ตอนที่ 54 เล่นพนันเสี่ยงเกินไป

"หลินเจิ้งชิงค่ะ"

ซูโม่วางสายแล้วหันมามองผม

"ท่านเก้า คุณจะทำยังไงต่อคะ"

"ทำยังไงน่ะเหรอ ก็นัดเอาของไปค้ำประกันเงินกู้ต่อน่ะสิ"

"ค้ำประกันเหรอคะ จะเอาอะไรไปค้ำประกันล่ะ ของปลอมพวกนั้นเหรอ"

"เปล่า เอาไปแค่ชิ้นเดียวพอ"

"ชิ้นเดียวเหรอคะ ชิ้นไหนล่ะ"

"ภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' ของฟู่เป้าสือ"

"ทำไมไม่เลือกแจกันต้าต่านชิงฮวาใบนั้้นล่ะคะ ใบนั้นมูลค่าตั้งเกือบร้อยล้านเชียวนะ!"

"เพราะความเชี่ยวชาญของหลินเจิ้งชิงอยู่ที่เครื่องกระเบื้องกับศิลาจารึกและโลหะสำริด แจกันต้าต่านใบนั้นแม้จะทำเลียนแบบได้ดีจัดเป็นงานฝีมือชั้นยอด แต่ผมคิดว่ามีโอกาสสูงมากที่จะตบตาเขาไม่พ้น"

"คุณก็เลยเลือกภาพวาดเหรอคะ"

"ถ้าเทียบกันแล้ว ด้านภาพวาดและลายมือน่าจะเป็นจุดที่หลินเจิ้งชิงอ่อนกว่า และภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' ผืนนี้ก็ทำเลียนแบบได้ดีพอ โอกาสที่จะตบตาเขาได้สำเร็จจึงสูงกว่า"

ซูโม่ทำสีหน้าก้ำกึ่ง ไม่ได้เห็นด้วยหรือคัดค้านคำพูดของผม

ดูออกเลยว่าในใจเธอเต็มไปด้วยความแคลงใจและกังวล

เพราะสิ่งที่ผมทำมันคือการเดิมพันชัด ๆ การเอาของปลอมไปให้ระดับศาสตราจารย์ประเมิน ความเสี่ยงมันสูงเกินไปแล้ว

ในความคิดของซูโม่ ขนาดผมยังมองหาจุดตำหนิออก ระดับศาสตราจารย์จะไม่เห็นได้ยังไงกัน!

"ซูโม่ คุณมีวิธีที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ"

ซูโม่ส่ายหน้าเบา ๆ

"เอาตามที่คุณว่าเถอะค่ะ ยังไงตอนนี้เรื่องในร้านซูกู่หย่าจี๋ก็ขึ้นอยู่กับคุณหมดแล้ว"

"ซูโม่ ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่า ภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' ชิ้นนี้เป็นของที่รับเข้ามาแรกสุดเลยใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ เมื่อครึ่งปีก่อน รับเข้ามาก่อนที่ร้านซูกู่หย่าจี๋จะปรับปรุงร้านใหม่"

"เมื่อก่อนเวลารับของชิ้นใหญ่ ๆ ไม่ต้องผ่านตาของท่านผู้เฒ่าถิงก่อนเหรอครับ อย่างเช่นภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' ชิ้นนี้น่ะ"

"ภาพวาดผืนนี้อาเหรินเคยไปขอความเห็นคุณปู่แล้วค่ะ แถมยังบอกว่าจะเชิญท่านมาดูด้วย แต่คุณปู่ปฏิเสธ หลังจากรับภาพเข้ามาแล้ว อาเหรินก็ยังบอกว่าจะเอาไปให้คุณปู่ช่วยดูให้ด้วยตัวเองอีก แต่คุณปู่ก็ปฏิเสธเหมือนเดิม บอกว่ารับของเข้ามาแล้ว จะดูไปทำไมอีก ท่านบอกว่าต่อไปนี้ถ้าไม่ใช่การค้าที่ใหญ่โตมโหฬารจริง ๆ โดยหลักการแล้วจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่ง จะปล่อยให้ฉันกับอาเหรินดูแลเต็มตัวค่ะ"

ซูโม่ยักไหล่

"เพราะแบบนี้ ถึงได้มีของปลอมพวกนี้หลุดเข้ามาไงคะ"

ถ้าผมเดาไม่ผิด อาเหรินคงเพิ่งจะโดนตระกูลหรงบีบให้ขุดหลุมพรางดักตระกูลซูเมื่อครึ่งปีก่อนนี่เอง

ช่วงแรก ตระกูลหรงกับอาเหรินคงกลัวว่าจะถูกจับได้ ของปลอมที่รับเข้ามาจึงล้วนเป็นงานฝีมือระดับสูงทั้งนั้น

อย่างเช่นภาพ "ชิวหลินสิงเชอถู" ผืนนี้

พอได้หยั่งเชิงดูแล้วพบว่าผู้เฒ่าซูไว้ใจอาเหรินอย่างสิ้นเชิง

หลังจากนั้นจึงเริ่มย่ามใจและกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ

เริ่มจากแจกันต่านยุคยงเจิ้งแห่งราชวงศ์ชิง ชิ้นนี้ก็ยังถือว่าทำเลียนแบบได้ไม่เลว

จากนั้นก็ตามด้วยจอกมีเชิงชิงฮวา หรือแม้กระทั่งควาสำริด

ฝีมือห่วยลงเรื่อย ๆ ทีละชิ้น

แต่ก็ยังโชคดีที่ภาพ "ชิวหลินสิงเชอถู" ผืนนี้ทำให้ดูเก่าได้ค่อนข้างดีทีเดียว

อย่างน้อยแม้แต่ซูซีถิงก็ยังมองไม่เห็นจุดตำหนิ

ดังนั้น ผมจึงค่อนข้างมั่นใจว่าจะสามารถตบตาหลินเจิ้งชิงได้

"งั้นก็ใช้ภาพ 'ชิวหลินสิงเชอถู' ผืนนี้แหละครับ แล้วก็เอาของแท้ชิ้นอื่นในร้านไปด้วยอีกสองชิ้นเพื่อค้ำประกันร่วมกัน"

"ถ้าตบตาเขาได้จริง ๆ ก็คงดีสิคะ! ตอนนี้ในตลาดภาพวาดของฟู่เป้าสือกำลังมาแรงมาก ราคาพุ่งขึ้นไปเยอะ ไม่รู้ว่าภาพนี้จะตีมูลค่าได้สักห้าสิบล้านไหม"

"ผลงานชิ้นนี้ดัดแปลงมาจากภาพ 'หลินเฉวียนเกาอี้ถู' ของฟู่เป้าสือ ส่วนภาพ 'หลินเฉวียนเกาอี้ถู' เมื่อสิบปีก่อนก็เคยถูกประมูลไปในราคาสูงถึงกว่าสี่สิบล้าน ผ่านมาสิบปี คุณลองคำนวณดูสิว่าราคาจะพุ่งขึ้นไปขนาดไหนแล้ว"

"ถ้าพูดแบบนี้ ตีมูลค่าสักหกเจ็ดสิบล้านก็น่าจะไม่มีปัญหานะคะ"

ซูโม่มีสีหน้าตื่นเต้น ราวกับว่าของปลอมที่นอนอยู่ในตู้เซฟนั้นมีมูลค่ามหาศาลขนาดนั้นจริง ๆ

หลังจากที่ซูโม่ออกไปโทรศัพท์ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทางฝั่งเควินก็โทรกลับมาอีกครั้ง

ฝั่งนั้นนัดหมายเวลาได้เรียบร้อยแล้ว โดยจะทำการประเมินในวันมะรืน

"ธนาคารต่างชาตินี่ทำงานมีประสิทธิภาพจริง ๆ ค่ะ!"

ซูโม่พูดพลางวางโทรศัพท์มือถือลง

"เควินบอกว่าเมื่อคำนึงถึงว่าทางเราค่อนข้างรีบร้อน เขาเลยช่วยประสานงานให้พวกเราไปตรวจประเมินหน้างานที่ธนาคารได้เลย ถ้าจำเป็นต้องเก็บตัวอย่าง ธนาคารก็จะจัดคนมาเก็บตัวอย่างส่งไปตรวจสอบให้ แต่ถ้าไม่ต้อง และสามารถรู้ผลได้ตรงนั้นเลย พวกเขาก็จะจัดให้เซ็นเอกสารที่เกี่ยวข้องในทันที แล้วทำเรื่องวางจำนำหน้างานเลยค่ะ"

"วางจำนำเหรอครับ ต้องส่งมอบของให้พวกเขาด้วยเหรอ"

"ก็แน่นอนสิคะ นี่ไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์เสียหน่อยที่จะเอาแค่โฉนดไปจำนองไว้ ยังไงบ้านกับที่ดินมันก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว"

ผมพยักหน้า ก็จริงของเธอ ถ้าไม่เอาของไปไว้ที่เขา แล้วเกิดพวกเราเอาไปขายหรือทำพังขึ้นมา ธนาคารคงไม่มีที่ให้ไปตามทวง

"ตกลงครับ จัดการรอบเดียวจบได้ก็ดีที่สุดแล้ว จริง ๆ เลย ธนาคารต่างชาตินี่ทำงานมีประสิทธิภาพสูงกว่าจริง ๆ"

"แต่ถึงประสิทธิภาพจะสูง ขั้นตอนของเขาก็ยังเข้มงวดมากนะคะ เควินบอกว่า ถึงตอนนั้นทางธนาคารจะเชิญผู้ประเมินจากสถาบันประเมินมืออาชีพที่จงไห่มาช่วยประเมินร่วมด้วยค่ะ"

"หา?"

ผมฟังแล้วสะดุ้งโหยง นี่มันอยู่นอกเหนือความคาดหมายเลยทีเดียว

"มีอาจารย์หลินเจิ้งชิงอยู่ทั้งคน พวกเขายังไม่วางใจอีกเหรอครับ"

"การยื่นกู้กับธนาคารมันยุ่งยากมากค่ะ ถึงศาสตราจารย์หลินจะน่าเชื่อถือมาก แต่ท่านออกใบรับรองการประเมินให้ไม่ได้ การที่ธนาคารจะอนุมัติเงินกู้จำเป็นต้องมีเอกสาร ดังนั้นการประเมินจริง ๆ ก็น่าจะยังดูจากท่านศาสตราจารย์เป็นหลัก ส่วนผู้ประเมินจากสถาบันประเมินคงมารับผิดชอบเรื่องการออกเอกสารมากกว่าค่ะ"

"แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย! ถ้าแม้แต่อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินโบราณวัตถุจากคณะประวัติศาสตร์ยังเชื่อไม่ได้ แล้วจะไปเชื่อใครได้อีกล่ะ!"

ในที่สุดผมก็โล่งอก รีบยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อระงับความตื่นตระหนก

อันที่จริงการเปิดร้านโบราณวัตถุมันน่าเบื่อมาก โดยเฉพาะเวลาเฝ้าร้าน

พวกเราสามคนนั่งอยู่ในร้าน ผมกับเสี่ยวอู่นั่งดูโทรศัพท์มือถือ ส่วนซูโม่ก็ยังคงนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอเหมือนเดิม

ระหว่างที่ซูโม่ดูคอมพิวเตอร์ เธอก็ยังโพล่งตัวเลขสองสามตัวออกมาให้ผมฟังเป็นระยะ

อย่างเช่นถ้าอัตราดอกเบี้ยรายปีอยู่ที่ 4.05% แล้วถ้ากู้เจ็ดสิบล้าน แต่ละเดือนจะต้องจ่ายดอกเบี้ยเท่าไหร่ อะไรทำนองนั้น

"เถ้าแก่ซู เรื่องการเงินคุณรับผิดชอบไปเถอะ คุณรู้คนเดียวก็พอแล้ว ไม่ต้องบอกผมหรอก ต่อไปผมจะรับผิดชอบแค่เรื่องรับซื้อของเก่ากับขายของเก่าเท่านั้น เรื่องเงินรอสิ้นปีเราค่อยมาคิดบัญชีกัน"

"ไม่ใช่แบบนั้นสิคะ ทำธุรกิจแต่คุณไม่คุมเงินไม่สนใจเรื่องบัญชี แล้วคุณจะทำธุรกิจไปทำไมกัน"

ซูโม่ตอกกลับมาประโยคเดียวทำเอาผมพูดไม่ออกไปครึ่งค่อนวัน

แต่ผมเคยทำธุรกิจที่ไหนกันเล่า

"เอาละ ๆ เอาแบบนี้ เราทำให้มันง่ายขึ้นหน่อยแล้วกัน คุณลองสรุปสถานะทางการเงินของร้านมาก่อน ทำเป็นตารางง่าย ๆ ที่ผมดูแล้วเข้าใจก็พอ อย่าใช้พวกศัพท์เฉพาะทางด้านการลงทุนและการเงินเลย"

ซูโม่พยักหน้าด้วยสีหน้าจนใจ

"เถ้าแก่อยู่ไหมครับ"

ในที่สุดลูกค้าก็มา

ทว่าซูโม่กลับยังคงนั่งเฉยอยู่บนเก้าอี้ของตัวเองเหมือนเคย

ผมมองซูโม่แล้วอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะบุ้ยปากเป็นสัญญาณให้เธอรีบไปต้อนรับลูกค้า

ซูโม่ยังไม่ทันรู้ตัว นึกว่าผมทำตาหยิบตาหยีใส่เธอทำไม ถึงกับส่งค้อนวงใหญ่กลับมาให้ผมทีหนึ่ง

"ลูกค้ามาแล้ว คุณรับผิดชอบต้อนรับ"

ผมขมวดคิ้วแล้วกระซิบสั่งเสียงเข้ม

"อ้อ!"

พอซูโม่ได้สติก็พับฝาคอมพิวเตอร์ลง แล้วลุกขึ้นยืนด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง

แต่ก็ต้องยอมรับจริง ๆ ว่า สาวสวยที่สวมชุดกระโปรงทรงกี่เพ้าแบบนี้ ช่างเหมาะกับการเป็นพนักงานต้อนรับสาวสวยประจำร้านโบราณวัตถุเหลือเกิน

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าต้องการดูอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

พอคำพูดของซูโม่ออกจากปาก เสี่ยวอู่ก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ผมทันที

เสียงนี้ช่างหวานหยดย้อยเหลือเกิน การตัดสินใจของผมนี่ช่างปราดเปรื่องจริง ๆ

ถ้าไม่ให้สาวสวยคนนี้ทำหน้าที่ต้อนรับกับงานขาย ก็นับว่าเสียดายของแย่!

"ไม่ได้มาดูของหรอกครับ พวกคุณรับซื้อของเก่าด้วยใช่ไหม"

อ้าว ที่แท้ก็เอาของเก่ามาขายนี่เอง นี่มันงานของผมกับเสี่ยวอู่นี่นา

"เชิญทางนี้เลยครับคุณผู้ชาย ถ้ามีของละก็เชิญนั่งดื่มชาคุยกันทางนี้ก่อนครับ"

เสี่ยวอู่รีบเลียนแบบท่าทางและคำพูดที่เคยได้ยินซุนเหวินสือใช้ในร้านโป๋ฮวาเซวียนออกมาต้อนรับทันควัน