ตอนที่ 100 ข่าวลือฆ่าคนไม่เห็นเลือด

ภายในห้องทำงาน อารมณ์ของโจวหยางดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวในทันที แม้คำพูดของจางเจี้ยนฉี่จะไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจนนัก แต่ในฐานะคนที่ผ่านชีวิตมาสองชาติภพ มีหรือที่เขาจะไม่รู้ถึงผลได้ผลเสียในเรื่องนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในระบบราชการคืออะไร แน่นอนว่าย่อมเป็นคำสองคำอย่าง 'คณะกรรมการตรวจวินัย'

ต่อให้คุณจะมีความสามารถล้นฟ้าเพียงใด แต่ทันทีที่คณะกรรมการตรวจวินัยมาเคาะประตูถึงหน้าบ้าน ต่อให้ไม่มีปัญหาอะไร สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่เรื่องดีอยู่ดี

ชั่วขณะนั้น โจวหยางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง เมื่อดูจากท่าทีในตอนนี้ หรือว่าตัวเองจะทำตัวโดดเด่นสะดุดตาเกินไปจริง ๆ

เขาส่ายหน้าพลางเกิดความเข้าใจในงานสำนักงานเพิ่มขึ้นอีกขั้น โดยเฉพาะเหตุการณ์จดหมายร้องเรียนในครั้งนี้ ยิ่งทำให้เขาตระหนักได้ว่า บางเรื่องคงไม่ได้อาศัยเพียงประสบการณ์จากชาติก่อนก็สามารถรับมือได้ง่าย ๆ

กริ๊งงง!

โทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังขึ้นมาไม่หยุด โจวหยางขมวดคิ้วแล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา

"สวัสดีครับ ผมโจวหยางจากคณะศึกษาศาสตร์ ไม่ทราบว่าต้องการเรียนสายกับใครครับ"

"อาจารย์โจว ฉันกู้ฉินจากคณะภาษาต่างประเทศนะคะ มีเรื่องอยากจะยืนยันกับคุณสักหน่อย ประกาศที่คุณส่งมาก่อนหน้านี้ที่ระบุว่าตารางแผนงานต้องให้ผู้บริหารคณะลงนามเนี่ย ตรงนี้ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่หรือเปล่าคะ" ปลายสายส่งเสียงผู้หญิงที่มีน้ำเสียงห้าว ๆ ออกมา

โจวหยางได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ในใจฉุกคิดบางอย่างก่อนจะถามกลับไปว่า "อาจารย์กู้ครับ เนื้อหาในประกาศผ่านการตรวจอนุมัติจากผู้บังคับบัญชาของคณะทำงานเรียบร้อยแล้ว ทางคุณมีปัญหาตรงไหนหรือครับ"

โจวหยางรู้จักชื่อของกู้ฉิน เธอเป็นผู้อำนวยการสำนักงานคณะภาษาต่างประเทศ และเขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงของเธอมาจากหลิวเหมย กู้ฉินคนนี้โด่งดังมากในแวดวงผู้อำนวยการสำนักงาน ด้วยนิสัยที่เป็นคนกล้าพูดกล้าชน

"อาจารย์โจว ไม่ใช่ทางฉันมีปัญหาหรอกค่ะ แต่ข้อกำหนดนี้มันไม่สมเหตุสมผลตั้งแต่แรก ตามหลักแล้วแผนงานแค่คณะประทับตราก็น่าจะมีผลบังคับใช้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมต้องให้ผู้บริหารลงนามด้วย ตราประทับของคณะไม่มีผลหรือยังไง ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วตรานี้จะมีไว้ทำไม คุณบอกฉันมาซิ"

ภายในห้องทำงาน

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ฉิน สีหน้าของโจวหยางก็ชะงักไปทันที

แม้จะรู้นิสัยของกู้ฉินดี แต่เวลานี้เขาก็เริ่มจะทนไม่ไหว ต่อให้เธอจะมีนิสัยกล้าคิดกล้าทำแค่ไหน ก็ไม่น่าจะมาหาเรื่องจับผิดในประเด็นแบบนี้

เอกสารที่เสนอขึ้นไปต้องประทับตราและให้ผู้บริหารลงนาม มันเป็นขั้นตอนที่ต้องทำอยู่แล้ว ทำไมพอมาถึงฝั่งเธอถึงกลายเป็นไม่เหมาะสมไปได้

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายของกู้ฉิน

ที่บอกว่าบอกฉันมาซิมันหมายความว่ายังไง ผมมีหน้าที่ต้องบอกผู้อำนวยการสำนักงานอย่างคุณว่าต้องทำอะไรด้วยหรือ ถ้าอย่างนั้นจะมีคุณเป็นผู้อำนวยการสำนักงานไว้ทำไม

โจวหยางจึงกดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า "อาจารย์กู้ครับ หากคุณมีความเห็นแย้ง สามารถสะท้อนเรื่องนี้ไปยังผู้บังคับบัญชาของคณะทำงานได้ครับ ส่วนเรื่องที่จำเป็นต้องให้ผู้บริหารลงนามหรือไม่นั้น ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเป็นคนตัดสินใจได้"

ตลกสิ้นดี

หากประกาศที่ส่งลงไป ใครเห็นว่ามีปัญหาก็แก้ตามใจชอบ เช่นนั้นมันจะกลายเป็นอะไรกัน

อีกด้านหนึ่ง

ในสำนักงานคณะภาษาต่างประเทศ กู้ฉินถือหูโทรศัพท์พลางฟังประโยคนี้ของโจวหยาง สีหน้าของเธอพลันแข็งค้างไปโดยไม่รู้ตัว คำพูดที่เตรียมไว้เต็มปากจุกแน่นอยู่ในลำคอทันที

ความจริงเดิมทีเธอคิดว่าโจวหยางยังเด็ก พอเธอชี้จุดที่เป็นปัญหาออกมา อย่างน้อยโจวหยางก็ต้องให้คำอธิบายบ้าง ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะตอกกลับประเด็นนี้ใส่หน้าเธอตรง ๆ

สะท้อนเรื่องไปยังผู้บังคับบัญชาของคณะทำงานงั้นเหรอ ถ้าฉันมีความคิดจะทำแบบนั้นแล้วจะโทรหาแกทำไม

"ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว!"

กู้ฉินกระแทกหูโทรศัพท์วางสายเสียงดังปัง แล้วอดไม่ได้ที่จะเริ่มสบถด่าทันที

"ไอ้โจวหยางนี่มันเป็นตัวอะไรกัน พูดจาได้น่าเกลียดขนาดนี้ มันคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เป็นแค่ผู้ประสานงานกระจอก ๆ แท้ ๆ มีคนแบบนี้อยู่ได้ยังไงกัน"

ภายในห้องทำงาน บุคลากรสองสามคนของสำนักงานคณะภาษาต่างประเทศได้ยินคำพูดนี้ของกู้ฉิน ต่างก็หันมาสบตากันเลิ่กลั่ก

ในใจต่างแอบยกนิ้วโป้งให้โจวหยางเงียบ ๆ ต้องรู้ก่อนว่าในวันปกติกู้ฉินด่ากราดไปทั่ว บุคลากรระดับเดียวกันในหน่วยงานของมหาวิทยาลัยมีใครบ้างที่ไม่เคยโดนเธอเฉ่ง

แต่วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตก ถึงได้มาเสียหน้าหน้าหงายกลับไปจากโจวหยางแบบนี้

ตอนนี้ เมื่อกู้ฉินตัดสายไปแล้ว สีหน้าของโจวหยางก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม ทว่าหลังจากใคร่ครวญดู เขาก็ยังคงส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มย่อยของคณะทำงาน โดยบอกว่ามีบางคณะมองว่าเอกสารที่ยื่นรายงานไม่ควรต้องให้ผู้บริหารคณะลงนาม

ไม่นานนัก

เหอโหย่วไหล หัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินก็เป็นคนตอบกลับมาเองว่า "คณะไหนพูดกัน? ถ้าผู้บริหารไม่ลงนามแล้วเกิดปัญหาขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ? ตลกสิ้นดี"

"โจวหยาง ถ้ามีใครโทรมาออกความเห็นแบบนี้กับคุณอีก คุณก็บอกให้เขามาคุยกับผมโดยตรงเลย"

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับในกลุ่ม โจวหยางก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากมองจากจุดนี้ อย่างน้อยเหอโหย่วไหลก็ยังมีความกล้ารับผิดชอบอยู่มาก

แม้การกระทำของตนเช่นนี้อาจเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกคนมองว่าเป็นการฟ้องเจ้านาย แต่โจวหยางรู้ดีว่าการทำงานในระบบราชการมันเป็นแบบนี้ บางครั้งก็ต้องชิงลงมือก่อนเพื่อไม่ให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายตั้งรับ

เป็นไปตามคาด

หลังจากที่กู้ฉินโทรมาไม่ถึงสิบนาที เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะภาษาต่างประเทศก็สอบถามประเด็นนี้เข้ามาในกลุ่มแชตของงานเฉพาะกิจตรวจนับและจัดระเบียบทรัพย์สินทันที

เมื่อได้เห็นข้อความนี้ โจวหยางก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ โชคดีจริงๆ ที่เขาชิงบอกเรื่องนี้กับเหอโหย่วไหลไว้ล่วงหน้า

"เรื่องเป็นแบบนี้ครับเลขาธิการวาง เหตุผลที่เราต้องให้ผู้บริหารลงนาม ก็เพื่อผลักดันความรับผิดชอบให้ชัดเจนและเข้าถึงตัวบุคคล ป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นในระหว่างปฏิบัติงาน จึงได้พิจารณาออกมาในรูปแบบนี้ครับ"

ในกลุ่ม หลังจากที่เหอโหย่วไหลตอบกลับไป บรรยากาศก็สงบลงอย่างรวดเร็วตามคาด เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะภาษาต่างประเทศตอบกลับมาเพียงสั้นๆ แค่สามคำ

"รับทราบแล้ว!"

ทว่าเมื่อจ้องมองบทสนทนาสั้นๆ เพียงสองท่อนในกลุ่ม โจวหยางก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ช่างสมกับคำที่ว่า วัดเล็กแต่คลื่นลมแรง บึงตื้นแต่เต่าตะพาบชุมจริงๆ

ดูท่าแล้วหากคิดจะขับเคลื่อนงานนี้ให้ราบรื่น เรื่องหยุมหยิมจิปาถะต่างๆ คงจะมีมากกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก ถ้าไม่ละเอียดรอบคอบให้ดี ไม่รู้ว่าจะเผลอเหยียบกับระเบิดตกหลุมพรางตรงไหนเข้า

ภายในห้องทำงาน โจวหยางถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองดวงดีหรือดวงซวยกันแน่ งานในมือตัวเองยังสะสางไม่ทันเสร็จ กลับต้องมารับตำแหน่งผู้ประสานงานที่เหนื่อยเปล่าแถมไม่ได้ความดีความชอบแบบนี้อีก ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อใดที่มีการสื่อสารไม่ราบรื่น แรงปะทะและความเดือดร้อนทั้งหมดจะต้องพุ่งตรงมาที่ตัวเขาแน่นอน

เมื่อจัดระเบียบความคิดได้แล้ว โจวหยางก็ก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานการตรวจสอบตนเองต่อไป ทว่าความคิดในใจกลับยิ่งทวีความหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ในสายตาของเขาแล้ว งานตรวจนับทรัพย์สินนี้ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน จุดประสงค์เริ่มต้นก็ล้วนเป็นเรื่องที่ดี ด้านหนึ่งสามารถตัดวงจรบัญชีดินพอกหางหมูที่สะสมมานานหลายปี อีกด้านหนึ่งก็ช่วยยกระดับความตื่นตัวของหน่วยงานระดับล่างได้

แต่น่าเสียดายเหลือเกิน! เดิมทีเรื่องที่ดีขนาดนี้ พอต้องลงมือทำจริงกลับเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนาม ซ้ำร้ายอาจจะกลายเป็นชนวนจุดระเบิดความขัดแย้งต่างๆ ขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ

พอคิดถึงตรงนี้ โจวหยางก็รู้สึกว่าความกดดันบนบ่าพลันเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย ในฐานะผู้ประสานงาน แม้ตำแหน่งของเขาจะไม่โดดเด่นสะดุดตา แต่กลับมีความเกี่ยวพันอย่างยิ่งยวดต่อความสำเร็จของงานทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาสามารถสวมบทบาทผู้ประสานงานนี้ได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ สำหรับเขาแล้ว มันก็ไม่เพียงเป็นประวัติการทำงานอันงดงาม แต่ยังเป็นโอกาสการฝึกฝนและเคี่ยวกรำตนเองที่สำคัญอย่างยิ่งอีกด้วย

"โจวหยาง พี่ถามอะไรหน่อยสิ เธอได้ยินกระแสข่าวอะไรบ้างไหม?"

ช่วงบ่าย

ภายในห้องทำงาน ขณะที่โจวหยางกำลังยุ่งอยู่กับงานในมือ จู่ๆ ก็ถูกหลิวเหมยเรียกตัวไปยังห้องประชุมฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็ได้ยินเธอเอ่ยถามด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ

"ไม่มีนะครับ มีอะไรเหรอครับพี่เหมย?" อันที่จริงเมื่อเห็นสีหน้าพิลึกชอบกลของหลิวเหมย ในใจของเขาก็กระตุกวูบขึ้นมาแล้ว

เป็นจริงตามคาด พอเขากล่าวจบ หลิวเหมยก็รีบพูดขึ้นทันที "ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องระวังตัวไว้หน่อยนะ เมื่อกี้พี่ได้ยินคนจากหน่วยงานอื่นพูดกันว่า มีคนส่งเรื่องร้องเรียนเธอไปที่คณะกรรมการตรวจวินัยของมหาวิทยาลัย ตอนนี้กะดูแล้วคงมีคนรู้กันไม่น้อยเลยล่ะ"

ในชั่วพริบตานั้น สีหน้าของโจวหยางก็แปรเปลี่ยนเป็นดูย่ำแย่ขึ้นมาทันที

เรื่องบัดซบอะไรกันวะเนี่ย!

พายุฝนกำลังจะมาจริงๆ ข่าวลือแม้ไม่เห็นคมดาบเปื้อนเลือด แต่กลับฆ่าคนให้ตายได้จริงๆ