ตอนที่ 55 พระราชโองการ

คนที่เดินเข้ามาเป็นชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบปี

ในมือเขาประคองกล่องผ้าไหมทรงยาวใบหนึ่งมาด้วย กะดูแล้วน่าจะเป็นพวกงานเขียนอักษรหรือภาพวาด

"เชิญนั่งก่อนครับ ดื่มน้ำชาสักถ้วยก่อน"

ชายหนุ่มคนนั้นนั่งลงทันที ผมจึงรีบเทน้ำชาส่งให้เขาถ้วยหนึ่ง

"คุณผู้ชาย นำของดีอะไรติดมือมาหรือครับ"

"เอ่อ ผู้ประเมินคนเก่าแก่ของร้านพวกคุณไม่อยู่แล้วเหรอครับ"

ดูท่าคนผู้นี้น่าจะเคยมาที่นี่มาก่อน

"คุณหมายถึงผู้จัดการหวงหรือครับ เขาเกษียณไปแล้วน่ะครับ คุณรู้จักผู้จัดการหวงด้วยหรือ"

"เปล่าครับ แค่เคยมาขายโบราณวัตถุที่ร้านพวกคุณน่ะ"

ผมพยักหน้า แล้วเอ่ยถามซ้ำอีกรอบ

"แล้ววันนี้เอาของดีอะไรมาหรือครับ"

"อ๋อ ของดีเลยครับ พระราชโองการ"

"พระราชโองการ?"

ผมกับเสี่ยวอู่ได้ยินแล้วก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ส่วนซูโม่ก็มีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

ชายหนุ่มพูดพลางยื่นกล่องผ้าไหมมาให้ผม

ทว่าผมไม่ได้ยื่นมือไปรับ

"คุณผู้ชาย วางลงบนโต๊ะก่อนดีกว่าครับ เผื่อมือลื่นรับพลาดขึ้นมาจะไม่ดี"

"โธ่! นี่ไม่ใช่เครื่องกระเบื้องสักหน่อย จะกลัวอะไรกัน"

ชายคนนั้นเป็นพวกไม่คิดอะไรมาก เขาวางกล่องผ้าไหมลงบนโต๊ะน้ำชาทันที จากนั้นก็เปิดออกเองตรงนั้น

สิ่งที่เผยโฉมออกมาในกล่องผ้าไหมคือม้วนภาพม้วนหนึ่ง รูปร่างหน้าตาดูเผินๆ เหมือนรูปแบบของพระราชโองการในตำนานจริงๆ

ผมหยิบผ้าขนหนูสีขาวบนโต๊ะมาเช็ดมือตามความเคยชิน

ความจริงมือผมสะอาดสะอ้านอยู่แล้ว ที่เช็ดมือก็เพื่อให้ผู้ขายรู้สึกว่าผมให้ความสำคัญกับของชิ้นนั้นต่างหาก

ผมหยิบม้วนภาพออกมาจากกล่องผ้าไหมแล้วค่อยๆ คลี่ออก

พอคลี่ออกมาได้แค่มุมเดียว ผมก็แทบจะหลุดขำพรวดออกมา

ของพรรค์นี้ แม้แต่จะเรียกว่าของปลอมยังไม่มีคุณสมบัติพอเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคลี่ม้วนภาพออกจนสุดแล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชา

ดูจากเนื้อหาแล้ว นี่เป็นพระราชโองการในสมัยคังซีแห่งราชวงศ์ชิง

แต่ที่น่าขันก็คือ พระราชโองการฉบับนี้ดันทำจากกระดาษ!

"พี่ชาย พระราชโองการของคุณฉบับนี้ไปได้มาจากไหนหรือครับ"

ผมพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถแล้วเอ่ยถาม

"ของตกทอดประจำตระกูลครับ! หลายวันก่อนที่บ้านซ่อมแซมต่อเติม เลยรื้อเจอมาจากบ้านเก่าน่ะ"

"รื้อเจอมาจากบ้านเก่า แต่กล่องผ้าไหมใบนี้ยังดูใหม่อยู่เลยนะครับ"

ผมชำเลืองมองกล่องผ้าไหมใบนั้น แม้ว่าจะมีการทำให้ดูเก่ามาบ้างเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจทำเลยสักนิด

"อ๋อ ตอนแรกมันไม่มีกล่องหรอกครับ นี่ผมไปหากล่องสุ่มๆ มาใส่ไว้น่ะ"

"ปกติพระราชโองการแบบนี้ที่วางขายตามแผงลอยริมทาง มักจะมีถุงผ้าไหมแถมมาให้อีกใบด้วยนะครับ"

"คุณหมายความว่ายังไง นี่มันของตกทอดประจำตระกูลผมนะ จะเป็นของแผงลอยริมทางได้ยังไงกัน!"

ผมกลั้นไม่อยู่จริงๆ จึงหัวเราะออกมาในที่สุด

"พี่ชาย พระราชโองการเขาก็ต้องเขียนลงบนผ้าต่วนไหมทั้งนั้นแหละครับ แต่ของคุณเขียนลงบนกระดาษ จะทำของเลียนแบบอย่างน้อยรูปลักษณ์ภายนอกก็ต้องให้เหมือนหน่อยสิครับ ของคุณชิ้นนี้น่ะ ผมขอพูดตามตรงเลยนะ ในวงการโบราณวัตถุ แม้แต่ของปลอมยังนับไม่ได้เลย"

"หา?"

ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามออกมา

"พี่ชาย มันปลอมขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"นี่คุณเอาอุปกรณ์ประกอบฉากมาจากสตูดิโอถ่ายทำหรือเปล่าครับเนี่ย"

ผมแค่พูดลอยๆ ไปอย่างนั้น ไม่นึกเลยว่าจะทายถูกเข้าจริงๆ

"คุณรู้ได้ยังไงเนี่ย ผมเก็บได้จากสตูดิโอถ่ายทำนั่นแหละครับ ตอนแรกว่าจะเอามาขายที่ถนนของเก่า คนแถวนั้นบอกว่าดูไม่ออกว่าจริงหรือปลอมเลยไม่กล้ารับซื้อ แล้วก็บอกให้ผมมาร้านพวกคุณ บอกว่าร้านคุณเป็นร้านโบราณวัตถุอันดับหนึ่งของจินหลิง เพราะเรื่องนี้ผมเลยยอมควักเงินตั้งห้าสิบหยวนไปซื้อกล่องมาใส่โดยเฉพาะเลยนะ"

ให้ตายสิ! เจ้านี่เป็นคนซื่อบื้อจริงๆ โดนเขาหลอกใช้ยังไม่รู้ตัวอีก

"พี่ชาย คนพวกนั้นเขาล้อคุณเล่นน่ะสิครับ!"

ผมพูดพลางม้วนสิ่งที่เรียกว่าพระราชโองการนี้กลับเข้าไป แล้วเก็บลงกล่องผ้าไหมตามเดิม

"เอาเป็นว่าใครแนะนำให้คุณมา คุณก็เอาของกลับไปขายให้คนนั้นเถอะครับ"

"พวกคุณไม่รับซื้อเหรอครับ"

ผมส่ายหน้า

"คิดราคาถูกหน่อยก็ได้นะ ขอแค่ห้าสิบหยวนเอาทุนค่ากล่องคืนก็พอแล้ว"

"ขอโทษด้วยครับ ที่นี่คือร้านโบราณวัตถุ ไม่ใช่ร้านขายของตกแต่งบ้าน"

ชายคนนั้นหัวเราะแหะๆ คว้ากล่องผ้าไหมแล้วเดินจากไปทันที

"ทำไมถึงมีคนทุกประเภทแบบนี้เนี่ย แม้แต่พระราชโองการทำจากอะไรยังไม่รู้เลย ยังกล้าเอาโบราณวัตถุมาขายอีก"

ซูใหม่อดบ่นอุบอิบไม่ได้

"ช่วยไม่ได้หรอกครับ ตอนนี้กระแสการสะสมโบราณวัตถุในสังคมกำลังมาแรงมาก โดยเฉพาะรายการประเมินสมบัติที่ฉายในทีวีพวกนั้น เอะอะก็บอกว่าเก็บโบราณวัตถุได้จากที่ไหนสักแห่ง แล้วเอาไปขายได้เงินตั้งหลายแสนหลายล้าน พอคนดูรายการพวกนี้เข้าไป ใครๆ ก็อยากจะเจอโบราณวัตถุตามข้างทางเพื่อจะได้รวยข้ามคืนกันทั้งนั้นแหละ"

เสี่ยวอู่ชี้ให้เห็นถึงต้นตอของปัญหาได้อย่างตรงเผง

ในวันแรกนี้ ผมยังวานให้เสี่ยวอู่ไปตามช่างมาเปลี่ยนแม่กุญแจประตูร้านใหม่อีกด้วย

แม้ซูโม่จะบอกว่าไม่จำเป็น เพราะอาเหรินคืนกุญแจมาแล้ว

อีกทั้งเธอยังรู้สึกว่าจากที่รู้จักอาเหรินมา เขาคงไม่ปั๊มกุญแจสำรองเก็บไว้หรอก

ถ้าผมยังเป็นแค่พนักงานธรรมดาในร้านนี้ ผมคงฟังซูโม่ ไม่เปลี่ยนก็ไม่เปลี่ยน

แต่ตอนนี้ผมเป็นเถ้าแก่ ซูโม่ไว้ใจอาเหริน แต่ผมไม่ได้ไว้ใจด้วย

ผมคิดในใจว่าถ้าตระกูลซูเข้าใจอาเหรินจริง คงไม่ตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบทุกวันนี้หรอก

อีกอย่าง จิตใจคนเรามันเปลี่ยนกันได้

คนที่คุณรู้จักอาจเป็นแค่คนในอดีต ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นคนแบบที่คุณคิดไปตลอดเสียหน่อย

ดังนั้น ผมจึงยืนกรานให้เสี่ยวอู่ไปตามคนมาเปลี่ยนแม่กุญแจ

เปลี่ยนแค่แม่กุญแจประตูหน้าร้านก็พอ ส่วนอย่างอื่นเช่นตู้เซฟ แค่เปลี่ยนรหัสผ่านใหม่ก็เรียบร้อย

วันนี้โดยพื้นฐานแล้วก็แทบไม่ต่างจากวันก่อนๆ มีลูกค้าเดินเข้ามากะปริบกะปรอยสิบกว่าคน

ทำให้ซูโม่ต้องคอยลุกขึ้นเดินตามประกบอยู่เรื่อย ซึ่งทำให้เธอไม่ค่อยชินและหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า เมื่อก่อนเธอคือเถ้าแก่ตัวจริง นั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไม่ต้องแม้แต่จะเงยหน้ามองใคร

ทว่าตอนนี้ กลับต้องมาทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับเสียอย่างนั้น

แถมคนที่เข้ามาส่วนใหญ่ก็เป็นนักท่องเที่ยว และเน้นเดินชมเป็นหลัก

อย่างไรเสีย การที่ซูกู่หย่าจี๋ตกแต่งเหมือนพิพิธภัณฑ์ แม้จะไม่ดึงดูดใจเหล่านักสะสมรุ่นเก๋า แต่มันกลับดึงดูดนักท่องเที่ยวได้เป็นอย่างดี

และถนนของเก่าก็ถือเป็นถนนสายวัฒนธรรมเก่าแก่ของจินหลิง เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่คนต่างถิ่นมาเยือนจินหลิงแล้วต้องแวะมาให้ได้

จู่ๆ ผมก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา ทำไมเราไม่ใช้ประโยชน์จากจุดเด่นด้านทำเลของถนนของเก่าดูล่ะ!

นักท่องเที่ยวที่เดินเข้าร้านโบราณวัตถุ ร้อยละเก้าสิบเก้าไม่มีทางซื้อโบราณวัตถุอยู่แล้ว

พวกเขาเข้ามาก็เพื่อเดินชม เพื่อมาดูของแปลกตาเท่านั้น

ก็เหมือนกับการไปเดินเที่ยวพิพิธภัณฑ์นั่นแหละ

แต่ทว่า นักท่องเที่ยวไปพิพิธภัณฑ์แล้วย่อมซื้อของติดไม้ติดมือ

อย่างเช่น ของที่ระลึก

ผมคิดว่า ในเมื่อที่นี่มีนักท่องเที่ยวเยอะ แถมซูกู่หย่าจี๋ยังตกแต่งจัดวางเหมือนพิพิธภัณฑ์ ทำไมถึงไม่ขายของที่นักท่องเที่ยวชอบกันล่ะ!

อย่างเช่น ผมสามารถพัฒนาของที่ระลึกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาได้นี่นา!

เหมือนกับพิพิธภัณฑ์ใหญ่ๆ หลายแห่งที่พัฒนาสินค้าเชิงวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์ออกมาขาย แถมยังตั้งราคาสูงลิ่วได้อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ผมเรียนศิลปะมา และยังเป็นช่างทำของเก่า เรื่องการพัฒนาสินค้าวัฒนธรรมสร้างสรรค์พวกนี้ สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากหรอกหรือ!

ยิ่งคิดผมก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้เข้าท่าไม่เลว

แต่ว่า คงไม่ใช่ตอนนี้

ต้องรอให้แก้ปัญหาตรงหน้าให้ลุล่วง และผมกับเสี่ยวอู่ถือหุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์นี้ไว้ได้อย่างมั่นคงจริงๆ เสียก่อน ถึงค่อยเริ่มทำเรื่องนี้

ปกติแล้วซูกู่หย่าจี๋จะปิดร้านตอนห้าโมงกว่า วันนี้ก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

พอพวกเราเก็บโต๊ะน้ำชาเสร็จ ตรวจเช็กระบบรักษาความปลอดภัยในร้านเรียบร้อย และก้าวเท้าออกมานอกประตูแล้ว กลับถูกคุณลุงสวมหมวกฟางคนหนึ่งร้องเรียกไว้

"เถ้าแก่ทั้งหลาย รับซื้อของไหมครับ"

ผมหันกลับไปมอง คุณลุงคนนี้สวมหมวกฟาง พับแขนเสื้อขึ้นไปสูงเลยข้อศอก ในอ้อมแขนกอดเป้สะพายหลังสีดำใบหนึ่งไว้

"รับครับ คุณเอาของดีอะไรมาล่ะ"

คุณลุงมองซ้ายมองขวา ท่าทางมีลับลมคมใน

"เข้าไปดูข้างในได้ไหมครับ ตรงนี้คงไม่สะดวกเท่าไหร่ใช่ไหม"

ผมพยักหน้า จากนั้นก็ผลักประตูเปิดออกอีกครั้ง แล้วเปิดไฟในร้าน