ตอนที่ 52 ประชุม

"จิ่วเหยีย ขั้นต่อไปคุณจะทำยังไงคะ"

ทันทีที่ซูโม่เก็บสัญญา เธอก็ร้อนรนอยากรู้เหลือเกินว่าผมจะรักษาถนนทั้งสายและร้านแห่งนี้ไว้ได้อย่างไร

"เปิดร้านทำงานก่อน งานเสร็จแล้วค่อยว่ากัน"

ผมไม่ได้บอกความคิดตัวเองออกไปตรงๆ แม้ว่าเมื่อคืนผมแทบไม่ได้นอนเลย นั่งคิดอยู่ทั้งคืนก็ตาม

สิ่งแรกที่ต้องทำในการเปิดร้านทุกวัน ย่อมเป็นการทำความสะอาด จากนั้นก็ตรวจสอบโบราณวัตถุในร้าน

พอซูโม่เห็นผมเริ่มทำความสะอาด เธอก็ชักเกรงใจที่จะนั่งดื่มกาแฟเฉยๆ เหมือนเมื่อก่อน

เธอจึงมาช่วยผมเช็ดตู้โชว์และถูพื้นด้วยกัน

อารมณ์ความรู้สึกตอนทำงานในฐานะเจ้าของร้านเอง มันแตกต่างจากการทำงานเป็นลูกจ้างร้านโดยสิ้นเชิง

เมื่อวานผมยังนึกทอดถอนใจว่าตัวเองได้เป็นผู้ประเมินแล้ว ถึงจะเป็นแค่รักษาการ แต่นั่งอยู่ในร้านแล้วความรู้สึกช่างต่างไปลิบลับ

ทว่าผ่านไปแค่วันเดียว จู่ๆ ผมก็กลายมาเป็นเจ้าของร้านนี้เฉยเลย!

แบบนี้มันจะตามใจตัวเองเกินไปแล้วโว้ย!

ใช่แล้ว ต้องใช้คำว่าตามใจตัวเองเท่านั้น!

สงสัยจะมีแค่นิยายเท่านั้นแหละที่กล้าเขียนแบบนี้

แต่จะว่าไป มันไม่ใช่ว่าผู้เฒ่าซูใจกว้างหรอก อันที่จริงก็เหมือนอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ ผมไม่ได้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย

ในทางกลับกัน เขาอยากจะใช้หุ้นครึ่งหนึ่งของซูกู่หย่าจี๋มาแลกให้ผมช่วยเขารักษาถนนของเก่าไว้ทั้งสายต่างหาก!

ถ้าสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่ว่าผมได้ลาภลอยก้อนโตหรอกนะ!

แต่เป็นตระกูลซูของเขาต่างหากที่ได้ลาภลอยครั้งมโหฬาร!

ชายหญิงช่วยกันทำงานนี่มันไม่เหนื่อยจริงๆ

พอพวกเรามานั่งลงหน้าโต๊ะน้ำชา เวลาก็เพิ่งจะเก้าโมงกว่าๆ เท่านั้น

ผมชงชาขึ้นมา ยังไม่ทันจะได้รินออกไป เสี่ยวอู่ก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาราวกับพายุ

"เสี่ยวจิ่วเหยีย คุณหนูซู ผมมาแล้วครับ!"

เสี่ยวอู่มีสีหน้าเบิกบานแจ่มใส

"แกนี่เร็วทันใจดีจังนะ!"

"ฮ่าๆ! นั่งแท็กซี่มาน่ะพี่"

"มาได้จังหวะพอดี นั่งลงสิ พวกเรามาประชุมกัน"

"ประชุมเหรอคะ"

ซูโม่ได้ฟังก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"สัญญาก็เซ็นแล้ว ซูกู่หย่าจี๋แห่งนี้มีหุ้นของผมอยู่ครึ่งหนึ่ง และเรื่องงานผมก็เป็นคนตัดสินใจ งั้นก็ต้องทำตามวิธีของผม คุณไม่มีปัญหาใช่ไหม"

ซูโม่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

"ไม่มีปัญหาค่ะ"

"ดี"

ผมพูดพลางรินชาให้ทุกคนคนละถ้วยก่อน

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ซูกู่หย่าจี๋มีพนักงานทั้งหมดสามคน ได้แก่ ผม ซูโม่ และเสี่ยวอู่"

ซูโม่กับเสี่ยวอู่ต่างพยักหน้ารับ

"การแบ่งหน้าที่เป็นดังนี้"

"ผม ผู้จัดการใหญ่ของซูกู่หย่าจี๋ หัวหน้าผู้ประเมิน รับผิดชอบงานทุกอย่างทั้งเล็กใหญ่ในร้าน โดยหลักแล้วจะดูแลเรื่องธุรกิจและการค้า"

"ซูโม่ รองผู้จัดการใหญ่ของซูกู่หย่าจี๋ ดูแลเรื่องการเงิน กฎหมาย และอื่นๆ นอกจากนี้ควบตำแหน่งต้อนรับและงานขาย ต่อไปเวลาร้านขายของเธอเป็นคนต้อนรับเป็นหลัก"

"หา?"

ซูโม่ฟังแล้วก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที

"ฉันรับผิดชอบต้อนรับเหรอคะ นี่ฉันกลายเป็นพนักงานต้อนรับหน้าร้านไปแล้วเหรอ"

"พนักงานต้อนรับที่ไหนกันเล่า! ต่อไปนี้ซูกู่หย่าจี๋ของเรามีแต่เจ้านาย ไม่มีลูกจ้าง คุณถือห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ผมสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เสี่ยวอู่สิบเปอร์เซ็นต์ ทุกคนล้วนเป็นเจ้านาย เป็นผู้บริหารกันหมด แต่ทุกคนต้องทำงาน การแบ่งหน้าที่ก็ดูตามความถนัดของแต่ละคนและตามความจำเป็นของงาน"

"แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนต้อนรับด้วยล่ะคะ"

"ก็ใครใช้ให้คุณเป็นสาวสวย ใครใช้ให้คุณหน้าตาสะสวยขนาดนี้ล่ะ คนที่เดินเข้าร้านโบราณวัตถุล้วนเป็นผู้ชายทั้งนั้น แถมยังเป็นชายวัยกลางคนไปจนถึงคนแก่ทั้งนั้นด้วย ผมถามคุณหน่อยว่ารับรองลูกค้าพวกนี้ ใครจะเหมาะที่สุด ร้านโบราณวัตถุร้านอื่นเขาจ้างใครกัน อย่างเช่นโป๋ฮวาเซวียนล่ะ"

ซูโม่ถูกผมยิงคำถามใส่เป็นชุดจนได้แต่ยื่นปากนิ่งเงียบไป

คนที่ต้อนรับอยู่หลังเคาน์เตอร์ของโป๋ฮวาเซวียนเป็นสาวสวย ผมเคยไปมาแล้วย่อมรู้ดี

อันที่จริงร้านขายของเก่าส่วนใหญ่รวมถึงบนถนนของเก่าสายนี้ ขอแค่มีพนักงานประจำร้าน ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้น

แน่นอนว่าถ้าคุณไปร้านโบราณวัตถุหลายๆ แห่งแล้วไม่เห็นสาวสวยคอยต้อนรับ

นั่นก็เป็นเพราะว่าคนที่ออกมาต้อนรับคุณ มักจะเป็นตัวเจ้าของร้านเอง

ร้านเล็ก ก็ไม่มีความจำเป็นต้องจ้างพนักงาน

ร้านโบราณวัตถุร้อยละเจ็ดสิบถึงแปดสิบทั่วประเทศ ในความเป็นจริงล้วนเป็นเจ้าของร้านเฝ้าร้านเองทั้งสิ้น

เพราะร้านโบราณวัตถุมันขยายให้ใหญ่โตไม่ได้

ต่อให้เป็นซูกู่หย่าจี๋ที่ยิ่งใหญ่เป็นอันดับหนึ่งในจินหลิง ก็มีขนาดอยู่แค่นี้เอง

"ล้วนเป็นสาวสวยทั้งนั้น คุณเป็นนักเรียนนอกหัวกะทิ กฎเกณฑ์ทางการค้าหรือหลักการทำธุรกิจพวกนี้ คงไม่ต้องให้ผมมานั่งอธิบายหรอกนะ"

ซูโม่ยื่นปากแม้จะไม่เต็มใจเอาเสียเลย แต่ก็จำต้องพยักหน้ารับคำไปตามนั้น

"ทั้งหมดนี้ก็เพื่อการค้าของร้านทั้งนั้น ขอแค่ค้าขายดี เรื่องการแบ่งงานกันทำใครจะทำอะไรก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก"

ซูโม่ไม่พูดอะไร เพียงแต่ค้อนขวับใส่ผมทีหนึ่ง

ยัยคนนี้ ไม่เห็นหัวผู้จัดการใหญ่อย่างผมเลยจริง ๆ!

"เสี่ยวอู่ นายก็เป็นรองผู้จัดการใหญ่ของซูกู่หย่าจี๋ด้วย"

"ฉันเหรอ? รองผู้จัดการใหญ่เนี่ยนะ?"

เสี่ยวอู่ฟังแล้วดีอกดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง

"เสี่ยวอู่ นายดูแลเรื่องความปลอดภัยกับงานติดต่อประสานงานภายนอก แล้วก็ไปรับของกับผม"

"งานประสานงานภายนอกเหรอคะ? ร้านโบราณวัตถุมีงานประสานงานอะไรกัน?"

ซูโม่ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

"ร้านโบราณวัตถุก็ต้องมีการติดต่อภายนอกสิครับ แถมยังสำคัญมากด้วย ร้านโบราณวัตถุไม่ใช่แค่นั่งเฝ้าร้านเฉย ๆ เสียเมื่อไหร่ เมื่อก่อนตอนอาเหรินยังอยู่ เขาไม่ได้ออกไปขายของหรือรับของข้างนอกบ้างเลยหรือไง?"

"อาเหรินก็ออกไปดูของบ้างเป็นครั้งคราวค่ะ แต่ล้วนไปคนเดียว ฉันไม่เคยไปด้วยเลย ครั้งเดียวที่ไปก็คือตอนชิงฮวายุคหยวนชิ้นนั้นนั่นแหละ"

"วงการของเก่าน่ะ การเปิดร้านเป็นเพียงการสร้างพื้นที่ติดต่อสื่อสารเท่านั้น การค้าถ้าอยากทำให้ใหญ่โตและรุ่งเรือง ข้างนอกต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญ โดยเฉพาะช่องทางการรับของเข้า ผมคิดว่าแต่ก่อนซูกู่หย่าจี๋ก็น่าจะมีอยู่ เรื่องนี้ไว้ค่อยถามท่านผู้เฒ่าถิงทีหลังก็ได้"

"ไม่ต้องถามคุณปู่หรอกค่ะ ฉันมีหมดแล้ว ท่านให้ฉันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว"

"ถ้างั้นก็ดีที่สุด พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ต่อไปผมรับผิดชอบภาพรวมทั้งหมด พวกคุณสองคนเป็นผู้ช่วย เสี่ยวอู่ดูแลภายนอก เน้นรับของเข้า ซูโม่ดูแลภายใน เน้นขายของออก แบ่งหน้าที่กันตามนี้ ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

ซูโม่กับเสี่ยวอู่ต่างพยักหน้า แสดงความเห็นพ้อง

"อีกเรื่องหนึ่ง สไตล์การตกแต่งจัดวางของซูกู่หย่าจี๋ โดยรวมแล้วผมค่อนข้างชื่นชอบนะ ทุกคนทำแบบดั้งเดิมกันหมด เรามีความแปลกใหม่บ้าง ผมว่าดีมาก แต่ผมรู้สึกว่าโบราณวัตถุที่จัดแสดงในร้านน้อยเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่มีโบราณวัตถุชิ้นเล็กเลย จุดนี้ต้องแก้"

พอซูโม่ได้ยิน ใบหน้าก็ฉายแววไม่พอใจทันที

"สไตล์การตกแต่งของฉันก็เพื่อจะคัดเอาโบราณวัตถุชิ้นเล็กที่มูลค่าไม่สูงออกไปยังไงล่ะคะ! เน้นเฉพาะของชั้นยอด เน้นโบราณวัตถุที่มีมูลค่าสูงเท่านั้น"

ผมอดไม่ได้ที่จะโบกมือแล้วหัวเราะออกมา

"คนสวย คุณยังเข้าใจวงการของเก่า โดยเฉพาะวงการสะสมของเก่าในประเทศไม่ลึกซึ้งพอ มันไม่เหมือนกับการลงทุนในงานศิลปะระดับสากลอย่างที่คุณว่าหรอกนะ"

"ในทางทฤษฎี สิ่งที่คุณพูดมาไม่ผิดหรอก ลดการซื้อขายโบราณวัตถุมูลค่าไม่สูง เพื่อเก็บเรี่ยวแรงกับต้นทุนไว้บริการโบราณวัตถุมูลค่าสูงโดยเฉพาะ แบบนี้ประสิทธิภาพจะสูงกว่า"

"แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ถ้าไม่มีการซื้อขายโบราณวัตถุชิ้นเล็ก จะไปมีการซื้อขายโบราณวัตถุชิ้นใหญ่มาจากไหนกันเล่า?"

"สองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันด้วยเหรอคะ?"

"เกี่ยวสิครับ คุณน่าจะรู้นี่ว่าลูกค้าต้องค่อย ๆ บ่มเพาะเอา?"

ซูโม่พยักหน้า เรื่องนี้เธอรู้ดีอยู่แล้ว

"ไม่ใช่นักสะสมทุกคนที่ก้าวเข้าสู่วงการสะสมของเก่าแล้วจะเป็นนักสะสมรายใหญ่ได้ทันที ไม่ว่าจะมีเงินหรือไม่ ต่างก็ต้องเริ่มคลำทางจากชิ้นเล็กชิ้นน้อยทั้งนั้น ดังนั้น ถ้าเรามองข้ามโบราณวัตถุชิ้นเล็ก ก็เท่ากับเราสูญเสียว่าที่ลูกค้ารายใหญ่ในอนาคตไป"

"อีกอย่าง ยอดการซื้อขายของร้านโบราณวัตถุส่วนใหญ่ร้อยละเจ็ดสิบถึงแปดสิบ ล้วนกระจุกตัวอยู่ที่โบราณวัตถุขนาดกลางและเล็ก ดังนั้นโบราณวัตถุขนาดกลางและเล็กแท้จริงแล้วก็คือยอดคนเข้าร้านนั่นเอง"

"ร้านโบราณวัตถุทำของขนาดกลางและเล็ก ความจริงไม่ได้หวังกำไร แต่หวังคนเข้าร้าน มีคนเข้าร้านถึงจะนำพาการซื้อขายชิ้นใหญ่มาได้ นักสะสมในประเทศแม้จะมีมาก แต่วงการของนักสะสมรายใหญ่ตัวจริงกลับแคบมาก พอมีคนเข้าร้าน ในร้านมีของดี คนที่มาดูชิ้นเล็กวันนี้อาจจะยังไม่ซื้อ แต่ก็อาจจะแนะนำให้คนอื่นมาซื้อ หรือผ่านไปสักระยะ พอตัวเองพัฒนาความรู้ขึ้นมา ก็อาจจะกลับมาซื้อเอง"

"เพราะฉะนั้น ชิ้นขนาดกลางและเล็ก ผมคิดว่ายังจำเป็นต้องทำ แน่นอนว่าของที่เล็กเกินไป อย่างเช่นหลักไม่กี่ร้อย หรือพันสองพัน ก็ไม่จำเป็นต้องทำจริง ๆ นั่นแหละ"

"เอาแบบนี้ ผมตั้งกฎไว้ข้อหนึ่ง ต่อไปโบราณวัตถุของซูกู่หย่าจี๋เริ่มต้นที่หนึ่งหมื่น ต่ำกว่าหมื่นเราไม่ทำ"