ตอนที่ 99 เงินก้อนโตที่ปิดไม่อยู่

"ในเมื่อโจวหยางเสนอขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นก็ลองหารือกันดู พวกคุณคิดว่าหยางเคอเป็นอย่างไรบ้าง"

ภายในห้องประชุม จางเจี้ยนฉี่ขมวดคิ้วมองโจวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปกวาดตามองทุกคน

ที่แท้เมื่อครู่ตอนที่จางเจี้ยนฉี่กำลังจะประกาศปิดการประชุม โจวหยางกลับเสนอขึ้นมากะทันหันว่าอยากให้หยางเคอเป็นผู้รับผิดชอบงานจัดตั้งห้องกิจกรรมงานสร้างสรรค์พรรคแห่งใหม่

ทุกคนย่อมรู้อยู่แก่ใจว่า แม้ห้องกิจกรรมงานสร้างสรรค์พรรคนี้จะมีสถานที่จริงเป็นรูปธรรม ทว่ากลับไม่ได้เป็นหน่วยงานอะไรจริงจัง

แต่ถึงกระนั้น การจะให้หยางเคอที่เป็นเพียงเด็กหนุ่มเพิ่งเข้ามาทำงานเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาได้ไม่นานมารับผิดชอบเรื่องนี้ ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก

อย่าว่าแต่จางเจี้ยนฉี่เลย แม้แต่เจียงฝานในเวลานี้ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าในใจของโจวหยางกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่กันแน่

ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่เจียงฝานมั่นใจมาก นั่นคือหากโครงการนี้สามารถผลักดันให้สำเร็จลุล่วงได้จริง ผลงานของสาขาพรรคนักศึกษาประจำคณะศึกษาศาสตร์จะต้องก้าวขึ้นสู่แถวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย

แน่นอนว่า แม้งานนี้โจวหยางจะเป็นคนจัดการทั้งหมดเพียงลำพัง ทว่าในฐานะรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะที่ดูแลงานด้านนักศึกษา หากสร้างความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ขึ้นมาได้จริง ความดีความชอบส่วนของเขาก็ย่อมไม่หนีไปไหนอย่างแน่นอน

ดังนั้นแม้ในใจจะนึกสงสัยอยู่บ้าง แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เจียงฝานก็เอ่ยปากขึ้นทันที

"ท่านคณบดีครับ ผมเห็นว่าข้อเสนอของโจวหยางเข้าทีทีเดียว ถึงเสี่ยวหยางจะเพิ่งเข้ามาทำงาน แต่ทำงานทำการสุขุมรอบคอบมาก อีกทั้งเจ้าตัวยังเรียนจบด้านการเมืองและอุดมการณ์มาโดยตรง การจะให้เขามารับผิดชอบเรื่องการจัดตั้งและดูแลห้องกิจกรรมนี้น่าจะไม่มีปัญหาอะไรครับ"

ภายในห้องประชุม

เมื่อเจียงฝานแสดงจุดยืนอย่างนั้นแล้ว ผู้บริหารคณะคนอื่น ๆ ย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง ในเมื่อหยางเคอก็เป็นคนในสายงานนักศึกษา ขนาดผู้บังคับบัญชาที่กำกับดูแลสายนี้โดยตรงยังไม่ขัด พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปขวางให้เสียฤกษ์

ไม่นานหลังจากนั้น การประชุมจึงสิ้นสุดลง

และในเวลานี้ แม้สีหน้าของโจวหยางจะยังดูสงบเรียบเฉย แต่ข้อความก็ได้ถูกส่งไปถึงหยางเคอเรียบร้อยแล้ว

"หยางเคอ งานห้องกิจกรรมนี้พี่ฝากนายดูแลแล้วนะ มีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามพี่ได้ตลอด"

เมื่อได้รับข้อความจากโจวหยาง

ในใจของหยางเคอย่อมรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

ตามจริงแล้ว แผนงานนี้ของโจวหยาง แม้เจียงฝานจะเคยกำชับให้ปิดปากเงียบไว้ก่อน เพื่อไม่ให้แพร่งพรายออกไปก่อนเริ่มดำเนินการจริง

แต่ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษานักศึกษา หยางเคอย่อมมีโอกาสได้เห็นเอกสาร ทว่าเขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าโจวหยางจะให้เขามารับผิดชอบห้องกิจกรรมงานสร้างสรรค์พรรคนี้

พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า ปัจจุบันการมีตัวตนของหยางเคอในสำนักงานกิจการนักศึกษานั้นแทบจะเท่ากับศูนย์ หากมีงานดี ๆ อะไรก็ไม่มีทางวนมาถึงเขาอยู่แล้ว

ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไร สำหรับเด็กใหม่อย่างเขาที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงครึ่งปี การได้เป็นผู้ดูแลงานแบบนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

"ได้ครับ ขอบคุณพี่หยางมากนะครับที่นึกถึงผม"

แสงแดดยามเช้าในฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องผ่านกรอบหน้าต่างลงมาบนเตียง ในห้องนั่งเล่น อันเสี่ยวเจี๋ยกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าจะเตรียมอาหารเช้าให้โจวหยางอย่างหาได้ยาก

ช่วงนี้งานตรวจสอบทรัพย์สินกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้นดุเดือด นอกเหนือจากเวลาไปกลับที่ทำงานแล้ว ทั้งสองคนก็แทบไม่มีเวลาได้อยู่ร่วมกันเลย

ทว่าโจวหยางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของอันเสี่ยวเจี๋ยที่มีต่อตนกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย อย่างเช่นเมื่อคืนหลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอยังเอ่ยปากอาสาจะซักเสื้อผ้าทั้งหมดให้เขาด้วยตัวเอง

"เป็นยังไงบ้างคะ พอไหวไหม"

เมื่อเห็นโจวหยางอ้าปากงับไข่ดาวในจานไปคำโต อันเสี่ยวเจี๋ยก็เอามือเท้าคางจ้องมองเขาแล้วเอ่ยถาม

"ใช้ได้เลย อร่อยดี ต่อไปอาหารเช้าบ้านเราคงต้องยกให้คุณจัดการแล้วล่ะ"

"ฝันไปเถอะค่ะ! จริงสิ งานตรวจสอบทรัพย์สินของคณะพวกคุณไม่ต้องทำแล้วเหรอคะ ฉันจะประสาทกินกับเรื่องนี้อยู่แล้วเนี่ย บัญชีเก่าเก็บตั้งกี่ปีก็ไม่รู้ แม้แต่ของอยู่ที่ไหนฉันยังหาไม่เจอเลย"

งานตรวจสอบทรัพย์สินไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเขาลงแรงทุ่มเทไปเต็มที่ แถมยังมีกำลังคนมากพอ เกรงว่าคงต้องปวดหัวจนแทบจะทึ้งหัวตัวเองเหมือนกัน ดังนั้นที่อันเสี่ยวเจี๋ยบ่นออกมา โจวหยางจึงมองว่าเป็นเรื่องปกติ

"จริง ๆ มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวผมสอนวิธีให้ คุณเอาของที่หาเจอก่อนมาเทียบกับรหัสที่กองบริหารทรัพย์สินให้มาให้ตรงกันทีละชิ้น ส่วนที่หาไม่เจอก็วางไว้ก่อน จากนั้นค่อยดูว่ามีของอะไรที่เกินมาบ้างแล้วค่อยไปตรวจทานอีกที"

"ถ้ามีของที่หาไม่เจอจริง ๆ คุณก็รายงานเป็นชำรุดเสียหายหรือสูญหายไปเลย แต่มีจุดหนึ่งคือ คุณต้องรู้ข้อมูลของทรัพย์สินแต่ละรายการ ว่ามันคืออะไร จัดซื้อมาเมื่อไหร่ ใครเป็นผู้รับผิดชอบ ถึงเวลาถ้ากองบริหารทรัพย์สินจะตรวจสอบย้อนหลัง คุณจะได้มีคำอธิบาย"

เมื่อได้ยินสิ่งที่โจวหยางพูด อันเสี่ยวเจี๋ยก็ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

"ทำแบบนี้ก็ได้เหรอคะ? ผู้บังคับบัญชาจะไม่ตำหนิฉันเอาเหรอ?" โจวหยางได้ยินเข้าก็ยิ้มออกมา ช่างเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาจริง ๆ

งานตรวจนับทรัพย์สินแบบนี้เดิมทีก็เป็นบัญชีที่สับสนวุ่นวายอยู่แล้ว ตอนนี้ภารกิจที่เบื้องบนสั่งลงมาก็เร่งด่วน ทางกองบริหารทรัพย์สินเองก็ปวดหัวจนแทบแย่อยู่แล้ว ถ้ามีกรณีแบบนี้จริง อย่างมากพวกเขาก็แค่หักลบกลบหนี้ทางบัญชีไป ใครจะไปหาเรื่องใส่ตัว

อีกอย่าง นี่ก็เท่ากับเป็นการโยนภาระออกไป ในเมื่อผมแจกแจงบัญชีชัดเจนแล้ว ของหาไม่เจอก็เป็นเรื่องของคนรับผิดชอบ

ต้องรู้ว่า บางครั้งกลยุทธ์ยืมแรงสะท้อนกลับแบบนี้ได้ผลชัดเจนมาก ตอนนั้นที่คณะศึกษาศาสตร์ก็มีของหาไม่เจอตั้งเยอะแยะ โจวหยางไม่ได้รีบร้อนเอาเรื่อง แต่แจกแจงรายการออกมาแล้วปิดประกาศต่อสาธารณะทันที

แล้วก็เป็นไปตามคาด ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ก็มีอาจารย์หลายคนมาติดต่อด้วยตัวเอง

"คุณวางใจเถอะ ผู้บังคับบัญชาเอาเวลาไปเกณฑ์คนมาช่วยกันหาของยังจะดีเสียกว่า คุณทำตามที่ผมบอกไปเถอะ"

ในห้อง อันเสี่ยวเจี๋ยพยักหน้ารับอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

หลังกินข้าวเช้าเสร็จ ทั้งสองคนก็ออกจากห้องเดินไปที่ป้ายรถเมล์

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย โจวหยางก็แวะไปที่ร้านกาแฟของสหภาพแรงงาน รูดบัตรประจำตัวซื้อกาแฟสองสามแก้วกลับมาที่ห้องทำงาน

ทว่าเพิ่งจะก้าวพ้นประตู เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากจางเจี้ยนฉี่ทันที

เขาวางของในมือลงแล้วตรงไปยังห้องทำงานของจางเจี้ยนฉี่ ทันทีที่โจวหยางนั่งลง เขาก็ถึงกับมึนงงไปกับคำพูดของจางเจี้ยนฉี่

"โจวหยาง ที่ผมเรียกคุณมามีเรื่องหนึ่งอยากจะยืนยันกับคุณสักหน่อย เมื่อเช้าเลขาธิการเหลียงจากคณะกรรมการตรวจวินัยของมหาวิทยาลัยโทรมา บอกว่าทางคณะกรรมการตรวจวินัยได้รับจดหมายร้องเรียนฉบับหนึ่งเกี่ยวกับคุณ ในจดหมายบอกว่าคุณอาศัยจังหวะการตรวจนับทรัพย์สินแอบเอาทรัพย์สินของมหาวิทยาลัยไปขายเพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัว เรื่องนี้คุณบอกผมมาตามตรงซิว่ามีจริงหรือไม่?"

ในห้องทำงาน

โจวหยางอึ้งไปจริง ๆ

ผมเนี่ยนะ?

แอบเอาทรัพย์สินของมหาวิทยาลัยไปขายเพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัว?

นี่มันเรื่องตลกพิลึกพิลั่นที่สุดในใต้หล้าชัด ๆ!

โจวหยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ สมองแล่นคิดอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องสงสัยเลย ในเมื่ออีกฝ่ายคิดจะทำแบบนี้ ก็แปลว่าต้องพุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรงแน่นอน

ดูท่าช่วงนี้เขาจะทำตัวโดดเด่นเกินไปจริง ๆ ถึงได้เจอกับเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้เข้า

"ท่านผู้อำนวยการครับ ผมรับประกันได้เลย ถ้ามีเรื่องนี้จริง ผมโจวหยางจะลาออกทันที ถ้าทางเลขาธิการเหลียงเห็นว่ามีพิรุธ ก็ขอให้คณะกรรมการตรวจวินัยมาตรวจสอบได้เลยครับ"

ล้อเล่นหรือไง

ของแค่นั้นในคณะ ผมจำเป็นต้องแอบเอาไปขายหาเศษเงินด้วยเหรอ? ดูถูกใครกัน

"เอาละ มีคำพูดนี้จากคุณผมก็สบายใจแล้ว เรื่องอื่นผมจะไม่ถามมาก ต่อไปรายละเอียดจะเป็นอย่างไรก็รอให้ทางคณะกรรมการตรวจวินัยดำเนินการขั้นต่อไป"

"จริงสิ ตามที่เลขาธิการเหลียงต้องการ ทางที่ดีคุณรีบเขียนรายงานตรวจสอบตนเองส่งขึ้นไปฉบับหนึ่ง ชี้แจงสถานการณ์ทั้งหมดให้ชัดเจน และควรชี้แจงรายได้รวมถึงสถานะทางการเงินของตัวเองในปัจจุบันให้ชัดเจนด้วย ผมคิดว่าพวกเลขาธิการเหลียงก็น่าจะไปตรวจสอบเรื่องนี้ของคุณเหมือนกัน"

จางเจี้ยนฉี่พูดจบก็ไม่พูดอะไรอีก โจวหยางพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นเดินกลับห้องทำงานทันที แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางสำนักงานกิจการนักศึกษาอย่างเย็นชา

ตามที่เขาประเมิน จดหมายร้องเรียนฉบับนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเขียนโดยคนของสำนักงานกิจการนักศึกษา และน่าจะเป็นหนึ่งในบรรดาพวกเคี่ยวลากดินเหล่านั้น

"ดูท่าคราวนี้สถานะทรัพย์สินของฉันคงจะปิดไม่มิดแล้วจริง ๆ ให้ตายสิ"

ภายในห้องทำงาน เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองครอบครองเงินก้อนโตจะต้องถูกเปิดเผยออกไปแบบนี้ โจวหยางก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง

พูดตามตรง เขาไม่ได้อยากจะทำตัวเอิกเกริกในเรื่องนี้นักหรอก แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ต่อให้คิดจะปิดบังก็คงปิดไม่มิดแล้ว

แท้จริงแล้วหลังจากช่วงวันชาติ เขาก็ได้รับเงินส่วนแบ่งที่หูเซิ่งลี่โอนมาให้แล้ว เมื่อเทียบกับตัวเลขของหลายเดือนก่อนหน้านี้ เดือนนี้เรียกได้ว่าพุ่งขึ้นหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

นอกจากส่วนแบ่งค่าต้นฉบับประจำเดือนกันยายนหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นหยวนแล้ว ส่วนแบ่งค่าลิขสิทธิ์ยังสูงถึงราว ๆ สองล้านหยวน เมื่อรวมกับค่าต้นฉบับของเดือนก่อนหน้า ก็หมายความว่าตอนนี้ในบัญชีของเขามีเงินก้อนโตเฉียดสองล้านสี่แสนหยวนเลยทีเดียว

ในปี 2008 นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลย

"ในเมื่อแกทำก่อน ก็อย่าหาว่าฉันเอาคืนแล้วกัน"

โจวหยางสบถด่าในใจประโยคหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วเริ่มลงมือร่างรายงานชี้แจงตัวเองฉบับนั้นทันที