ตอนที่ 100 เสนอราคา

นอกจากงานเขียนอักษร ภาพวาด และเครื่องกระเบื้องแล้ว ยังมีหยกยุคโบราณชิ้นหนึ่ง เครื่องสำริดชิ้นหนึ่ง และเครื่องใช้บนโต๊ะหนังสืออีกสองสามชิ้น

ทว่าของไม่กี่ชิ้นนี้มูลค่าค่อนข้างไม่สูงเท่าไรนัก

ก่อนจะถึงเวลาเสนอราคาประมูลรอบสุดท้ายไม่ถึงสิบนาที เสี่ยวอู่ก็เดินวนกลับมาข้างกายผม

"เป็นไงบ้าง"

"หมายเลข 034 'ภาพชิวจวีถู' ฉันเห็นหกเจ้า ไม่มีใครเสนอราคาเลย"

ข่าวนี้ทำเอาผมดีใจจนเนื้อเต้น!

"หมายเลข 047 กับ 123 ซึ่งเป็นเครื่องกระเบื้องเตาหลงเฉวียนสองชิ้นนั้น น่าจะมีคนเสนอราคาทุกเจ้า อย่างน้อยสองสามเจ้าที่ฉันเห็นก็ลงราคากันหมด"

นี่เป็นเรื่องที่ผมคาดไว้อยู่แล้ว พ่อค้าโบราณวัตถุน่ะนะ ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปแม้แต่นิดเดียวหรอก

"ราคาต่ำหมดเลยเหรอ"

เสี่ยวอู่พยักหน้า "นายเดาถูกเป๊ะ! หมายเลข 047 ราคาเสนอสูงสุดอยู่ที่เจ็ดแสนแปดหมื่น หมายเลข 123 เสนอสูงสุดห้าแสนแปดหมื่น"

ตัวเลขสองชุดนี้ทำเอาผมงงเป็นไก่ตาแตก!

จะว่าสูง ก็ต่ำเกินไปมากเมื่อเทียบกับราคาตลาดของแท้!

จะว่าต่ำ ก็ดันสูงเกินไปลิบเมื่อเทียบกับมูลค่าของปลอม!

ราคานี้ทำเอาผมอ่านไม่ออกไปชั่วขณะ!

ถ้าคิดว่าเป็นของแท้ ก็ควรจะเสนอราคาที่ใกล้เคียงกับราคาตลาดถึงจะถูก

แต่ถ้ามองว่าเป็นของปลอมหรือไม่แน่ใจ ก็มีแค่ไม่เสนอราคาไปเลย ไม่ก็เสนอราคาในระดับของปลอมเพื่อลองเสี่ยงดวงดู

แต่ราคาครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ หรือว่ากะจะซื้อเป็นต้นกล้า?

เจ็ดแสนแปดกับห้าแสนแปด พอดีกับราวหนึ่งในสิบของราคาของแท้ ราคาต้นกล้าชัด ๆ!

"หรงกู่ไจหรือโป๋ฮวาเซวียนล่ะ"

ผมมองเสี่ยวอู่แล้วเอ่ยถามเบา ๆ

เสี่ยวอู่ได้ยินก็ตกใจ "เสี่ยวจิ่วเหยีย นายรู้ได้ยังไงเนี่ย"

"เจ้าไหน"

"หรงกู่ไจ"

ผมว่าแล้วเชียว!

ก่อนหน้านี้ซูซีถิงเคยบอกผมว่า ตระกูลหรงสายตาธรรมดา อาศัยการซื้อต้นกล้ามาเลี้ยงเพื่อสร้างตัวขึ้นมา

ของปลอมจำนวนมากที่อาเหรินรับซื้อเข้าซูกู่หย่าจี๋ก่อนหน้านี้ ซูซีถิงก็สงสัยว่าตระกูลหรงเป็นคนจงใจจัดฉาก

ถึงแม้อาเหรินจะไม่ได้ยอมรับตรง ๆ ก็ตาม

แน่นอนว่าผมเองก็สงสัยโป๋ฮวาเซวียนด้วย เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยซื้อพระพุทธรูปของผมกลับไปเลี้ยงเป็นต้นกล้า

ถ้าเป็นหรงกู่ไจที่เสนอราคานี้ ก็ไม่แปลกอะไรแล้ว

แสดงว่าพวกเขาก็กำลังเสี่ยงดวงอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ต่อให้เสี่ยงแพ้จนได้ของปลอมกลับไป พวกเขาก็มีวิธีปล่อยมันออกไปอยู่ดี

ในเมื่อหรงกู่ไจเปิดสำนักประมูลเป็นอาชีพหลักอยู่แล้ว การจะเอาแจกันสองใบนี้ไปยัดไส้ประมูลขายในงานที่ตัวเองจัดขึ้นย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ส่วนของชิ้นอื่นที่มีมูลค่าไม่สูงเท่าไร นอกจากเครื่องใช้บนโต๊ะหนังสือไม่กี่ชิ้นที่แทบสืบข่าวไม่ได้เลย หยกและของอย่างอื่นเจ้าอื่น ๆ ก็ล้วนกดราคาต่ำเพื่อลองเสนอหยั่งเชิงดู

ข้อมูลเบื้องต้นได้มาแล้ว แม้จะทำไม่ได้ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่โบราณวัตถุชิ้นสำคัญเสี่ยวอู่สืบข้อมูลมาได้สักหกเจ็ดส่วน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากรอกราคาของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว ตรวจสอบความถูกต้องเรียบร้อยแล้วกำลังจะกดยืนยันส่งข้อมูล

แต่กลับถูกเสี่ยวอู่คว้าแขนรั้งไว้เสียก่อน

"ยังเหลืออีกห้านาที รอก่อน"

ผมชะงักไป "ทำไมล่ะ"

"ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศในงานมันแปลก ๆ"

เสี่ยวอู่พูดพลางเงยหน้ากวาดสายตามองไปทั่วห้องจัดแสดง

ผมเองก็เงยหน้าขึ้นมองสถานการณ์ทั่วทั้งห้องจัดแสดงตาม

ในช่วงห้านาทีสุดท้ายนี้ ไม่มีเจ้าไหนยังคงพินิจดูโบราณวัตถุอยู่อีกแล้ว

แต่ละเจ้าต่างจับกลุ่มกันตามมุมต่าง ๆ ของห้องจัดแสดง ก้มมองโทรศัพท์และกระซิบกระซาบยืนยันตัวเลขที่จะเสนอราคา

ภายในห้องจัดแสดงนอกจากคนจากร้านโบราณวัตถุสามสิบกว่าคนแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่อีกสิบกว่าคน

แทบจะเรียกได้ว่ามีเจ้าหน้าที่ประกบพ่อค้าโบราณวัตถุอยู่ทุกเจ้า

ส่วนฝั่งผมเดิมทีก็มีคนคอยตามประกบ แต่ผมกับเสี่ยวอู่จงใจสลัดคนคนนั้นหลุดไปแล้ว

พวกเรายืนหันหลังให้มุมหนึ่งข้างประตูห้องจัดแสดง แล้วหันหน้าออกมองไปทั่วทั้งห้อง

แบบนี้ เจ้าหน้าที่ก็ไม่สะดวกจะมายืนประจันหน้ากับพวกเรา จึงต้องเลี่ยงไปยืนด้านข้างแทน

"นายเห็นความผิดปกติอะไรเหรอ"

ผมกับเสี่ยวอู่ยืนเคียงข้างกัน สายตาทอดมองเข้าไปในห้องจัดแสดง คอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของทุกคน

"เมื่อกี้ตอนที่ฉันไปสืบข่าวของแต่ละเจ้า ฉันสังเกตเห็นว่าพวกเจ้าหน้าที่ก็กำลังแอบสืบข่าวอยู่เหมือนกัน แล้วนายลองดูสิ เจ้าหน้าที่พวกนี้ใส่หูฟังกันทุกคนเลย"

จริงด้วย ทุกคนใส่หูฟังอยู่ น่าจะเป็นวิทยุสื่อสาร

จุดนี้ผมไม่ได้สังเกตเลยจริง ๆ

ยังคงเป็นเสี่ยวอู่ที่ไหวตัวต่อสภาพแวดล้อมรอบข้างได้ไวกว่า

แต่ว่าการใส่หูฟังวิทยุสื่อสารก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว พวกเจ้าหน้าที่ก็ต้องใช้วิทยุสื่อสารในการติดต่อประสานงานกันเป็นธรรมดา

ทุกวันนี้เวลาพวกเราไปกินข้าวตามร้านอาหาร ก็ยังเห็นพนักงานบริการใส่หูฟังวิทยุสื่อสารแบบนี้กันทั้งนั้น

"นี่มันวิทยุสื่อสารไม่ใช่เหรอ มันผิดปกติตรงไหน"

"วิทยุสื่อสารน่ะปกติ แต่ฉันสังเกตเห็นว่าพวกนี้ชอบอาศัยจังหวะที่คนไม่ทันระวัง กระซิบรายงานข้อมูลราคาที่ได้ยินได้เห็นของแต่ละเจ้าผ่านไมค์หูฟังน่ะสิ"

ผมฟังแล้วตกใจ "นายหมายความว่า..."

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ เสี่ยวอู่ก็พยักพเยิดปากส่งสัญญาณให้ผมมองไปยังพื้นที่ทำงานตรงมุมห้อง

ตรงนั้นมีโต๊ะวางอยู่หลายตัว บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์ เครื่องพิมพ์ และอุปกรณ์อื่น ๆ ตั้งอยู่

"นายดูตรงนั้นสิ ฉันสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่พวกเจ้าหน้าที่พวกนี้รายงานข้อมูลราคาเสร็จ คนที่นั่งอยู่หลังคอมพิวเตอร์ตรงนั้นก็จะกดแป้นพิมพ์ทันที"

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง" ผมฟังแล้วขมวดคิ้ว

"เสี่ยวจิ่วเหยีย ใจเย็น ๆ ไว้ก่อน อย่าให้คนอื่นดูออก"

"อ้อ!" ผมขานรับ แล้วรีบทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในทันที

"นายจะบอกว่า ฝ่ายคนขายกำลังเล่นตุกติกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้ฉันยังไม่แน่ใจ แต่พวกเราอย่าเพิ่งรีบกดยืนยันส่ง รอจนสิบวินาทีสุดท้ายค่อยกดส่งดีกว่า"

"เดี๋ยวก่อน ในงานมีเจ้าหน้าที่จากสำนักงานรับรองความถูกต้องอยู่ไม่ใช่เหรอ"

ผมถามคำถามที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกว่างี่เง่าออกไป

เสี่ยวอู่ถึงกับหลุดขำ

"คนจากสำนักงานรับรองความถูกต้องจะเป็นหนอนบ่อนไส้ไม่ได้หรือไง อีกอย่าง คนขายคงไม่โง่พอจะแอบแก้ราคาของผู้ซื้อในระบบหลังบ้านหรอก เดี๋ยวพอประกาศผลก็ดูออกแล้ว แต่ฉันกังวลว่าในบรรดาสิบเจ้านี้จะมีสายที่คอยร่วมมือด้วยต่างหาก"

โห! ผมฟังแล้วสะอึก จุดนี้ผมไม่ได้คิดถึงเลยจริง ๆ

เพราะทั้งสิบเจ้าที่มาในวันนี้ล้วนเป็นพ่อค้าโบราณวัตถุรายใหญ่ที่มีชื่อเสียงจากทั่วสารทิศ

ทว่าผมก็พยักหน้า รู้สึกว่าที่เสี่ยวอู่พูดมามีเหตุผลอย่างยิ่ง

หากหนึ่งในสิบพ่อค้าโบราณวัตถุที่มาวันนี้เป็นหนอนบ่อนไส้ที่สมรู้ร่วมคิดกับคนขายไว้ล่วงหน้าล่ะ

ไม่ว่าฝ่ายคนขายจะตุกติกจริงหรือไม่ ระวังตัวไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

พวกเราไม่จำเป็นต้องคอยดูเวลา เพราะทางฝ่ายคนขายมีเจ้าหน้าที่คอยจับเวลาเตือนทุกคนอยู่แล้ว

"เหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีสุดท้าย ขอให้ท่านที่ยังไม่ได้ส่งราคา รีบส่งด้วยครับ"

ผมกวาดสายตามองทุกเจ้าในห้องจัดแสดง ล้วนกดยืนยันส่งกันหมดแล้ว

ต่างคนต่างก็เก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วหันไปจับกลุ่มคุยเรื่องโบราณวัตถุกันอย่างออกรส

ดูจากสถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่น่าจะเหมือนมีหนอนบ่อนไส้ที่เตรียมจะแก้ราคาได้ทุกเมื่อ

แน่นอนว่า ถ้ามีหนอนบ่อนไส้จริง ก็คงไม่ถูกผมมองออกง่าย ๆ ตั้งแต่แวบแรกหรอก

อีกทั้งตอนนี้ นอกจากพวกเราที่ยังไม่ส่ง เจ้าอื่นก็ส่งกันหมดแล้ว ราคาเสนอของพวกเราเจ้าเดียวคงไม่ส่งผลกระทบต่อภาพรวมทั้งหมดแล้ว

ผมหันไปมองเสี่ยวอู่ เขาก็พยักหน้าส่งสัญญาณว่าผมกดส่งได้แล้ว

ผมตรวจสอบความถูกต้องของตัวเลขอีกครั้ง แล้วกดยืนยันส่งไปทันที

หลังจากผมส่งเสร็จ ผ่านไปครึ่งนาที เจ้าหน้าที่ก็ประกาศสิ้นสุดการประมูล

"ขอให้เถ้าแก่ทุกท่านรอสักครู่ ระบบหลังบ้านน่าจะประมวลผลเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่กำลังรวบรวมพิมพ์เอกสาร และจะประกาศผลทีละชิ้นในลำดับต่อไปครับ"