ตอนที่ 98 แผนการอันเหลือเชื่อ

"เฮ้ ได้ยินว่าเมื่อเช้าหยางเคอกับเจียงก้วนจงทะเลาะกัน พวกเธอสองคนรู้เรื่องไหม"

บนลานกีฬา

พอกินข้าวเสร็จ หลิวเหมยก็ลากโจวหยางกับหวังหลินหลินมาเดินเล่นย่อยอาหารที่นี่ ช่วงนี้อารมณ์ของทั้งหลิวเหมยและหวังหลินหลินดีมากเป็นพิเศษ

ด้านหนึ่ง หลังจากจางเจี้ยนฉี่เข้ารับตำแหน่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ งานด้านต่าง ๆ ก็ดำเนินไปด้วยความราบรื่น อีกทั้งการตรวจนับทรัพย์สินในครั้งนี้ คณะศึกษาศาสตร์ยังได้รับคำชมเชยจากผู้บริหารมหาวิทยาลัยตั้งหลายครั้ง จางเจี้ยนฉี่จึงอารมณ์ดีเบิกบานทั้งวัน

เมื่อผู้บังคับบัญชาอารมณ์ดี ทุกคนในสำนักงานก็ย่อมไม่รู้สึกตึงเครียดตามไปด้วย

อีกด้านหนึ่ง งานของสำนักงานคณะโดดเด่นติด ๆ กันหลายครั้ง แม้หลิวเหมยจะไม่ได้ผลประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอันอะไรมากนัก แต่งานของสำนักงานทำออกมาได้ดี ในสายตาของผู้บังคับบัญชาย่อมมองว่าผู้อำนวยการสำนักงานอย่างเธอนำทีมได้ยอดเยี่ยม

ประกอบกับโจวหยางไม่ใช่คนชอบหาเรื่องสร้างปัญหา แถมทุกครั้งที่มีเรื่องได้หน้าได้ตาก็ยังยอมยกให้หลิวเหมย เธอจึงยิ่งมีความสุข

ส่วนหวังหลินหลิน แค่ได้อานิสงส์มีชื่อร่วมในบทความวิชาการคุณภาพสูงหนึ่งเรื่อง ก็ทำให้เธอดีใจไปได้ทั้งเทอมแล้ว

ดังนั้นช่วงนี้เมื่อว่างจากงาน นิสัยชอบซุบซิบนินทาของทั้งสองคนจึงเริ่มผุดขึ้นมา

"หยางเคอเหรอครับ เขามีเรื่องอะไรต้องทะเลาะกับอาจารย์เจียงล่ะ" โจวหยางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เท่าที่เขารู้จักหยางเคอ อีกฝ่ายไม่ใช่คนชอบก่อเรื่องเลย หากจะพูดว่าสร้างเรื่องล่ะก็ คนเขี้ยวลากดินอย่างเจียงก้วนจงน่าจะเป็นคนหาเรื่องเสียมากกว่า

"เรื่องนี้ฉันรู้ ได้ยินว่าเมื่อคืนนักศึกษาในห้องที่เจียงก้วนจงดูแลเกิดมีปัญหากระทบกระทั่งกัน แล้วพอดีหยางเคอเข้าเวร นักศึกษาเลยไปตามหยางเคอมาช่วยไกล่เกลี่ย"

"พอมาเช้าวันนี้นักศึกษาก็มาหาหยางเคออีก นี่มันถึงเวลาทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ หยางเคอก็เลยบอกให้นักศึกษาไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเอง นึกไม่ถึงว่าอาจารย์เจียงจะโมโหใส่ตรงนั้นเลย ถามนักศึกษาว่าทำไมเมื่อคืนไม่โทรหาเขา"

"ความหมายก็คือ ในเมื่อพวกเธอไปหาอาจารย์หยางแล้วก็ไม่ต้องมาหาฉัน อ้างว่าเขาไม่รู้เรื่องราว จัดการไม่ได้"

"หลังจากนั้นรองเลขาธิการพรรคก็เรียกทั้งสองคนไปด่าชุดใหญ่ พอเดินกลับมาที่ห้องทำงาน เจียงก้วนจงก็ชี้หน้าด่าหยางเคอยกใหญ่ว่าแส่ไม่เข้าเรื่อง แถมยังพูดทำนองว่าเด็กใหม่เพิ่งเข้ามาไม่มีความเจียมตัวเลยสักนิด หยางเคออดทนอยู่นาน พอคำพูดของเจียงก้วนจงชักจะน่าเกลียดขึ้นเรื่อย ๆ ก็เลยเปิดฉากเถียงกันขึ้นมา"

บนลานกีฬา

พอได้ยินแบบนั้น โจวหยางก็ขมวดคิ้ว เจียงก้วนจงคนนี้นี่เหลือเกินจริง ๆ แม้กระทั่งเรื่องแบบนี้ก็ยังหาเรื่องได้

"ฉันว่าก็นั่นแหละ มีแต่นิสัยแบบเสี่ยวหยางถึงทนได้ ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นดูสิ จริงไหมโจวหยาง"

"ฮ่าๆๆๆๆ พี่เหมยหมายความว่ายังไงคะ ถ้าเป็นโจวหยางละก็ ฉันว่าเจียงก้วนจงคงไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาหรอก เขาทำได้แค่รังแกเด็กใหม่อย่างหยางเคอนั่นแหละ"

หวังหลินหลินเห็นหลิวเหมยมองโจวหยางด้วยสายตาล้อเลียนก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้

แต่แล้วในใจของเธอก็พลันกระตุกวูบ

โจวหยางก็เป็นเด็กใหม่เหมือนกันนี่นา!

พอนึกถึงตรงนี้ หวังหลินหลินก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองโจวหยาง ในใจรู้สึกบอกไม่ถูกขึ้นมาทันที

หากจะว่ากันจริง ๆ เธอเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยก่อนโจวหยางตั้งสองปีด้วยซ้ำ แต่ผลลัพธ์ล่ะ โจวหยางเพิ่งเข้ามาได้แค่ครึ่งปีก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการแล้ว ขณะที่ตัวเองยังย่ำอยู่กับที่

จะบอกว่าในใจไม่คิดอะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่เธอรู้ตัวดีว่า หากเปลี่ยนเป็นเธอไปอยู่ในตำแหน่งเดียวกับโจวหยาง เธอก็คงทำงานออกมาได้ไม่เยอะขนาดนั้น

"ช่างเถอะ กลับกันดีกว่า เดี๋ยวช่วงบ่ายยังต้องประชุมอีก ฉันล่ะเบื่อระบบประชุมนี่จริง ๆ ทำไมต้องประชุมกันทุกสัปดาห์ด้วยเนี่ยยย!"

"พอเถอะค่ะพี่เหมย คณบดีไม่มอบหมายภารกิจให้พี่ก็ดีถมไปแล้ว อีกอย่างมีโจวหยางอยู่ด้วย พวกเราเข้าประชุมไปนั่งฟังเฉย ๆ ก็พอแล้ว ฮ่าๆๆ!"

ได้ยินเช่นนั้น โจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนออกมา

สรุปคือนี่มองเขาเป็นโล่กำบังไปแล้วสินะ

แต่ถ้าว่ากันตามตรง ตั้งแต่โจวหยางย้ายเข้ามาในสำนักงาน หลิวเหมยที่เป็นผู้อำนวยการสำนักงานก็สบายขึ้นมากจริง ๆ

เมื่อก่อนในคณะแทบจะมีเรื่องยุ่งยากอะไร ผู้อำนวยการสำนักงานอย่างเธอก็ต้องเป็นแนวหน้าบุกตะลุยเป็นคนแรกเสมอ

ทว่านับแต่โจวหยางย้ายเข้ามาทำงานที่สำนักงาน เรื่องพวกนี้แทบจะกลายเป็นโจวหยางออกหน้าทั้งหมด แถมทุกครั้งที่เขาลงมือ เรื่องทั่วไปมักจะได้รับการจัดการอย่างเรียบร้อยหมดจด กระทั่งเวลาประชุมงาน ขอเพียงมีโจวหยางออกโรง ภาระหน้าที่ที่สำนักงานต้องเป็นหัวเรือใหญ่ก็ล้วนเป็นเขาที่พุ่งชนอยู่แนวหน้าสุด

พอกลับมาถึงห้องทำงาน

โจวหยางก็ตรวจทานแผนงานเกี่ยวกับงานสร้างสรรค์นวัตกรรมสาขาพรรคนักศึกษาอีกหนึ่งรอบ เพราะอย่างไรเสียในการประชุมช่วงบ่าย แผนงานนี้ก็จะถูกนำเสนอออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว

เวลาบ่ายสามโมงครึ่ง การประชุมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เริ่มการประชุมมา จางเจี้ยนฉี่ก็เน้นย้ำถึงความสำคัญของงานตรวจนับทรัพย์สินในครั้งนี้ทันที โดยเจตนาของเขาคือ แม้ในงานตรวจนับครั้งนี้คณะศึกษาศาสตร์จะเดินหน้าล้ำหน้าไปไกลที่สุด ทว่าก็ยังคงต้องดำเนินการตรวจสอบตนเองตามข้อกำหนดของมหาวิทยาลัยอีกรอบหนึ่ง เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดตกหล่นตรงไหน

แต่โจวหยางฟังออกอย่างชัดเจนว่า ตอนที่จางเจี้ยนฉี่พูดถึงเรื่องนี้อารมณ์ยังถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว

เพราะในยามที่ผู้บริหารคนอื่นต่างหัวหมุนวุ่นวายจนแทบเอาไม่อยู่ คณบดีอย่างเขากลับสบายใจอยู่คนเดียว ความคิดจิตใจของคนเราบางครั้งก็เรียบง่ายเช่นนี้เอง

ไม่กลัวว่าจะดีหรือไม่ดี กลัวแค่การถูกเปรียบเทียบ

"งานหลายอย่างข้างต้นล้วนเป็นงานตามปกติ ผู้บริหารที่กำกับดูแลแต่ละฝ่ายก็ดำเนินการไปตามเดิมได้เลย ส่วนวาระสุดท้ายของการประชุมเป็นประเด็นเรื่องที่โจวหยางเสนอให้ดำเนินงานสร้างสรรค์นวัตกรรมสาขาพรรคนักศึกษา เอกสารก็แจกถึงมือทุกคนแล้ว ใครมีข้อสงสัยอะไรสามารถเสนอขึ้นมาได้"

"นอกจากนี้ แผนงานนี้ใช้การได้หรือไม่ คณะกรรมการพรรคประจำคณะก็ได้เปิดประชุมศึกษากันไปแล้ว เลขาธิการเจียง คุณช่วยอธิบายสถานการณ์หน่อยสิ"

ภายในห้องประชุม หลังจากจางเจี้ยนฉี่เกริ่นนำเสร็จ ก็โยนประเด็นต่อให้เจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะทันที

ขณะนี้ ทุกคนต่างกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือ ทว่ายิ่งอ่าน สมองของทุกคนก็ยิ่งตื่นตะลึง

เพราะหากปฏิบัติตามแผนงานในเอกสารนี้จริง ๆ งานสาขาพรรคนักศึกษาของคณะศึกษาศาสตร์ก็คงจะกลายเป็นผลงานอันโดดเด่นไม่เหมือนใครของทั้งมหาวิทยาลัยอีกครั้งเป็นแน่

สิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ แผนงานฉบับนี้กลับร่างขึ้นโดยโจวหยาง แถมเจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคยังแสดงท่าทีสนับสนุนอย่างเต็มที่เสียด้วย

ต้องรู้ก่อนว่า งานสาขาพรรคนักศึกษาในส่วนนี้ แม้จะนับเป็นขอบเขตงานของโจวหยาง แต่ก็เกี่ยวข้องกับสายงานนักศึกษาอยู่ดี ตามหลักแล้วรองเลขาธิการอย่างเจียงฝานไม่มีทางเห็นชอบง่าย ๆ แน่

ชั่วขณะนั้น ทุกคนรวมถึงหลิวเหมยต่างก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้ว่า โจวหยางไปเกลี้ยกล่อมเจียงฝานมาได้อย่างไรกันแน่

"ถ้าอย่างนั้นผมขอพูดถึงภาพรวมของแผนงานนี้คร่าว ๆ นะครับ เชื่อว่าทุกคนคงได้อ่านเอกสารกันแล้ว ในเอกสารระบุถึงประเด็นสำคัญทั้งหมดสามเรื่อง เรื่องแรกคือการปรับเปลี่ยนรูปแบบการจัดตั้งสาขาพรรค จากในอดีตที่จัดตั้งตามแนวนอนโดยแบ่งตามชั้นปี เปลี่ยนมาเป็นจัดตั้งตามแนวตั้งโดยแบ่งตามสาขาวิชาชีพ"

"เรื่องที่สองคือการจัดตั้งสหพันธ์เลขาธิการสาขาพรรคนักศึกษา และเรื่องสุดท้ายคือการจัดสร้างห้องกิจกรรมงานสร้างสรรค์พรรคประจำคณะ ทั้งสามเรื่องนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการแก้ไขปัญหาในงานสาขาพรรคนักศึกษาที่มีอยู่ในปัจจุบัน อีกทั้งความเป็นไปได้ในทางปฏิบัติยังค่อนข้างสูง"

"ผมขอเสนอให้มอบหมายงานนี้ให้โจวหยางเป็นผู้รับผิดชอบ โดยให้สาขาพรรคแต่ละแห่งให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ มุ่งมั่นทำงานนี้ให้ออกมาดี ให้มีจุดเด่น และทำให้เป็นแบรนด์งานสร้างสรรค์พรรคประจำปีนี้ของคณะศึกษาศาสตร์เราครับ"

ภายในห้องประชุม โจวหยางมองดูสีหน้าของทุกคน และในใจก็พอจะเดาออกว่า ท่าทีของจางเจี้ยนฉี่นั้นโดยพื้นฐานก็หมายความว่าแผนงานนี้จะผ่านการอนุมัติอย่างแน่นอน

เดิมทีอุปสรรคเพียงหนึ่งเดียวคือเจียงฝาน ทว่าตอนนี้เจียงฝานได้ผูกติดอยู่บนเรือลำเดียวกับตนไปตั้งนานแล้ว อุปสรรคนี้จึงย่อมไม่มีอยู่อีกต่อไป

ในความเป็นจริง แผนงานนี้เขาได้ส่งให้คณะผู้บริหารพรรคพิจารณาก่อนเปิดประชุมแล้ว การประชุมในวันนี้พูดให้ชัดก็เป็นเพียงแค่การรับฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับการนำไปปฏิบัติเท่านั้น

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากเจียงฝานอธิบายจบ ห้องประชุมก็เงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว รองคณบดีอีกสองสามคนเดิมทีไม่ได้เข้าใจเรื่องนี้ ทั้งยังอยู่นอกเหนือขอบเขตงานของตน จึงย่อมคล้อยตามจางเจี้ยนฉี่และแสดงท่าทีสนับสนุนไปตามน้ำ

เพียงแต่สิ่งที่ทุกคนในเวลานี้ยังไม่ล่วงรู้ก็คือ หลังจากนี้โจวหยางยังจะโยนระเบิดลูกย่อม ๆ ออกมาอีกลูกหนึ่ง