ตอนที่ 53 หลินเจิ้งชิง

ซูโม่มีสีหน้ากระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด

"นายเก้า เรื่องพวกนี้ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ ต่อไปคุณอยากจะปรับเปลี่ยนยังไงก็ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ร้านเราแทบจะรักษาไว้ไม่ได้แล้วนะคะ!"

ผมย่อมเข้าใจความร้อนใจของซูโม่ดี

แต่เรื่องแบบนี้ต้องค่อย ๆ จัดการไปทีละก้าว

"เมื่อวานผมตรวจนับสินค้าคงคลังทั้งหมดในร้านไปรอบหนึ่งแล้ว มีทั้งหมด 47 ชิ้น"

ผมพูดพลางหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะน้ำชา เปิดออกดู บนนั้นมีตารางสรุปแบบง่าย ๆ ที่ผมวาดขึ้นมาด้วยมือตัวเอง

"โบราณวัตถุ 47 ชิ้น เป็นของแท้สภาพสมบูรณ์ 35 ชิ้น ของปลอม 9 ชิ้น และของชำรุด 3 ชิ้น"

ซูโม่ได้ฟังก็ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างตกใจกับตัวเลขนี้

"อย่าเพิ่งตกใจไปเลยครับ พูดตามตรง ตัวเลขนี้ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ร้านขายของเก่าที่ไหนบ้างไม่มีของปลอมปนอยู่"

สิ่งที่ผมพูดไม่ได้เป็นการปลอบใจซูโม่ แต่เป็นเรื่องจริง

เมื่อเทียบกับร้านขายของเก่าจำนวนมากในประเทศ สัดส่วนของปลอมในร้านซูกู่หย่าจี๋ถือว่าไม่สูงเลยจริง ๆ

ผมอยากจะเตือนผู้อ่านที่สนใจเรื่องโบราณวัตถุไว้ตรงนี้สักนิดว่า ร้านขายของเก่าจำนวนมากมีสัดส่วนของแท้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

ดังนั้น หากคุณคิดจะเดินเข้าร้านของเก่าเพื่อหวังเก็บตกของดี ถ้าไม่มีสายตาที่เฉียบคมจริง ๆ ผมแนะนำว่าแค่เดินดูก็พอแล้ว

ย้อนกลับมาเรื่องเดิม อย่างไรเสียซูกู่หย่าจี๋ก็เป็นร้านโบราณวัตถุอันดับหนึ่งแห่งจินหลิง ระดับสายตาในการประเมินก็ควรจะคู่ควรกับป้ายชื่อร้านนี้

เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าเจ้าหมอนั่นอย่างอาเหรินเริ่มขุดหลุมพรางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ดังนั้น สำหรับซูกู่หย่าจี๋และสำหรับซูโม่แล้ว ตัวเลขนี้อาจจะยังไม่น่าพึงพอใจเท่าใดนัก

ทว่าซูโม่ก็ไม่ได้พูดอะไร เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว จะพูดอะไรได้อีกล่ะ!

"เพียงแต่ แม้ของปลอมในร้านเราจะมีจำนวนไม่มาก แต่มันกลับดึงเงินทุนจมไปค่อนข้างเยอะ"

คำพูดนี้ของผมทำให้ซูโม่ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก

นี่คือหัวใจสำคัญของปัญหา ของปลอมเพียงไม่กี่ชิ้นนั้นผลาญเงินกู้ก้อนใหญ่ไปเกือบหมด

"ของแท้ที่เหลือ 35 ชิ้น บวกกับของชำรุดอีก 3 ชิ้น ถ้าคิดตามราคาตลาดก็น่าจะมีมูลค่าราว ๆ สามสิบล้าน"

ซูโม่พยักหน้า ตัวเลขนี้น่าจะตรงกับตัวเลขในบัญชีของเธอโดยพื้นฐาน

"แต่ถ้าอยากจะขายโบราณวัตถุเยอะขนาดนี้ให้ได้ตามราคาตลาด เฉลี่ยแล้วอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงหนึ่งปี แถมยังต้องอาศัยดวงด้วย โบราณวัตถุบางชิ้นที่ไม่ค่อยมีคนเล่น วางขายไปสองสามปียังไม่มีใครเหลียวแลเลย ดังนั้นถ้าอยากเปลี่ยนเป็นเงินสดในเวลาสั้น ๆ ก็มีแต่ต้องเทขายเหมาให้คนในวงการเดียวกันเท่านั้น"

"และการเทขายให้คนในวงการ อย่างน้อยก็ต้องลดราคาลงสามสิบเปอร์เซ็นต์ หรืออาจจะต่ำกว่านั้นด้วยซ้ำ"

"ถ้ามองในแง่ดี สินค้าคงคลังในร้าน เราตีมูลค่าไว้ชั่วคราวที่ยี่สิบล้านก็แล้วกัน"

ซูโม่ยังคงพยักหน้า ยอมรับวิธีการคำนวณของผมไปก่อน

"ในบัญชียังมีเงินสดเหลืออยู่อีกเท่าไหร่ครับ"

"ถ้ารวมกับค่าเช่าที่จะเก็บได้ในเดือนหน้า ก็มีประมาณสามสิบล้านค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้รวมกันก็มีห้าสิบล้าน พูดอีกอย่างก็คือเรายังขาดอยู่อีกห้าสิบล้าน แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดคือหาให้ได้เจ็ดสิบล้าน"

"ถ้าจะให้ดีที่สุดคือเจ็ดสิบล้าน หมายความว่ายังไงคะ"

ซูโม่ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดนี้ของผมเป็นอย่างมาก มีที่ไหนยิ่งขาดเงินเยอะแล้วยิ่งดีกัน

"สินค้าคงคลังในร้านถ้าไม่จำเป็นต้องเทขายราคาถูกให้คนในวงการ ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดอยู่แล้วครับ กว่าจะได้ของแต่ละชิ้นมาไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้น ความหมายของผมคือถ้าเราสามารถรวบรวมได้ครบเจ็ดสิบล้านก็จะเป็นการดีที่สุด"

"คุณไม่ได้กำลังพูดเรื่องไร้สาระอยู่เหรอคะเนี่ย!"

ใช่แล้ว ผมพูดเรื่องไร้สาระจริง ๆ นั่นแหละ

"มันก็ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเสียทีเดียวครับ ก็คือเป้าหมายของเราคือเจ็ดสิบล้าน แต่ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ถอยมาระดับห้าสิบล้าน นี่คือเส้นตายขั้นต่ำ"

"แล้ว นายเก้าเตรียมจะหาเงินเจ็ดสิบล้านนี้มายังไงล่ะคะ"

ตัวผมย่อมมีแผนการของผมอยู่แล้ว

"ซูโม่ ครั้งก่อนที่คุณนัดธนาคารมา พวกเขามากันกี่คนครับ"

"สามคนค่ะ มีเควินเพื่อนร่วมรุ่นของฉัน แล้วก็หัวหน้าของเขา อีกคนเป็นผู้ประเมินค่ะ"

"ผู้ประเมินคนนั้นชื่ออะไรครับ"

"ชื่ออะไรฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ วันนั้นเวลากระชั้นชิดมาก ยังไม่ทันได้แนะนำตัวก็ต้องไล่พวกเขากลับไปแล้ว"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เราได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว

"แซ่หลินครับ ศาสตราจารย์หลิน"

เสี่ยวอู่โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ผมนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นเสี่ยวอู่ก็อยู่ด้วย นั่งดื่มชาอยู่ข้างล่างนั่นเอง!

"ชื่อเต็มว่าอะไร"

"ชื่อเต็มว่าอะไรฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ได้ยินแค่ไอ้คนท่าทางตุ้งติ้งคนนั้นร้องเรียกศาสตราจารย์หลินคำหนึ่ง"

"ตุ้งติ้งอะไรกันคะ! เขาพูดจาแบบนั้นของเขาเอง อย่าให้เควินได้ยินเชียวนะคะ เขาเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นพูดถึงเขาแบบนี้"

ซูโม่อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่เสี่ยวอู่ไปทีหนึ่ง

เสี่ยวอู่หัวเราะแหะ ๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"คุณซูโม่ คุณสนิทกับเพื่อนตัว K คนนี้ใช่ไหมครับ"

ยังไงผมก็เป็นหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ถ้าที่บ้านไม่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน ป่านนี้ผมก็เป็นด็อกเตอร์ตัวจริงเสียงจริงไปแล้ว

ภาษาอังกฤษแค่นี้ผมจะไม่รู้เรื่องหรือไง

ซูโม่ทำสีหน้ารังเกียจเหมือนมองพวกกรรมกรตัวเล็ก ๆ แต่ผมก็ขี้เกียจไปถือสาหาความกับเธอ

"เควินน่ะ สนิทกันใช่ไหมครับ"

"สนิทสิคะ! พวกเราเป็นเพื่อนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยกัน เขาเรียนการเงิน ส่วนฉันเรียนด้านการลงทุนในงานศิลปะ"

"สนิทก็ดีแล้ว คุณโทรหาเควินที ถามดูว่าศาสตราจารย์ที่มาประเมินวันนั้นชื่ออะไร"

"หมายความว่ายังไงคะ"

ซูโม่ยังไม่เข้าใจว่าผมกำลังจะทำอะไรต่อไป เงินเจ็ดสิบล้านนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับศาสตราจารย์ที่ทางธนาคารเชิญมากันแน่

"คุณถามก่อนเถอะ เดี๋ยวผมค่อยบอกทีหลัง อีกอย่าง ต้องยืนยันให้แน่ใจด้วยนะว่าครั้งต่อไปยังเป็นศาสตราจารย์หลินมาดูโบราณวัตถุของเราอยู่อีกหรือเปล่า"

"เอ๊ะ ยังต้องให้ทางธนาคารมาดูโบราณวัตถุอีกเหรอคะ"

ไม่ดูโบราณวัตถุ ไม่เอามาค้ำประกัน แล้วผมจะเอาอะไรไปเสกเงินเจ็ดสิบล้านมาให้คุณได้ล่ะ!

พอซูโม่ถามคำนี้ออกมา เธอก็เหมือนจะเข้าใจขึ้นมาได้เองว่าผมกำลังจะทำอะไรต่อไป

โดยไม่ต้องรอให้ผมเอ่ยปากอธิบาย เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเควินทันที

ซูโม่ทักทายกับเควินตามมารยาทอยู่สองสามประโยค และเอ่ยปากขอโทษเรื่องคราวก่อนอีกครั้ง

จากนั้นก็เข้าประเด็นทันทีว่าสะดวกนัดมาดูโบราณวัตถุอีกครั้งเมื่อไหร่ พร้อมทั้งรับรองว่าคราวนี้จะไม่เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีกเด็ดขาด

ทางฝั่งเควินบอกว่าต้องขอนัดเวลาของผู้ประเมินกับผู้บริหารก่อนเพื่อดูตารางงานของพวกเขา

ซูโม่จึงถือโอกาสถามไปว่ายังเป็นศาสตราจารย์หลินคนเดิมเมื่อคราวก่อนหรือไม่ แล้วก็ถามชื่อของอีกฝ่ายออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

หลินเจิ้งชิง

เดิมทีผมถือโทรศัพท์มือถือเตรียมจะกดค้นหาชื่อที่ได้ยินจากสายของซูโม่อย่างรวดเร็ว

ทว่า ไม่จำเป็นต้องค้นแล้ว

คนคนนี้ผมคุ้นเคยดี

หลินเจิ้งชิง รองคณบดีคณะประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยจินหลิง ศาสตราจารย์ด้านการประเมินโบราณวัตถุ

ตอนที่ผมเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาวิทยาลัยจิงตู วิทยานิพนธ์ของผมที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับแกนนำ เขาเคยเป็นผู้ประเมินตรวจทานให้ถึงสองฉบับ

เขายังให้การประเมินวิทยานิพนธ์ของผมไว้สูงมากอีกด้วย

แน่นอนว่าเรื่องนี้อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นคนบอกผมเอง

ผมรู้จักหลินเจิ้งชิง ที่บอกว่าคุ้นเคย หมายถึงผมเข้าใจเขา รู้ว่าเขามีความเชี่ยวชาญและความสำเร็จทางวิชาการด้านไหน

แต่ไม่เคยพบหน้ากัน ไม่ใช่ความคุ้นเคยแบบที่รู้จักมักจี่กันเป็นการส่วนตัว

หลินเจิ้งชิงยังเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและศิลปะแห่งมหาวิทยาลัยจินหลิงอีกด้วย ทิศทางการศึกษาวิจัยทางวิชาการของเขาอยู่ในสายการประเมินโบราณวัตถุ โดยมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านการประเมินเครื่องกระเบื้องและงานจารึกโลหะหินเป็นหลัก

แน่นอนว่าด้านอื่น ๆ อย่างพวกงานเขียนอักษร ภาพวาด รวมถึงของเบ็ดเตล็ด เขาก็ย่อมมีความรู้เชี่ยวชาญอยู่บ้างเช่นกัน

ดังนั้น ถ้าทางธนาคารเชิญหลินเจิ้งชิงมาประเมินโบราณวัตถุ ผมก็รู้แล้วว่าจะต้องวางแผนรับมือให้เหมาะกับตัวบุคคลอย่างไรต่อไป

ซูโม่คุยสัพเพเหระกับเควินอีกสองสามคำ ทั้งยังนัดแนะกันว่าจะหาเวลาไปดื่มกาแฟด้วยกัน

สุดท้ายก็ไหว้วานให้เขารีบเร่งนัดเวลามาดูโบราณวัตถุให้เร็วที่สุด นอกจากนี้ยังกำชับว่าขั้นตอนการอนุมัติหลังจากนั้นต้องช่วยเร่งให้ด้วย เพราะทางนี้กำลังรีบมากจริง ๆ