ตอนที่ 99 เอ่ยปากเตือน

ดังนั้น เมื่อประมวลทั้งหมดแล้วก็ยังคงเป็นคำเดิม

ภาพวาดภาพนี้งดงามเหลือเกิน งดงามจนจุดประกายความอยากครอบครองอย่างไม่มีที่สิ้นสุดให้แก่ผู้ที่ได้ยล

และเมื่อความอยากครอบครองพุ่งขึ้นถึงระดับหนึ่ง คนเราก็จะเริ่มขาดเหตุผล

สภาพของเซียวเค่อฟู่ในตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้ ตัดใจไม่ลง ปล่อยวางไม่ได้

ในวงการสะสมของเก่า ทุกคนต่างรู้คำเตือนใจประโยคหนึ่งดี ทว่าทุกคนก็ล้วนเคยฝ่าฝืนมัน

อย่าละโมบ!

ความโลภ...คนที่ล้มเหลวในวงการสะสมของเก่า ร้อยทั้งร้อยล้วนตายเพราะคำนี้

ผมเห็นเซียวเค่อฟู่พึมพำกับตัวเอง จมดิ่งอยู่ในมนต์สะกดของภาพวาดนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น

จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนไปคำหนึ่ง

"ประธานเซียวครับ ผืนภาพของภาพวาดนี้ถูกฉายรังสีอัลตราไวโอเลตเข้มข้นมาเป็นพิเศษ ลองใช้แว่นขยายส่องดูตรงขอบของผืนภาพดูสิครับ"

ผมเพียงเอ่ยปากสะกิดเบา ๆ ทว่าเซียวเค่อฟู่กลับฟังแล้วสะดุ้งโหยง ราวกับถูกใครบางคนตบเรียกสติให้ตื่นจากภวังค์

แต่เสียงกระซิบเบา ๆ ของผมประโยคนี้ กลับทำให้เจ้าหน้าที่ด้านข้างสังเกตเห็นเข้า จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาเตือนผม

"เถ้าแก่ท่านนี้ครับ ในการประมูลแบบยื่นซองไม่อนุญาตให้พูดคุยปรึกษากันในสถานที่จัดงานนะครับ"

แม้เจ้าหน้าที่จะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่น้ำเสียงในคำพูดกลับไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

"เขาแค่ทักทายผมเฉย ๆ น่ะครับ"

เซียวเค่อฟู่รีบช่วยอธิบายแทนผมทันที

ผมไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าให้เซียวเค่อฟู่เล็กน้อย แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังโบราณวัตถุชิ้นอื่นต่อไป

ส่วนเซียวเค่อฟู่เมื่อเห็นผมกับเจ้าหน้าที่เดินผละไป ก็หยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียดจริง ๆ

เนื่องจากรังสีอัลตราไวโอเลตมีพลังทะลุทะลวงไม่สูงนัก ดังนั้นการฉายรังสีอัลตราไวโอเลตเพื่อเร่งอายุของกระดาษหรือผ้าไหม ด้านหน้าอาจจะดูไม่ออก ทว่าด้านหลังกลับเห็นได้อย่างชัดเจน

แต่เมื่อภาพวาดถูกเข้าเล่มผนึกกรอบไปแล้ว เว้นเสียแต่ว่าจะลอกผืนภาพออกมา มิฉะนั้นย่อมไม่มีทางมองเห็นด้านหลังได้

ดังนั้น จึงทำได้เพียงใช้แว่นขยายส่องดูจากขอบของผืนภาพเท่านั้น

หากเป็นคนที่มีสายตาช่างสังเกตเป็นเลิศ ก็ยังคงพอมองเห็นร่องรอยความใหม่ที่สะท้อนทะลุมาจากด้านหลังตรงบริเวณขอบได้

ตามหลักแล้ว ผมไม่ควรเอ่ยปากเตือนเลยจริง ๆ

เพราะในวงการสะสมของเก่า โดยเฉพาะพวกผู้ประเมินนั้นต่างก็ถือดีและทะนงในตัวเองสูงยิ่ง

การที่ผมเอ่ยปากเตือนไปเช่นนี้ รังแต่จะทำให้คนอื่นนึกรำคาญใจเสียเปล่า ๆ

ทว่า ผมกลับอดใจไว้ไม่อยู่

ที่จริงแล้ว หากว่ากันตามเหตุผล เซียวเค่อฟู่ควรจะเป็นคนที่มีระดับการประเมินงานเขียนอักษรและภาพวาดสูงที่สุดในบรรดาผู้คนที่มาในวันนี้แล้ว

เขาเป็นถึงหัวหน้าผู้ประเมินของร้านโบราณวัตถุจงไห่ ผู้เชี่ยวชาญด้านงานเขียนอักษรและภาพวาดโดยเฉพาะ

แต่การที่เขาดูไม่ออกถึงจุดบกพร่องที่ชัดเจนของภาพวาดนี้ ไม่ใช่เพราะสายตาเขาไม่ถึง หากแต่เป็นเพราะเวลาบีบคั้นเกินไปจริง ๆ

ต้องรู้ก่อนว่ารายการประมูลในวันนี้ แค่เฉพาะงานเขียนอักษรและภาพวาดก็มีถึงสี่สิบห้าสิบภาพแล้ว

แต่เวลากลับมีให้เพียงสองชั่วโมงเท่านั้น

หากผู้ที่เข้าร่วมการประมูลในวันนี้คือนักสะสม ไม่ใช่พ่อค้าของเก่า สำหรับพวกเขาสองชั่วโมงย่อมเพียงพออย่างแน่นอน

เพราะโดยทั่วไปนักสะสมเพียงแค่ดูโบราณวัตถุชิ้นที่ตนเองสนใจก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องประเมินอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกชิ้น

แต่ทว่า คนที่มาในวันนี้คือพ่อค้าของเก่านี่สิ!

สำหรับพวกเราแล้ว ขอเพียงของชิ้นนั้นไม่มีปัญหา ก็ล้วนน่าสนใจทั้งหมด และอยากจะกวาดกลับไปให้หมดทุกชิ้น

ดังนั้น เวลาที่เฉลี่ยให้แก่โบราณวัตถุแต่ละชิ้นในการประเมินจึงกระชั้นชิดเกินไปจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น การประเมินงานเขียนอักษรและภาพวาดยังต้องใช้เวลามากกว่าโบราณวัตถุประเภทอื่น ๆ ค่อนข้างมาก

ดังนั้น การที่เซียวเค่อฟู่จะสับสนลังเลอยู่ชั่วขณะจึงเป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้

หากเป็นเวลาปกติที่นำภาพวาดนี้ไปให้เขาประเมินตามลำพังโดยไม่มีเวลามากดดัน ผมเชื่อว่าเขาจะต้องมองเห็นจุดบกพร่องได้อย่างแน่นอน

ทว่าพูดก็พูดเถอะ ขนาดร้านโบราณวัตถุจงไห่ที่วันนี้พาผู้ประเมินมาด้วยถึงสี่คน ยังเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นได้

แล้วร้านอื่น ๆ เล่า?

มิต้องยิ่งเวลาบีบคั้นกระชั้นชิดกว่านี้อีกหรือ!

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงพอจะเข้าใจได้แล้วว่าเหตุใดวันนี้ถึงมีของปลอมมากมายขนาดนี้

ของปลอมในวันนี้ไม่เพียงแต่จะมีจำนวนมากเท่านั้น ทว่าคุณภาพยังนับว่าไม่เลวอีกด้วย

อันที่จริงหากพูดกันตามตรง ของที่ผมเล็งเอาไว้ไม่ได้มีแค่เจ็ดแปดชิ้นนั้นหรอก

มีของปลอมชั้นดีอยู่สองสามชิ้น ที่จริงผมเองก็อยากจะประมูลติดมือกลับไปด้วยราคาเริ่มต้นหนึ่งหมื่นอยู่เหมือนกัน

เอาติดมือกลับไปทำไมน่ะหรือ?

เอาไปดัดแปลงน่ะสิ! เอาไว้สำรองเผื่อเวลาจำเป็นต้องใช้ยังไงล่ะ!

เหมือนอย่างภาพ "ชิวหลินสิงเชอถู" นั่นไง

ไม่จำเป็นต้องเอาไปขาย แต่ก็สามารถนำมาใช้แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ในยามฉุกเฉิน

แต่ทว่า วันนี้ต่อให้ผมอยากได้แค่ไหน ผมก็ไม่สามารถประมูลเอากลับไปได้

เพราะผมคือพ่อค้าของเก่า ผมเป็นตัวแทนของซูกู่หย่าจี๋

หากผมซื้อของปลอมจากการประมูลกลับไป ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะน่ะไม่เท่าไรหรอก

แต่ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของซูกู่หย่าจี๋อย่างมหาศาล

ผู้ประเมินของซูกู่หย่าจี๋ตาถั่วเกินไป ทางร้านกว้านซื้อของปลอมกลับไปตั้งมากมาย

ถึงตอนนั้น บรรดานักสะสมหน้าไหนจะยังกล้ามาซื้อของที่ซูกู่หย่าจี๋อีกล่ะ?

ในทางกลับกัน หากข่าวลือแพร่ออกไปว่าผู้ประเมินของซูกู่หย่าจี๋สายตาเฉียบคมอย่างยิ่ง ในงานประมูลครั้งเดียว กวาดของดีกลับไปได้จนหมดเกลี้ยง

ถ้าเรื่องนั้นเล่าลือออกไป จะมีนักสะสมเลื่อมใสหลั่งไหลตามชื่อเสียงมามากขนาดไหนกัน!

ทว่าเรื่องดีไม่พ้นประตู เรื่องชั่วกระจายไกลพันลี้

คนในวงการเดียวกัน ก็คือคู่แข่ง

มีแต่จะช่วยกันป่าวประกาศเรื่องร้าย ไม่มีทางช่วยพูดเรื่องดีหรอก

ดังนั้น ผมจึงจำต้องระงับความอยากที่จะประมูลของทำเก่าชั้นเลิศเหล่านั้นกลับไปอย่างสุดกำลัง แล้วเดินดูโบราณวัตถุชิ้นอื่นต่อไป

ในบรรดาโบราณวัตถุเจ็ดแปดชิ้นที่ผมเล็งไว้ในวันนี้ ชิ้นที่ใหญ่ที่สุดก็คือภาพ "ชิวจวีถู" ของหวงกงวั่งชิ้นเมื่อกี้นี่เอง

ที่ผมบอกว่าเป็นชิ้นใหญ่นั้น หมายถึงมูลค่าประเมินในใจผม ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นมองเห็น

เพราะในสายตาของคนอื่น ภาพ "ชิวจวีถู" ภาพนี้คงไม่มีค่าแม้แต่สตางค์แดงเดียว

ลำดับถัดมาก็คือเครื่องกระเบื้องสองรายการ

โดยเฉพาะแจกันอวี้หูชุนจากเตาหลงเฉวียนยุคหมิงชิ้นหนึ่ง งดงามเป็นอย่างยิ่ง ราคาประเมินในท้องตลาดน่าจะอยู่ที่ราวหกถึงเจ็ดล้าน

แจกันอวี้หูชุน เตาหลงเฉวียน ยุคหมิง

ทว่าแจกันใบนี้กลับมีจุดหนึ่งที่ชวนให้กังขา

ความวาวจัดจ้านเกินไป ผิวเคลือบเงาใสจนผิดหูผิดตา

ยิ่งไปกว่านั้น ผิวเคลือบบนตัวแจกันแทบไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย

ในวงการสะสมของเก่ามีเกณฑ์ที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ยปากอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือการประเมินเครื่องกระเบื้องต้องดูรอยขีดข่วนบนผิวเคลือบเสมอ

เครื่องกระเบื้องตกทอดที่อายุถึงยุคจริง หากไร้ซึ่งรอยขีดข่วน อย่าได้แตะต้องเด็ดขาด

ด้วยเหตุนี้ ช่างทำของเก่าเวลาทำเครื่องกระเบื้องให้ดูเก่า จึงจำเป็นต้องสร้างรอยขีดข่วนลงบนชิ้นงานเสมอ

และด้วยเหตุนี้ การตรวจดูรอยขีดข่วนจึงเป็นวิธีสำคัญในการประเมินเครื่องกระเบื้อง

แต่แจกันอวี้หูชุนใบนี้กลับไร้รอยขีดข่วน ย่อมทำให้คนเกิดความสงสัยอย่างเลี่ยงไม่ได้

จุดอื่นไม่มีปัญหาเลย มีเพียงผิวเคลือบเท่านั้นที่น่ากังขา

แจกันใบนี้จึงเต็มไปด้วยความเสี่ยงที่จะต้องวัดดวง

ตามหลักการแล้ว สำหรับของที่ไม่แน่ใจ ในวงการสะสมของเก่าจะไม่แตะต้องเลย

ทว่าสำหรับพ่อค้าโบราณวัตถุอย่างพวกเรา การใช้ราคาต่ำเพื่อเสี่ยงดวงสักตั้งถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยมาก

สถานการณ์แบบนี้มักเกิดกับพ่อค้าของเก่ารายย่อยที่ตระเวนรับซื้อของตามชนบทและย่านที่อยู่อาศัย สายตาพวกเขาไม่ได้เฉียบคมอะไร พอเจอของที่ไม่ค่อยแน่ใจ ก็จะกดราคาจนสุดชีวิต

ถึงขั้นเสนอราคาในระดับที่แทบจะเป็นราคาของปลอม

ต่อให้ตัวเองดูพลาดตาถั่วไป ซื้อกลับมาก็ไม่ขาดทุน

ส่วนแจกันอวี้หูชุนใบนี้ ผมคาดว่าพ่อค้าโบราณวัตถุในงานหลายคนคงเลือกที่จะเสี่ยงดวงด้วยราคาต่ำเหมือนกัน

ในเมื่อของมันสวยงามขนาดนี้ เพียงแค่มีข้อกังขาอยู่นิดหน่อย จะให้ตัดใจทิ้งไปโดยคิดว่าเป็นของปลอมเลยก็ช่างน่าเสียดายเกินไป

นอกจากนี้ ยังมีแจกันต้าจี๋จากเตาหลงเฉวียนยุคหมิงอีกหนึ่งคู่

แจกันต้าจี๋คู่นี้มีปัญหาคล้ายกับแจกันอวี้หูชุนใบเมื่อครู่ คือความวาวจัดเกินไป และผิวเคลือบไร้รอยขีดข่วน

เพียงแต่ว่าในแจกันคู่นี้ มีใบหนึ่งที่ขอบปากชำรุดเสียหาย

มูลค่าในตลาดจึงลดหย่อนลงมา ผมกะดูแล้วแจกันคู่นี้น่าจะมีมูลค่าราวสี่ล้าน

ความจริงแล้ว ในตอนแรกแจกันต้าจี๋คู่นี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของผมเท่าไร เพราะมันไม่งดงามเท่ากับแจกันอวี้หูชุน

ทว่าหลังจากผมเดินวนดูสองรอบ ก็ค้นพบจุดที่น่าสนใจเข้า

ทั้งแจกันอวี้หูชุนและแจกันต้าจี๋ต่างเป็นเตาหลงเฉวียนยุคหมิงเหมือนกัน แถมลักษณะสภาพภายนอกยังแทบจะถอดแบบกันมาเป๊ะ ๆ

ทว่า ในห้องจัดแสดงพวกมันกลับไม่ได้ถูกวางไว้ด้วยกัน แต่แยกกันวางคนละจุดและห่างกันไกลมาก

ผมไม่รู้ว่าผู้ขายจงใจจัดวางแบบนี้ หรือเดิมทีมันก็วางอยู่เช่นนี้แล้ววันนี้จะประมูลจึงไม่ได้ขยับปรับเปลี่ยนอะไร

แต่ของประมูลสองรายการนี้ ความจริงแล้วผมมองปราดเดียวก็เห็นจุดพิเศษ

พวกมันมาจากสถานที่เดียวกัน

หลุมศพ! เพิ่งขุดขึ้นมาได้ไม่นาน!

เพราะตรงรอยบิ่นของแจกันต้าจี๋ใบที่ชำรุดนั้น เนื้อดินกระเบื้องยังดูใหม่อยู่มาก

อีกทั้งตรงรอยแตกยังมีคราบดินเหนียวเขียวผสมเศษถ่านไม้หลงเหลือติดอยู่เล็กน้อย

คราบร่องรอยชนิดนี้เมื่อติดอยู่บนรอยแตกหักของเครื่องกระเบื้อง แม้จะผ่านการทำความสะอาดมาแล้ว แต่ก็ไม่มีทางล้างออกได้หมดจด

ทว่า สำหรับคนที่มีสายตาสังเกตอันน่าทึ่งอย่างผม ย่อมมองเห็นจุดผิดปกตินี้ได้ในทันที

และนี่ก็คือเหตุผลที่ผมสามารถยืนยันได้ว่า เครื่องกระเบื้องทั้งสองรายการนี้เป็นของแท้