บทที่ 81 ปิดล้อมสังหารบุตรแห่งโชคชะตา ความหวาดกลัวของฉิวจิ่วเอ๋อร์

หนึ่งวันต่อมา ยามค่ำคืน

ณ ภูเขาหมังตั้ง

คืนเดือนมืดลมแรง เงาไม้พลิ้วไหว

อากาศบนภูเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นไอดินอันหนักหน่วง และกลิ่นฉุนจางๆ ของเศษหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำ

เย่เฟิงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย เขามองไปทางไป๋เสี่ยวฉุนที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยถาม "คุณไป๋ คุณชายไป๋ถูกขังอยู่ที่นี่งั้นหรือ? แถวนี้ไม่น่าจะมีคนอาศัยอยู่เลยนะ?"

เมื่อมองออกไป ก็เห็นเพียงภูเขาอันรกร้างว่างเปล่า ยังพอมองเห็นเนินฝังศพอยู่สองสามแห่ง ส่วนบ้านเรือนผู้คนน่ะหรือ? กระท่อมสักหลังก็ยังไม่เห็นเลย

ไป๋เสี่ยวฉุนตีหน้าเศร้า ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า "คุณเย่ รบกวนคุณแล้วจริงๆ ถึงแม้จะส่งผู้คุ้มกันของที่บ้านมา แต่ฝีมือและวิสัยทัศน์ของพวกเขา ผมก็ไม่อาจวางใจได้จริงๆ ตามข่าวที่เชื่อถือได้ โส่วเย่น่าจะถูกพวกโจรเรียกค่าไถ่ซ่อนตัวไว้แถวนี้ แต่จะอยู่ตรงไหนกันแน่ ผมเองก็ไม่ทราบ หวังว่าคุณเย่จะช่วยตามหาให้พบด้วยเถอะ"

เมื่อเห็นสีหน้าไม่แยแสของเย่เฟิง ไป๋เสี่ยวฉุนก็รู้สึกโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟในใจ เขาย่อมรู้ดีว่าเย่เฟิงกำลังคิดอะไรอยู่

ลูกชายของเขาไม่มีทางถูกซ่อนไว้ที่นี่แน่นอน คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เย่เฟิงที่เป็นฆาตกรย่อมรู้ดีแก่ใจ ถึงได้แสดงท่าทีรำคาญใจออกมาเช่นนี้!

ความแค้นบดบังดวงตา ยิ่งเย่เฟิงแสดงท่าทีแบบนี้ ไป๋เสี่ยวฉุนก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าอีกฝ่ายคือฆาตกรที่ฆ่าลูกชายของตน

"ฉันจะขึ้นเขาไปค้นดูสักหน่อยก็แล้วกัน"

เย่เฟิงส่ายหน้า ไม่พูดอะไรมาก เขาเดินมุ่งหน้าขึ้นเขาไป ผู้คุ้มกันคนอื่นๆ ก็เดินตามขนาบข้างไปติดๆ

ช่วงเวลานี้ เย่เฟิงซวยซ้ำซวยซ้อนจนถึงขีดสุดแล้ว สำหรับจุดจบที่คว้าน้ำเหลวในวันนี้ เขาก็สามารถคาดเดาได้ล่วงหน้าแล้ว

เขาถอนหายใจ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นหมู่นี้ก็ยิ่งรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ทั้งท้องเสียท้องร่วง จะไปจีบสาวก็ดันเจอคนที่เป็นโรคติดต่อ เดินอยู่ดีๆ ก็โดนมนุษย์ป้าแกล้งล้มตบทรัพย์

เจอเด็กสาวถูกรังแก ตั้งใจจะทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม กลับโดนเด็กสาวตบหน้าฉาดใหญ่ วุ่นวายอยู่ตั้งนานที่แท้เด็กสาวคนนั้นก็ไม่ได้ต้องการวีรบุรุษ วีรบุรุษของเธอคือไอ้บ้าที่กำลังรังแกเธอนั่นแหละ

เด็กสาวอายุยังน้อย แต่มารยาแสร้งทำเป็นปฏิเสธแต่ใจจริงยอมรับนั้นช่างร้ายกาจล้ำลึกนัก!

ท่ามกลางความรู้สึกปลงตก คนกลุ่มนี้ก็เดินลึกเข้าไปในใจกลางภูเขาหมังตั้ง

ทันใดนั้น บรรยากาศแปลกประหลาดก็แผ่ซ่านเข้ามา

เย่เฟิงสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล ราวกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

อันตราย!

นี่คือความรู้สึกถึงวิกฤตที่คุ้นเคย!

ไม่ได้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด แต่สำหรับทหารรับจ้างที่ใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดอย่างเย่เฟิง ทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงวิกฤต นั่นหมายความว่าเขากำลังจะต้องเผชิญกับอันตราย!

และด้วยสัญชาตญาณรับรู้อันตรายอันน่าทึ่งนี้เอง ที่ทำให้เขารอดตายมาได้หลายต่อหลายครั้ง

เขาหันขวับกลับมา เพิ่งจะอ้าปากเตือนให้ผู้คุ้มกันที่มาด้วยระวังตัว แต่กลับคิดไม่ถึงว่า มีดสั้นอันแหลมคมเล่มหนึ่ง จะพุ่งตรงเข้ามาหมายจะปาดเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของเขาอย่างรวดเร็ว

ลงมือปุ๊บก็หมายจะเอาชีวิตปั๊บ!

ทรัพย์สินเงินทองย่อมล่อตาล่อใจคน ไป๋เสี่ยวฉุนตั้งค่าหัวให้กับผู้คุ้มกันเหล่านี้ถึงหนึ่งร้อยล้าน หากใครสามารถลงมือสังหารเย่เฟิงได้ ก็จะได้รับเงินจำนวนนั้นทันที

นั่นมันเงินตั้งหนึ่งร้อยล้านเชียวนะ!

ต่อให้ไปเที่ยวเตร่หาความสำราญในสถานบันเทิงทุกวัน ก็ยังใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ทั้งชาติ แล้วจะมีใครบ้างที่ไม่หวั่นไหว?!

"รนหาที่ตาย!"

เย่เฟิงโกรธจัด คว้าแขนของผู้คุ้มกันคนนั้นเอาไว้ บิดและสะบัดเพียงครั้งเดียว ก็สามารถแย่งมีดสั้นมาได้อย่างรวดเร็ว เขาตวัดมีดสั้นกวาดออกไปอย่างดุดัน ปาดคอผู้คุ้มกันที่ลอบโจมตีจนเป็นแผลฉกรรจ์ เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาราวกับน้ำพุ ร่างนั้นล้มลงสิ้นใจตายในพริบตา

เขากำมีดสั้นไว้ในมือ จ้องมองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด "ใครใช้ให้พวกแกมาฆ่าฉัน?! ไป๋เสี่ยวฉุนงั้นหรือ? หรือว่าฉินหลาง?!"

เมื่อมองดูผู้คุ้มกันตรงหน้าที่มากันไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน เย่เฟิงไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังมีไฟโทสะพุ่งพล่านทะลุฟ้า

"ลุย!"

"เข้าไปพร้อมกัน!"

"จัดการไอ้หมอนี่ซะ!"

"..."

เหล่าผู้คุ้มกันไม่ได้ส่งเสียง พวกเขามองหน้ากันไปมา สบตากันเพียงไม่กี่ครั้ง ก็ลงมือพร้อมกัน พุ่งเข้าปิดล้อมสังหารเย่เฟิงทันที

เย่เฟิงแค่นเสียงเย็น จับมีดสั้นแบบคว่ำมือ แล้วพุ่งตัวออกไป

เขาราวกับเป็นเทพเจ้าแห่งการสังหาร พลิ้วไหวไปมาท่ามกลางกลุ่มผู้คุ้มกันเกือบยี่สิบคนอย่างลี้ลับ โดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้ ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ร่างไร้วิญญาณอันเย็นเฉียบก็จะล้มลงทีละร่าง

จำนวนผู้คุ้มกันที่ตายมีมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนคนที่ยังยืนอยู่ได้ ก็เริ่มลดน้อยลงทุกที

เย่เฟิงคือใคร?

เขาคือผู้นำกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าโลหิต คือเทพเจ้าแห่งการสังหารที่แท้จริง คือผู้เชือดเฉือนบนสนามรบ ผู้คุ้มกันพวกนี้ที่ไม่เคยผ่านเลือดและไฟแห่งสงคราม จะมาเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร?

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสติสัมปชัญญะ แค่สมรรถภาพร่างกายเพียงอย่างเดียว ผู้คุ้มกันพวกนี้ก็ยังมีไม่ถึงหนึ่งในแปดของเขาด้วยซ้ำ!

เขาสังหารผู้คุ้มกันที่เข้ามารุมล้อมจนหมดสิ้น ราวกับกำลังหั่นผักปลา!

ห้านาที!

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ!

ผู้คุ้มกันตระกูลไป๋ที่ตามไป๋เสี่ยวฉุนมาทั้งหมด ก็ตกตายจนหมดสิ้น!

"ไป๋เสี่ยวฉุน แกช่างกล้านักนะ!!"

เย่เฟิงบิดคอไปมาจนเกิดเสียงดังก๊อบแก๊บ แววตาดุร้ายราวกับหมาป่าหิวโซที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด

เขาไม่เคยต้องเผชิญกับความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน ตัวเองอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาช่วยเหลือ แต่กลับถูกไป๋เสี่ยวฉุนวางแผนลวงมาปิดล้อมสังหารเนี่ยนะ?!

มหาเศรษฐีหมื่นล้านแห่งเมืองเทียนไห่แล้วมันวิเศษวิโสนักหรือไง?!

ขนาดผู้นำระดับสูงในต่างประเทศเขายังกล้าฆ่า แล้วนับประสาอะไรกับแค่มหาเศรษฐีหมื่นล้านกระจอกๆ คนหนึ่ง?!

เขาก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าลงไปที่ตีนเขา อยากจะรู้เหมือนกันว่าไป๋เสี่ยวฉุนยังมีไพ่ตายอะไรซ่อนไว้อีก แค่พึ่งพาคนพวกนี้ ก็คิดจะฆ่าเขาให้ตายแล้วงั้นหรือ?

ไม่คิดว่าจะประเมินฝีมือของเย่เฟิงคนนี้ต่ำเกินไปหน่อยหรือไง!

เขาจะทะลวงกับดักที่ไป๋เสี่ยวฉุนวางไว้ให้แหลกเป็นจุณไปทีละก้าว จากนั้น ภายใต้สายตาอันหวาดกลัวของไป๋เสี่ยวฉุน เขาจะใช้มีดค่อยๆ กรีดลงบนร่างของมันทีละแผลๆ ปล่อยให้มันตายไปท่ามกลางความหวาดกลัวและความสำนึกเสียใจอย่างถึงที่สุด!

แต่เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็เดินออกมาจากพุ่มไม้ มีทั้งสมาชิกแก๊งมังกรดำที่มีรอยสักรูปมังกรดำบนตัว และมีทั้งนักฆ่ามืออาชีพในชุดพรางตัวสีดำ ที่เคลื่อนไหวไปมาท่ามกลางความมืดมิดอย่างต่อเนื่อง

"เข้ามาเลย วันนี้เย่เฟิงคนนี้จะให้พวกแกได้เห็นเป็นขวัญตา ว่าการสังหารคนนับพันมันเป็นยังไง!"

ท่ามกลางเสียงลมพัดหวิว เย่เฟิงไม่เพียงแต่ไม่ถอยร่น แต่กลับพุ่งสวนกระแสน้ำมนุษย์ที่ถาโถมเข้ามา บุกตะลุยฝ่าฟันเข้าไป

กลิ่นคาวเลือด ค่อยๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

ห่างออกไปจากบริเวณนี้ค่อนข้างไกล บนยอดเขาอันสูงส่งแห่งหนึ่ง ฉินหลางถือกล้องส่องทางไกลไว้ในมือ พลางเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ "เย่เฟิงนี่มันร้ายกาจจริงๆ ว่ะ เชือดไปเกือบห้าสิบคนแล้ว แต่บนตัวกลับมีแค่แผลถลอกนิดหน่อยเอง!"

ในใจอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ สมแล้วที่เป็นบุตรแห่งโชคชะตา!

ฆ่ายากฆ่าเย็นเสียจริง!

นี่ถ้าเปลี่ยนเป็นลูกน้องของเขาไปปิดล้อมปราบปรามล่ะก็ เกรงว่าต่อให้ฆ่าเย่เฟิงตายได้ ฝั่งตนเองก็คงต้องล้มตายบาดเจ็บอย่างหนักเช่นกัน

โชคดีที่ตอนนี้ล้วนเป็นกำลังหลักของคนอื่น จะตายเป็นเป้าล่อก็ตายไปสิ ฉินหลางยินดีที่จะนั่งดูเรื่องสนุกอยู่แล้ว

ทว่าฉิวจิ่วเอ๋อร์ในชุดหนังรัดรูปสีดำ กลับมีสีหน้าหวาดกลัว เธอวางกล้องส่องทางไกลในมือลง เอ่ยเสียงแผ่วด้วยความกระวนกระวายใจ "เย่เฟิงน่ากลัวเกินไปแล้ว คนแบบนี้ คืนนี้จะฆ่าให้ตายได้จริงๆ หรือ?"

คนที่เธอส่งมาล้วนเป็นยอดฝีมือของแก๊งมังกรดำ แถมยังมีอาวุธครบมือ ถึงกระนั้น เมื่ออยู่ในมือของเย่เฟิง กลับเป็นเหมือนลูกเจี๊ยบ ที่ถูกบีบขยี้ได้ตามใจชอบ

หากคืนนี้เย่เฟิงไม่ตาย บางทีพรุ่งนี้คนที่ตายอาจจะเป็นครอบครัวตระกูลฉิวทั้งสามคนของเธอก็ได้!

"อย่ากังวลไปเลย ไม่เป็นอะไรหรอก ยังมีคนที่ยังไม่ออกมาอีกนะ คนที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้เป็นแค่เป้าล่อ ยอดฝีมือตัวจริงยังอยู่ข้างหลังนู่น"

ฉินหลางโอบเอวคอดกิ่วของฉิวจิ่วเอ๋อร์ เอ่ยปลอบโยนเสียงเบา

ไพ่ตายที่เขาพูดถึง แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงตัวเอง แต่เป็นยอดฝีมือสองสามคนที่ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างไป๋เสี่ยวฉุนทุ่มเงินมหาศาลจ้างมา ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัว!

ถ้าไม่ใช่เพราะกล้องส่องทางไกลในมือเขามีระบบตรวจจับความร้อนล่ะก็ ดีไม่ดีแม้แต่ตัวเขาเองก็อาจจะถูกหลอกตาไปแล้วก็ได้!