บทที่ 82 นักฆ่าสาวสุดแจ่ม

ท่ามกลางภูเขาอันรกร้าง ศพที่ร่วงหล่นลงมามีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องพรรค์นี้ หากมีคนโทรแจ้งตำรวจ เกรงว่าสถานีตำรวจทั่วทั้งเมืองเทียนไห่คงจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันแน่!

ท่ามกลางแอ่งเลือด เย่เฟิงค่อยๆ ก้าวเดินลงไปยังตีนเขาทีละก้าว บนเรือนร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน

ล้วนเป็นรอยแผลที่เหล่านักฆ่าฝากเอาไว้ ซ้ำยังมีพิษแทรกซึมอยู่ด้วย

ทว่าเย่เฟิงก็คือบุตรแห่งโชคชะตา กอปรกับการใช้ชีวิตเป็นทหารรับจ้างในต่างแดนมานานหลายปี ไม่รู้ว่าเคยฉีดเซรุ่มแก้พิษงูและพิษร้ายแรงอื่นๆ ที่พบบ่อยไปมากเท่าไหร่แล้ว

ภายใต้พิษร้ายนับไม่ถ้วนที่ถาโถมเข้ามา บนร่างของเย่เฟิงกลับแสดงออกเพียงแค่อาการชาเล็กน้อยเท่านั้น แทบจะไม่ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของเขาเลยแม้แต่น้อย!

เขาเบิกตากว้างจนแทบจะฉีกขาด นัยน์ตาลุกโชนราวกับพ่นไฟได้ เขาลงมาถึงตีนเขาแล้ว และมองเห็นไป๋เสี่ยวฉุนยืนอยู่ไม่ไกล!

"ไอ้หมาแก่ ทำไมแกถึงต้องฆ่าฉันด้วย?!" เขาแผดเสียงคำราม ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

ภายใต้ความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด กลับมีรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากร่างของเขา

แม้แต่เศรษฐีหมื่นล้านอย่างไป๋เสี่ยวฉุน ยังอดไม่ได้ที่จะเซถอยหลังไปสองสามก้าว

"ตายซะเถอะ!"

เย่เฟิงพุ่งเข้าหาไป๋เสี่ยวฉุนอย่างรวดเร็วราวกับพยัคฆ์ร้าย มีดสั้นในมือเปล่งประกายเย็นเยียบจางๆ ภายใต้แสงจันทร์

ทว่าในจังหวะที่มีดสั้นกำลังจะปาดคอของไป๋เสี่ยวฉุน ร่างอันลี้ลับสองสามร่างก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าไป๋เสี่ยวฉุนเอาไว้

ชายชราผู้มีรูปร่างผอมแห้งราวกับไม้ใกล้ฝั่ง ผิวหนังทั่วตัวเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกไม้แห้ง แทบไม่เห็นเนื้อหนังมังสา ในมือถือไม้เท้าฟาดเข้าที่ข้อมือของเย่เฟิงอย่างแรง จนมีดสั้นร่วงหล่นลงพื้น

ยังมีคนแคระอีกคนหนึ่ง ใบหน้าดูเหมือนชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมามาก แต่กลับมีรูปร่างเหมือนเด็กน้อย ดาบซามูไรในมือยาวกว่าตัวเขากว่าครึ่ง ในเวลานี้ดาบซามูไรถูกแทงออกไปในแนวนอน เฉือนเอาเนื้อที่ขาขวาของเย่เฟิงหลุดออกไปชิ้นหนึ่ง

สุดท้าย คือนักฆ่าสาวที่สวมชุดพรางตัวสีดำปกปิดมิดชิดไปทั้งตัว

ส่วนเหตุผลที่รู้ว่าเป็นนักฆ่าสาวน่ะหรือ?

ของแบบนี้ แค่เห็นหน้าอกหน้าใจที่นูนเด่นเป็นเอกลักษณ์ทะลุเสื้อผ้าออกมาขนาดนั้น ถ้ายังแยกเพศไม่ออกอีก ก็คงต้องเอาหัวโขกก้อนเต้าหู้ตายไปซะแล้ว!

นักฆ่าสาวหุ่นสุดเอ็กซ์เพิ่งจะปรากฏตัว ก็ทำเอาเย่เฟิงตกใจจนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว แววตาแฝงความเคร่งเครียด "พฤกษาคืนชีพ ไอ้เตี้ยเจ็ด แมนดาลาสีเลือด! คิดไม่ถึงเลยว่า พวกแกทั้งสามคนก็มาด้วย!"

ในฐานะผู้นำกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าโลหิต เย่เฟิงย่อมรู้จักบุคคลที่มีชื่อเสียงในตลาดมืดเป็นอย่างดี

ทั้งสามคนตรงหน้านี้ คือผู้ที่อยู่ในสิบอันดับแรกของทำเนียบนักฆ่าอย่างชัดเจน โดยเฉพาะแมนดาลาสีเลือด ยิ่งติดอยู่ในสามอันดับแรก เมื่อเทียบกับฝีมือของเขาแล้ว เกรงว่าคงไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

ยิ่งไปกว่านั้น แมนดาลาสีเลือดยังเป็นนักฆ่าระดับแนวหน้าที่ถนัดการซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอีกด้วย??

เมื่อครู่แมนดาลาสีเลือดก็ออมมือให้แล้ว ไม่อย่างนั้นในเวลานี้ อย่างเบาที่สุดเขาก็คงต้องบาดเจ็บสาหัส!

"ประมุขหมาป่าโลหิต จอมเชือดเฉือน หรือว่าควรจะเรียกว่าเย่เฟิงดีล่ะ? นายมาถึงทางตันแล้ว สู้ยอมมอบหัวมาให้พวกเราดีๆ ไม่ดีกว่าหรือ?" ชายชราเจ้าของฉายาพฤกษาคืนชีพ หัวเราะหึๆ ท่าทางดูน่ารังเกียจเป็นอย่างยิ่ง ไม้เท้าในมือตั้งตรงค้ำยันอยู่บนพื้น

"เย่เฟิง หัวของนายมีมูลค่าตั้งร้อยล้านเชียวนะ ช่างงดงามอะไรเช่นนี้ ถ้าหากสามารถตัดหัวของนายไปได้ อันดับในทำเนียบนักฆ่าของฉัน คงจะขยับขึ้นไปได้อย่างน้อยสามอันดับเลยทีเดียว!"

ไอ้เตี้ยเจ็ดถือดาบซามูไร ท่าทางดูงุ่มง่ามเล็กน้อย แต่ถ้าใครกล้าดูถูกยอดฝีมืออันดับหกในทำเนียบนักฆ่าคนนี้ล่ะก็ เกรงว่าวินาทีต่อมา หัวคงได้หลุดออกจากบ่าด้วยคมดาบซามูไรเป็นแน่!

"ฆ่า!"

บอดี้การ์ดเพียงไม่กี่คนที่เหลืออยู่ข้างกายไป๋เสี่ยวฉุน แผดเสียงคำรามแล้วพุ่งออกไปเป็นทัพหน้า

ส่วนพฤกษาคืนชีพกับไอ้เตี้ยเจ็ด ก็ซุ่มซ่อนอยู่เบื้องหลังบอดี้การ์ดเหล่านี้ราวกับภูตผี เตรียมพร้อมที่จะลงมือปลิดชีพในจังหวะชี้เป็นชี้ตาย

ฉัวะ!

เย่เฟิงชกหมัดเดียวเข้าที่หัวของบอดี้การ์ดคนหนึ่งจนยุบลงไปกว่าครึ่ง สิ้นใจตายคาที่ แต่ทว่าบริเวณไหล่ซ้ายของเขา ก็ถูกไอ้เตี้ยเจ็ดเฉือนเนื้อหลุดไปอีกชิ้นหนึ่งเช่นกัน

ปัง!

เย่เฟิงถีบบอดี้การ์ดคนหนึ่งจนหน้าอกยุบ แต่กระดูกสะบักขวาของเขาก็ถูกไม้เท้าของพฤกษาคืนชีพฟาดเข้าอย่างจังจนกระดูกร้าว!

นี่มันเป็นสถานการณ์ที่แทบจะไร้ทางรอดชัดๆ!

ในช่วงที่เย่เฟิงมีสภาพร่างกายสมบูรณ์พร้อม เกรงว่าก็ยังยากที่จะรับมือกับยอดฝีมือทั้งสามคนในทำเนียบนักฆ่านี้ได้ แล้วนับประสาอะไรกับสภาพที่บาดเจ็บสาหัสแบบนี้?

ต่อให้เป็นบุตรแห่งโชคชะตา ก็ต้องให้เวลาเขาได้เติบโตบ้างสิ!

เขาเพิ่งจะกลับประเทศมาได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ก็ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ แล้วจะมีเวลาให้พักหายใจหายคอได้ยังไง?

ฟุ่บ!

เย่เฟิงแย่งมีดสั้นมาจากมือของบอดี้การ์ดคนหนึ่ง แล้วขว้างปาพุ่งตรงไปยังลำคอของไป๋เสี่ยวฉุนอย่างรวดเร็ว

ความเร็วรวดเร็วมาก เป้าหมายคือกลางหว่างคิ้วของเขา หากโดนเข้าไปเต็มๆ ไป๋เสี่ยวฉุนต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

แมนดาลาสีเลือดที่ไม่ยอมลงมือมาโดยตลอด กลับขยับตัวในเวลานี้ เพียงชั่วพริบตาเดียว เธอก็ปัดมีดสั้นที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นออกไป

แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ไป๋เสี่ยวฉุนกลับกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "ของฉัน..."

แมนดาลาสีเลือดก้มลงมอง ก็เห็นว่าบริเวณตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของไป๋เสี่ยวฉุน มีรอยทะลุเป็นรู เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

เย่เฟิงที่เนื้อตัวอาบไปด้วยเลือด แสยะยิ้มชั่วร้าย "ไอ้หมาแก่ นี่คือดอกเบี้ยที่ฉันขอเก็บจากแกไปก่อน รอให้ถึงเวลา จะมีการทักทายที่ยอดเยี่ยมกว่านี้รอแกอยู่อีก!"

พูดจบ เขาก็ไม่คิดจะสู้ต่อ รีบหันหลังวิ่งหนีขึ้นไปบนภูเขารกร้างอย่างรวดเร็ว

"ตามไป!"

พฤกษาคืนชีพกับไอ้เตี้ยเจ็ด รีบตามไปติดๆ

แมนดาลาสีเลือดปรายตามองไป๋เสี่ยวฉุนแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่ามีบอดี้การ์ดเข้ามาดูอาการแล้ว เธอจึงรีบไล่ตามไปสังหารทันที

ที่เธอไม่ยอมลงมือมาตลอด ไม่ใช่เพราะรู้จักกับเย่เฟิง และไม่ใช่เพราะมีความรู้สึกอื่นใด แต่ด้วยฐานะของเธอ เธอไม่คิดที่จะรุมสังหารคนพร้อมกับคนอื่น

แต่ตอนนี้ เย่เฟิงกลับทำลายไป๋เสี่ยวฉุนต่อหน้าต่อตาเธอ นี่ถือเป็นการหยามเกียรติในอาชีพของเธออย่างใหญ่หลวง จำเป็นต้องเอาคืนจากเย่เฟิงให้ได้!

ต้องใช้หัวของเย่เฟิงเท่านั้น ถึงจะสามารถล้างความอัปยศนี้ได้!

...

บนยอดเขาอันห่างไกล ฉินหลางมองดูเย่เฟิงที่กำลังหลบหนี เขาได้สั่งการผ่านเครื่องมือสื่อสารล่วงหน้าไปแล้ว ให้ลูกน้องที่ซ่อนตัวอยู่ตามจุดต่างๆ ดักซุ่มโจมตีเตรียมไว้ก่อน

เมื่อมองดูนักฆ่าสาวที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาท่ามกลางภูเขารกร้างอย่างต่อเนื่อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความชื่นชม

เอวคอดกิ่ว รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เรียวขาสวยงามยาวสลวยหาตัวจับยาก ซ้ำยังมีฝีมือที่ไม่ด้อยไปกว่าบุตรแห่งโชคชะตาเลย!

นักฆ่าสาวสุดยอดเยี่ยมระดับนี้ ถ้าไม่ใช่หนึ่งในนางเอกล่ะก็ คงผีหลอกแล้ว!

เขากล้าการันตีเลยว่า นักฆ่าสาวสุดแจ่มคนนี้ หากสามารถแย่งชิงวาสนามาได้ จะต้องเพิ่มแต้มวายร้ายให้เขาได้อย่างน้อยห้าหมื่นแต้มแน่นอน!

ฉินหลางไม่สงสัยอะไรอีก ปล่อยฉิวจิ่วเอ๋อร์ทิ้งไว้ตรงนั้นชั่วคราว ส่วนตัวเองก็ใช้เส้นทางลัด มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เย่เฟิงกำลังมุ่งไป เพื่อดักสกัดเอาไว้ล่วงหน้า

บุตรแห่งโชคชะตางั้นหรือ?

รอดตายจากหายนะ แล้วกลับมาโชว์เทพตบหน้างั้นหรือ?

หึหึ เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่า ภายใต้วงล้อมอันแน่นหนาของเขา เย่เฟิงจะยังมีโชคชะตาพอที่จะพลิกฟ้าชะตาลิขิตได้อีกครั้งหรือไม่!

ในเวลาเดียวกัน ภายในใจก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง ขนาดแค่ครอบครองบุตรีแห่งโชคชะตา ยังได้รับแต้มวายร้ายมากมายขนาดนั้น หากสามารถกำจัดพระเอกบุตรแห่งโชคชะตาทิ้งได้ เกรงว่าคงจะเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ที่น่าอิจฉาตาร้อนยิ่งกว่าเป็นแน่?!