บทที่ 83 บริการครบวงจร ฆ่าคนแล้วทำลายศพ

“เย่เฟิง แกไม่มีทางหนีแล้ว ข้างหน้าคือหน้าผา หากแกยังดึงดัน เกรงว่าแม้แต่ศพก็คงแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ สู้ยอมจำนนแต่โดยดี ยังพอเหลือศพที่ไร้หัวไว้ได้บ้าง!” พฤกษาคืนชีพข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ตามมาติดๆ คือไอ้เตี้ยเจ็ดและแมนดาลาสีเลือด

ทั้งสามคนยืนอยู่ด้วยกันโดยสัญชาตญาณ จ้องมองเย่เฟิงที่ถูกต้อนจนมุมอยู่ที่ริมหน้าผาด้วยสายตาอำมหิต

“ฮ่าๆๆ... อยากฆ่าฉันงั้นเหรอ? พวกแกสามคนรอไปเถอะ ถ้าครั้งนี้ฉันไม่ตาย พวกแกก็หนีไม่พ้นแน่! ความอัปยศในวันนี้ วันหน้าฉันจะเอาคืนเป็นร้อยเท่า!”

เย่เฟิงแหงนหน้าหัวเราะลั่น ก่อนจะก้าวเท้ากระโดดลงไปจากหน้าผา

พฤกษาคืนชีพตามมาถึงริมหน้าผา มองดูเบื้องล่างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกควัน กัดฟันกรอด “ไอ้บ้านี่ ยอมร่างแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ ดีกว่าจะสู้กับพวกเรางั้นเหรอ?!”

“ไป ลงไปดูกัน! ต่อให้กลายเป็นเศษเนื้อ ขอแค่พิสูจน์ตัวตนได้ ก็ถือว่าพวกเราทำภารกิจสำเร็จเหมือนกัน!” ไอ้เตี้ยเจ็ดเดินไปตามทางแคบๆ มุ่งหน้าลงไปยังก้นหน้าผา

เป็นต้องเห็นตัว ตายต้องเห็นศพ!

...

อีกด้านหนึ่ง ในขณะที่ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว แม้แต่ตัวเย่เฟิงเองก็ยังคิดว่าครั้งนี้ต้องตายแน่ๆ!

แต่ทว่าตอนที่กำลังจะตกลงถึงก้นหน้าผา กลับมีต้นไม้ขึ้นขวางอยู่

กรวบแกรบ กิ่งไม้แห้งหักโค่นกระแทกเข้าที่แผ่นหลังของเย่เฟิงจนหักสะบั้น แต่ก็ช่วยชะลอความเร็วในการร่วงหล่นลงได้

และในไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ร่วงลงไปในพุ่มไม้ที่ขึ้นอยู่หนาแน่น

สวบสาบ!

ใบไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงหล่นกระแทกพื้นดังอั้ก เย่เฟิงตกลงถึงพื้นแล้ว

เขาเจ็บจนต้องสูดปาก รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแตกหักไปหมด แต่เย่เฟิงกลับไม่มีความเสียใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขามองขึ้นไปบนยอดหน้าผาด้วยแววตาประหลาดใจระคนยินดี

หน้าผาสูงขนาดนี้ เขากลับไม่ตาย!

รอดตายมาได้ ต้องมีโชคใหญ่ตามมา!

ขาของเขายังพอขยับได้บ้าง และไม่ไกลออกไปนักก็มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่าน ขอแค่กระเสือกกระสนไปถึงแม่น้ำ แล้วลอยไปตามน้ำ เขาก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตสูงมาก!

ซี้ดดด...

ทันใดนั้น เย่เฟิงที่กำลังขยับตัวก็สูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายสั่นเทิ้ม เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย และรู้สึกยินดีจนแทบคลั่ง

“ฮ่าๆๆ! ไอ้หมาแก่เฮงซวย แล้วก็นักฆ่าสามคนนั่นด้วย ครั้งนี้ปล่อยให้ฉันรอดตายมาได้ ต่อไปก็ถึงคราวตายของพวกแกแล้ว!”

เย่เฟิงดีใจสุดขีด!

คิดไม่ถึงเลยว่า หลังจากผ่านความเป็นความตายในครั้งนี้ เคล็ดวิชาในร่างของเขาจะทะลวงขึ้นสู่ขั้นที่สองได้ ทำให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

แม้แต่อาการบาดเจ็บก็มีแนวโน้มว่าจะสมานตัวได้เอง ขอเวลาอีกสักหน่อย ย่อมรักษาหายขาดได้อย่างแน่นอน และจะก้าวเดินไปบนเส้นทางที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น!

ความแค้นที่รอวันชำระ ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่ฝังรากลึกลงไปในใจ และเริ่มแตกยอดงอกงามขึ้นมาแล้ว!

ปัง ปัง ปัง!

แต่ในตอนนั้นเอง กระสุนปืนชุดหนึ่งก็สาดกระหน่ำเข้ามา ทุกนัดพุ่งเจาะเข้าที่ขาทั้งสองข้างของเย่เฟิงอย่างแม่นยำ

นี่มันใช่รูโบ๋เป็นแถวซะที่ไหน?

เห็นได้ชัดว่าขาทั้งสองข้างถูกยิงจนเละเทะ เลือดสาดกระเซ็นจนเห็นกระดูก

ทันใดนั้น จวินซื่อและพวกพ้องที่ถือปืนจริงกระสุนจริงครบมือ ก็เดินออกมาจากป่าทึบ

“แม่ร่วง คุณชายคาดการณ์ได้แม่นยำดั่งเทพเจ้าจริงๆ ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ ตกมาจากหน้าผาสูงชันขนาดนั้นยังไม่ตายอีก น่ากลัวชิบหาย!”

“ต้องยอมรับเลยว่า คุณชายคือขงเบ้งกลับชาติมาเกิดจริงๆ โคตรเทพเลย!”

“ขงเบ้งบ้านแกสิ ไอ้ขี้ประจบ คุณชายไม่ได้อยู่ตรงนี้สักหน่อย แกจะมาเลียทำไม? นอกจากพวกเราแล้ว ถ้ำทุกแห่งบนภูเขาหมังตั้ง รวมไปถึงทะเลสาบขนาดใหญ่นั่น ก็ถูกวางทุ่นระเบิดใต้น้ำไว้หมดแล้ว ต่อให้ไอ้หมอนี่มีปีกงอกออกมาก็บินหนีไปไม่ได้หรอก มันก็แค่บังเอิญมาเจอพวกเราพอดีก็เท่านั้นแหละ”

จวินซื่อด่าเหลาหวงกลับไปอย่างไม่เกรงใจ เขามองเย่เฟิงที่ขาทั้งสองข้างถูกยิงจนเละ แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ใครสั่งให้นายยิง? ขาสองข้างหายไปหมดแล้ว ไอ้เวรเอ๊ย คุณชายสั่งให้พวกเราแค่ควบคุมตัวไว้ก็พอ ถ้าเกิดตายขึ้นมาจะทำยังไง?”

เหลาหวงลูบท้ายทอยด้วยความซื่อบื้อ หัวเราะแห้งๆ “ก็มันตกใจนี่นา สัตว์ประหลาดจากกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าโลหิตนี่มันน่ากลัวเกินไป ฆ่าคนไปตั้งเท่าไหร่แล้ว? ถ้าพวกเราไม่มีปืนกลอาก้าหรือปืนอะไรพวกนี้อยู่ในมือ ก็คงจัดการมันไม่ได้หรอก”

คนที่อยู่ที่นี่รวมถึงจวินซื่อมีแค่สิบคนเท่านั้น ช่วยไม่ได้ พื้นที่ภูเขาหมังตั้งมันกว้างใหญ่เกินไป มีที่ให้ซ่อนตัวเยอะแยะ ต่อให้คุณชายพยายามกระจายกำลังให้สมดุลที่สุดแล้ว ที่ก้นหน้าผาแห่งนี้ก็มีคนมาดักรออยู่แค่นี้จริงๆ

อาวุธปืนในมือ ก็เป็นของที่จวินซื่อขอยืมมาใช้ชั่วคราว เสร็จงานแล้วก็ต้องเอาไปคืน

เพราะของพวกนี้ เล่นแค่วันสองวันน่ะพอได้ แต่ถ้าบ่อยไปเดี๋ยวจะเกิดเรื่องยุ่งยาก

“ใครเป็นคนทำ?!”

เสียงตวาดเย็นชาดังมาจากในป่า ฉินหลางที่มีใบหน้าดำทะมึนเดินออกมา เขามองเย่เฟิงที่นอนอยู่บนพื้น ขาทั้งสองข้างแหลกเหลว ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นด้วยความไม่พอใจ

เหลาหวงขาสั่นพั่บๆ “คุณชาย ฉะ... ฉันเป็นคนทำเอง ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้ว ฉันแค่กลัวว่าสัตว์ประหลาดนี่จะทำร้ายคน ก็เลยตัดกำลังการเคลื่อนไหวของมันซะ”

ฉินหลางจ้องมองเย่เฟิงแวบหนึ่ง ก่อนจะปั้นหน้าตึง “ใครสั่งให้นายยิง? ฉันสั่งให้นายยิงงั้นเหรอ? พวกนายไม่รู้หรือไงว่าเย่เฟิงคนนี้เป็นใคร? เขาคือผู้นำกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าโลหิต เป็นลูกพี่ใหญ่ของทหารรับจ้างในต่างแดนเชียวนะ พวกนายทำแบบนี้ มันเป็นการลบหลู่เกียรติของเขาชัดๆ!”

เหลาหวงก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

ในใจรู้สึกเสียใจจริงๆ ตอนถูกทดสอบนิสัยครั้งแรกก็เสียหน้าไปแล้ว ตอนนี้พอถึงเวลาลงมือจริงๆ กลับมาทำพลาดอีก

เขาคงไม่ถูกไล่ออกใช่ไหม? ถึงจะไม่ได้โบนัสปลายปีหรือเงินปันผลเยอะเท่าจวินซื่อ แต่เงินเดือนก็ตั้งสามหมื่นเชียวนะ ที่สำคัญคือ ที่ร้านเซียนจื่อเหลียนเขามีสาวคู่ขาอยู่แล้วด้วย!

มือของฉินหลางวางลงบนไหล่ของเหลาหวง แล้วตบเบาๆ “เหลาหวง มีคำพูดหนึ่งที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดดีหรือเปล่า แต่ขอรวบยอดเป็นคำสั้นๆ เลยก็แล้วกัน... ทำได้สวย!”

พรวด!

เย่เฟิงที่หมอบอยู่บนพื้นถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต ความโกรธแค้นจุกอกจนแทบจะสลบไป

เขาแทบจะระเบิดพลังทั้งหมดที่มีออกมาโดยสัญชาตญาณ ใช้สองมือที่กระดูกหักค้ำยันพื้น อดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัส พุ่งร่างท่อนบนเข้าหาฉินหลาง

จินตนาการเพ้อฝันทั้งหมด ถูกฝังกลบไปพร้อมกับขาทั้งสองข้างที่ถูกยิงจนขาดกระจุยแล้ว

ต่อให้ต้องตาย เขาก็ต้องลากฉินหลางไปลงนรกด้วยให้ได้!

“คุณชาย!”

“ระวัง!”

“...”

จวินซื่อและคนอื่นๆ เบิกตากว้าง แต่ก็ไม่อาจขวางเย่เฟิงที่พุ่งเข้ามาได้

ฉินหลางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาหันกลับมา มองเย่เฟิงที่จ้องมองมาด้วยสายตาดุร้ายราวกับหมาป่า ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปกดลงบนหัวของเย่เฟิงอย่างสบายๆ ออกแรงบิดไปทีหนึ่ง

กร๊อบ!

คอถูกบิดจนหักพับไปเก้าสิบองศา!

ดวงตาสีเลือดของเย่เฟิงค่อยๆ หม่นแสงลง ลมหายใจขาดห้วง

ร่างท่อนบนร่วงหล่นกระแทกพื้น ตรงรอยขาดที่ขาทั้งสองข้างยังมีเลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

“จัดการให้เรียบร้อย!”

ฉินหลางเอ่ยเร่ง บอดี้การ์ดคนหนึ่งที่ยืนอึ้งไปเล็กน้อยตอนเห็นเขาลงมือ เมื่อตั้งสติได้ ก็แบกเครื่องพ่นไฟเดินเข้าไปหา ก่อนจะพ่นไฟใส่ศพของเย่เฟิงดังฟู่ๆ

ภายใต้ความร้อนสูงลิ่ว เพียงไม่นาน ศพของเย่เฟิงก็ถูกเผาจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก กลายเป็นกองเถ้าถ่านสีดำ ปลิวหายไปกับสายลมยามค่ำคืนอย่างสมบูรณ์

บริการครบวงจร ฆ่าคนแล้วทำลายศพ

ในที่สุด พระเอกบุตรแห่งโชคชะตาเย่เฟิงก็ตกตายลง!

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สังหารบุตรแห่งโชคชะตาเย่เฟิงได้สำเร็จ กำลังรวบรวมและคำนวณแต้มวายร้าย กรุณารอสักครู่...”