ตอนที่ 56 ความบังเอิญ

พวกเราสามคนกลับเข้ามาในร้านอีกครั้ง แล้วเชื้อเชิญคุณลุงสวมหมวกฟางไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา

"มีของดีอะไร เอาออกมาให้พวกเราดูหน่อยสิครับ"

คุณลุงพยักหน้า แล้ววางเป้สีดำในอ้อมแขนลงบนโต๊ะน้ำชา รูดซิปเปิด แล้วหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากข้างใน

ถุงพลาสติกสีดำ ถ้าผมดูไม่ผิด มันน่าจะเป็นถุงขยะ

เมื่อเปิดถุงขยะพลาสติกสีดำออก ด้านในกลับเป็นของก้อนใหญ่ที่ห่อด้วยหนังสือพิมพ์

พอแกะหนังสือพิมพ์ออก กลิ่นคาวดินสายหนึ่งก็ค่อย ๆ โชยออกมา

ชั่วพริบตานั้น ผมก็เข้าใจได้ทันที

คุณลุงคนนี้ นำของที่เพิ่งขึ้นมาจากใต้ดินมา

แถมยังเพิ่งขึ้นมาได้ไม่นาน

เพราะกลิ่นคาวดินรุนแรงและสดใหม่อย่างยิ่ง

ทันทีที่สนิมทองแดงสีเขียวเผยออกมา ผมก็ต้องตกใจ

สิ่งที่ห่ออยู่ในหนังสือพิมพ์คือเครื่องสำริดชิ้นหนึ่ง

"เถ้าแก่ ลองดูสิ"

นี่คือภาชนะกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นหนึ่ง แม้จะเต็มไปด้วยคราบสนิม และมีคราบดินโคลนเกาะหนาเป็นชั้น

แต่ก็ยังพอมองออกว่า รูปทรงของกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้จัดว่าสวยงามมากทีเดียว

ผมหยิบกุ่ยชิ้นนั้นขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ แล้วกวาดตามองคร่าว ๆ

จากนั้นก็นำมาจ่อใต้จมูกแล้วสูดดมดู

ใช่จริง ๆ นี่คือของแท้ที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากใต้ดิน

ของปลอมจำนวนมากที่ทำเลียนแบบก็มักจะฝังลงในดินเพื่อให้เกิดกลิ่นดินเช่นกัน

แต่กลิ่นดินประเภทนี้ ผู้ประเมินที่มีประสบการณ์แค่ดมปราดเดียวก็รู้ว่าจริงหรือปลอม

เพราะกลิ่นอายที่ฝังอยู่ใต้ดินนับพันปีจริง ๆ นั้น ทั้งคาวฉุนและแทรกซึมลึก เป็นกลิ่นที่ภาษาไม่สามารถพรรณนาได้ และยิ่งไม่อาจเลียนแบบได้

คนที่ทำเครื่องสำริดให้ดูเก่านั้นมีมากมาย จนแทบจะเกลื่อนกลาดไปหมด

ทว่ายอดฝีมือที่แท้จริง น้อยคนนักจะจงใจทำชิ้นงานที่เพิ่งขุดขึ้นมาใหม่ ส่วนใหญ่ล้วนผ่านการล้างกลิ่นไอขุดใหม่มาแล้วทั้งสิ้น

ก็เพราะกลิ่นคาวดินนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเลียนแบบได้

แน่นอนว่า คุณอาจจะเคยเห็นเครื่องสำริดที่มีคราบดินติดอยู่ตามตลาดมืดบางแห่ง

ของพวกนั้น ถ้าไม่เป็นของแท้จริง ๆ ก็เป็นของปลอมที่มองปราดเดียวก็รู้ ซึ่งทำมาเพื่อหลอกคนนอกวงการที่หวังจะเก็บตกของดีเพื่อรวยชั่วข้ามคืน

แต่กุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ เป็นของแท้อย่างแน่นอน และเพิ่งขึ้นมาจากใต้ดินจริง ๆ

ผมสังเกตเห็นว่าด้านในของกุ่ยค่อนข้างสะอาด เหมือนเคยมีคนทำความสะอาดมาบ้างแล้ว

"เถ้าแก่ มีตัวหนังสือด้วยนะ"

คุณลุงชี้ไปยังจุดหนึ่งด้านในกุ่ยที่สะอาดเป็นพิเศษ

มีตัวหนังสือ!

ผมรีบส่องดูกับแสงไฟอย่างละเอียด

เป็นอย่างนั้นจริง ๆ มีอักษรจารึกอยู่หกตัว

พอมีอักษรจารึก กุ่ยชิ้นนี้ก็มีราคาค่างวดขึ้นมาทันที!

ส่วนจะล้ำค่าถึงระดับไหนนั้น ก็ต้องดูว่าอักษรจารึกมีความหมายว่าอย่างไร

หากเป็นบันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ นั่นยิ่งไม่ธรรมดาเข้าไปใหญ่

ทว่า มีแค่หกตัว ก็คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง

อักษรจารึกบนเครื่องสำริด ส่วนใหญ่ผมสามารถอ่านออกได้

เพียงแต่วัตถุสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ยังมีคราบสกปรกและสนิมทองแดงปกคลุมอยู่ แม้จะพอมองออกว่าเป็นอักษรหกตัว แต่ลายเส้นที่แน่ชัดยังมองไม่เห็นในตอนนี้ ทำให้ยังไม่อาจยืนยันและอ่านความหมายได้

หากต้องการจะอ่านให้ออก จะต้องทำความสะอาดเพิ่มเติมเสียก่อน

ผมอยากจะหาไม้ไผ่เหลามาค่อย ๆ แคะทำความสะอาดดูสักหน่อยจริง ๆ เพื่อจะได้ดูว่าอักษรทั้งหกตัวนี้คือคำว่าอะไรกันแน่

เพราะมีเพียงการรู้เนื้อหาของอักษรจารึกเท่านั้น ถึงจะสามารถตีราคาเครื่องสำริดชิ้นนี้ได้อย่างถูกต้อง

แต่ดูเหมือนคุณลุงคนนี้จะค่อนข้างรีบร้อน

"เถ้าแก่ จะรับหรือไม่รับก็บอกมาสักคำเถอะ"

"เปิดราคามาเท่าไหร่ครับ"

คุณลุงชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"ราคาเดียว หนึ่งแสนแปดหมื่น ตัวละสามหมื่น ราคาตามท้องตลาด"

ราคานี้ ถือเป็นราคาตลาดจริง ๆ

แต่เป็นราคาตลาดของวงการโบราณวัตถุ ไม่ใช่ราคาตลาดของโจรขุดสุสาน

เวลาที่พวกโจรขุดสุสานขายของในมือ ย่อมไม่อาจคิดตามราคาของวงการโบราณวัตถุได้

อย่างน้อยที่สุด ต้องลดลงมาเหลือสามสิบเปอร์เซ็นต์ หรือต่ำกว่านั้น

ชิ้นนี้ อย่างมากที่สุดผมให้ได้แค่หกหมื่น

ตัวละหนึ่งหมื่น

ผมอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองซูโม่แวบหนึ่ง

ซูโม่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด แต่คิ้วของเธอขมวดมุ่นเล็กน้อย ดูเหมือนจะมีความกังวลอยู่บ้าง

อันที่จริงผมเองก็กังวลอยู่เหมือนกัน เพราะของที่ติดคราบดินแบบนี้รับซื้อยาก

ยิ่งไปกว่านั้น ของชิ้นนี้ยังมีตัวหนังสือด้วย ก็ยิ่งมีความเสี่ยงสูงขึ้นไปอีก

ทว่า ในการทำธุรกิจโบราณวัตถุ จะบอกว่าไม่แตะต้องของติดคราบดินเหล่านี้เลย ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

พูดได้เลยว่า ร้านโบราณวัตถุทั่วประเทศ ไม่มีร้านไหนที่ไม่แตะต้องของจากดิน

เพียงแต่จะมากหรือน้อยเท่านั้นเอง

"พี่ชาย บนถนนของเก่ามีร้านตั้งเยอะแยะ ร้านพวกเราก็อยู่ตรงกลางถนน ทำไมพี่ถึงตรงดิ่งมาร้านผมล่ะครับ"

ผมถามขึ้นมาลอย ๆ พร้อมรอยยิ้ม หวังจะผูกมิตรสร้างความคุ้นเคยก่อนเริ่มต่อรองราคา

"ก็คนอื่นเขาไม่กล้ารับน่ะสิ บอกว่าพวกคุณเป็นร้านโบราณวัตถุอันดับหนึ่งของจินหลิง เลยให้ผมมาลองดูที่ร้านพวกคุณ"

ผมฟังแล้วชะงักไป คำพูดนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่ได้ยินในวันนี้

"พี่ชาย ใครเป็นคนพูดคำนี้ครับ"

"ผมจะไปรู้ได้ไง ไม่ได้รู้จักเขาสักหน่อย คุณบอกมาคำเดียวเลยดีกว่าว่าจะเอาหรือไม่เอา ฟ้ามืดแล้วนะ ถ้าไม่เอาผมจะได้เอาไปร้านอื่น"

"พี่ชาย พี่เอาไปร้านอื่นเถอะครับ ของชิ้นนี้พวกเราก็ไม่กล้ารับเหมือนกัน"

ลุงคนนั้นฟังแล้วขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะประหลาดใจกับคำพูดของผมเล็กน้อย

"ไม่กล้ารับ? ถ้างั้นพวกคุณยังจะเปิดร้านโบราณวัตถุทำไมกัน ยังจะอันดับหนึ่งของจินหลิงอีกเหรอ"

ผมยิ้มบาง ๆ

"พี่ชาย ร้านพวกเราเป็นร้านโบราณวัตถุที่เคารพกฎหมาย ไม่รับซื้อโบราณวัตถุที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดินครับ"

ลุงคนนั้นได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้

"หลอกผีสิ! คุณก็แค่อยากจะต่อราคาไม่ใช่เหรอ จะให้เท่าไหร่ก็ว่ามาตรง ๆ เลย ถ้าขายได้ผมก็ขาย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปร้านอื่นอีก"

ผมโบกมือ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นมา

"พี่ชาย ผมพูดจริง ๆ นะครับ ซูกู่หย่าจี๋ของพวกเราเคารพกฎหมาย ไม่มีทางรับของติดคราบดินเด็ดขาด พี่ไปดูร้านอื่นเถอะครับ"

"หนึ่งแสน พอใจหรือยัง!"

"พี่ชาย ผมจะถือเสียว่าพี่ไม่เคยมาที่นี่"

สิ้นคำพูดของผม ลุงคนนั้นก็ชะงักไป รีบคว้าถุงดำยัดใส่เป้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวจากไปอย่างเร่งรีบ

เพราะคำพูดนี้ของผมมีน้ำหนักข่มขวัญอย่างรุนแรง

ความหมายแฝงคือ คุณกำลังถือโบราณวัตถุที่เพิ่งขุดขึ้นมาอยู่แท้ ๆ ผมยอมทำเป็นมองไม่เห็นให้แล้ว

แต่ถ้าคุณยังไม่รีบไปอีกล่ะก็ ผมคงต้องไม่เกรงใจแล้ว

พอลุงคนนั้นจากไป เสี่ยวอู่ก็ทำหน้างุนงงเต็มประดา

"เสี่ยวจิ่วเหยีย กุ่ยสำริดชิ้นนี้ก็ดีมากไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงไม่รับล่ะครับ"

"ความเสี่ยงมันสูงเกินไป"

"ความเสี่ยงแบบนี้ก็ปกตินี่ครับ ร้านโบราณวัตถุก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น รับซื้อมาแล้วเอามาเก็บขัดถูไว้สักพัก รอให้กลิ่นไอขุดใหม่หมดไป แล้วค่อย..."

ผมโบกมือ ขมวดคิ้ว

"ไม่ใช่ความเสี่ยงเรื่องนั้น พวกนายไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติบ้างเหรอ"

"ผิดปกติเหรอครับ"

เสี่ยวอู่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ซูโม่เองก็ส่ายหน้าเช่นกัน

"คนขายราชโองการเมื่อเช้า กับคนขายเครื่องสัมฤทธิ์เมื่อกี้นี้ ต่างก็พูดประโยคที่คล้ายกันประโยคหนึ่ง"

"มีด้วยเหรอคะ ของสองอย่างนี้มันคนละเรื่องกันเลยนะ"

"ฉันนึกออกแล้ว นายหมายถึงที่พวกเขาพูดว่า มีคนแนะนำให้ลองมาร้านโบราณวัตถุอันดับหนึ่งของจินหลิงใช่ไหม"

ซูโม่นึกขึ้นได้ แล้วก็เผยสีหน้าสงสัยออกมา

"แต่ว่า ประโยคนี้มีปัญหาอะไรเหรอคะ ร้านเราได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของจินหลิงจริง ๆ เมื่อก่อนก็เคยเจอเรื่องแบบนี้บ่อย ๆ ประเภทที่ว่า 'งั้นลองไปดูร้านอันดับหนึ่งของจินหลิงสิ'"

ที่จริง คำพูดนี้ของซูโม่ก็ไม่ผิด

เพราะอย่างไรเสียซูกู่หย่าจี๋ก็ครองสมญานามอันดับหนึ่งของจินหลิงมานานหลายปี ไม้ใหญ่ย่อมต้านลมแรง

การค้าที่ร้านอื่นไม่กล้าทำ แล้วบอกให้มาที่ร้านอันดับหนึ่งของจินหลิง อาจเป็นแค่คำพูดลอย ๆ เท่านั้น

ทว่า วันนี้ ผมกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"ราชโองการเมื่อเช้าผมยังไม่รู้สึกผิดปกติเท่าไหร่ แต่พอตกบ่ายกลับมีเครื่องสัมฤทธิ์เข้ามาอีก ผมรู้สึกว่ามันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม วันเดียวมีสองเรื่องติดต่อกันที่พุ่งเป้าตรงมาที่พวกเรา"

"แค่สองเรื่องเองไม่ใช่เหรอคะ น่าจะบังเอิญมากกว่ามั้ง"

ซูโม่รู้สึกว่าผมอาจจะคิดมากเรื่องขี้ปะติ๋วเกินไป

"ราชโองการนั่นปลอมจนเกินไป คนอื่นจะพูดล้อเล่นบอกให้มาร้านอันดับหนึ่งของจินหลิงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่กุ่ยสำริดชั้นดีขนาดนี้ ร้านโบราณวัตถุที่ไหนจะอ้างว่าไม่กล้ารับแล้วจงใจชี้เป้ามาที่ร้านเรากันล่ะ"

คำพูดประโยคเดียวของผมทำให้ซูโม่กับเสี่ยวอู่ถึงกับชะงักไป

"จริงด้วย! ของดีขนาดนี้ไม่มีใครไม่รับหรอก มีแต่จะตกลงกันไม่ได้เพราะราคาไม่ลงตัวเท่านั้น"

"แต่ถ้าเป็นการต่อรองราคา ก็ไม่มีทางผลักคนขายมาหาพวกเราแน่"

"จิ่วเหยีย นายหมายความว่า..."

ซูโม่ขมวดคิ้วมองผม

"ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ เป็นแค่การคาดเดาเท่านั้นครับ"

"ผมคิดว่ามีคนจงใจลองเชิงพวกเรา ราชโองการเมื่อเช้านี้มันปลอมเกินไป ปลอมขนาดที่ละครทีวียังไม่กล้าทำออกมาแบบนั้นเลย ส่วนเครื่องสัมฤทธิ์เมื่อกี้นี้เป็นของแท้แน่นอน แต่ถ้าพวกเราซื้อไว้ แล้วจ่ายเงินไป เกิดมีคนแอบจับตาดูอยู่ แล้วโทรแจ้งตำรวจตลบหลังขึ้นมา พวกเราก็จบเห่กันพอดี"

"อ๊ะ!"

ซูโม่ฟังแล้วตกใจยกใหญ่

"คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้งคะ"

"ไม่หรอกครับ ไม่เกินจริงเลย ผมว่าที่เสี่ยวจิ่วเหยียเดามีความเป็นไปได้สูงมาก ผมกลับรู้สึกว่าราชโองการเมื่อเช้า ท่าทางกวนประสาทของไอ้หมอนั่นมันจงใจทำชัด ๆ"

เสี่ยวอู่เคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษมาก่อน เรื่องการลาดตระเวนสืบแนมและต่อต้านการสืบแนมถือเป็นความถนัดของเขาอยู่แล้ว

"ไม่ว่าพวกเราจะเดาเกินจริงไปหรือเปล่า แต่ก่อนจะแก้ปัญหาเรื่องเงินกู้ธนาคารได้ พวกเราต้องระมัดระวังตัวกันไว้ก่อน รอให้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้แล้ว พวกเราค่อยมาคิดอ่านวางแผนกันใหม่อีกทีครับ"