับตายอย่างพิสดารเช่นนั้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ!

ฉินหลางหันกลับมา รับปืนกลมือมาจากมือของจวินซื่อ

ความเชี่ยวชาญอาวุธปืนขั้นสูง แถมยังเป็นของที่มาจากระบบอีก ในเวลานี้ การควบคุมอาวุธปืนของฉินหลาง ไม่ได้ด้อยไปกว่าจวินซื่อหรือเหลาหวงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังเหนือกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด

ภายใต้การรับรู้อันตราย เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายสามจุด โดยมีสองจุดที่แหล่งกำเนิดความรู้สึกถึงวิกฤตอยู่ด้วยกัน ปืนกลมือจึงเล็งไปที่พุ่มไม้ขนาดใหญ่ในป่าทึบ แล้วกราดยิงอย่างบ้าคลั่ง

เหลาหวงและคนอื่นๆ ก็ยกปืนกลมือขึ้น แล้วกราดยิงตามไปด้วย

ปัง ปัง ปัง!

ปัง ปัง ปัง!

ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนสองเสียง เหลาหวงและพวกก็ลากร่างของนักฆ่าสองคนที่ถูกกราดยิงจนพรุนเป็นรังผึ้งออกมาจากข้างใน

นั่นก็คือพฤกษาคืนชีพและไอ้เตี้ยเจ็ด ที่เพิ่งลงมาจากหน้าผาเพื่อค้นหาศพของเย่เฟิงนั่นเอง

การรับรู้อันตรายขั้นกลาง เมื่อเทียบกับขั้นต้นของเย่เฟิงที่ทำได้แค่สัมผัสถึงวิกฤตแล้ว ถือว่าเหนือกว่ามากนัก จนถึงขั้นสามารถคาดเดาทิศทางของวิกฤตคร่าวๆ ได้เลย

ระยะการกราดยิงของปืนกลมือกว้างขนาดนั้น นักฆ่าที่ซ่อนตัวอยู่ไม่กี่คนจะไปหลบพ้นได้อย่างไร?

เขากวาดสายตามองไปยังป่าทึบอีกด้านหนึ่ง แค่นเสียงเย็น "เย่เฟิงตายแล้ว ข่าวของที่นี่ ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด แม้แต่ไป๋เสี่ยวฉุนก็ไม่ได้! ถ้าอยากมีชีวิตรอด ก็ไสหัวไปซะดีๆ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันเอาปืนกราดยิงก็แล้วกัน!"

สัมผัสแห่งอันตรายนั้น ราวกับมีตัวตนอยู่จริง ทำให้ฉินหลางรู้สึกขนลุกซู่ไปถึงสันหลัง

ปัง ปัง ปัง!

ฉินหลางถือปืนกลมือ ยิงกราดไปที่พุ่มไม้ข้างป่าทึบชุดหนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร แค่เป็นการข่มขวัญเท่านั้น!

แมนดาลาสีเลือดงั้นเหรอ?

หยิ่งยโสโอหังนักใช่ไหม?

งั้นฉันก็จะเหยียบย่ำความเย่อหยิ่งของเธอให้จมดิน แค่เหยียบไม่พอ ก็จะถ่มน้ำลายซ้ำลงไปอีก

นักฆ่าสาวสุดเอ็กซ์ขนาดนี้ ถ้าเกิดเห็นท่าไม่ดีแล้วแอบหนีไปทีหลังจะทำยังไง?

นักฆ่าระดับนี้ ถ้าคิดจะหนี ต่อให้ฉินหลางอยากจะสืบหาร่องรอย ก็ไม่แน่ว่าจะหาเจอในเวลาอันสั้น

สู้ใช้วิธียั่วโมโห ผูกความแค้นเอาไว้ก่อนโดยตรง แล้วหลังจากนั้นค่อยรอให้กระต่ายมาชนตอเองจะดีกว่า

เวลาผ่านไปไม่นาน ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังอันน่าขนลุกก็หายไป ฉินหลางปรายตามองแวบหนึ่ง ก็รู้ได้ทันทีว่าแมนดาลาสีเลือดได้จากไปแล้ว

หลังจากสั่งให้จวินซื่อและคนอื่นๆ ทำความสะอาดสถานที่เกิดเหตุ ฉินหลางก็รีบมุ่งหน้าไปยังอีกทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เขายังมีเรื่องอื่นต้องทำ เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ในใจรู้สึกกระวนกระวาย หรือจะบอกว่ารู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างก็ว่าได้!