ตอนที่ 97 อย่าคิดว่ารองผู้อำนวยการไม่ใช่ข้าราชการระดับบริหาร

ภายในห้องทำงานของหัวหน้ากอง กองบริหารทรัพย์สิน

หลังจากเลิกประชุม เหอโหย่วไหลก็เดินหน้าบึ้งตึงกลับมาที่ห้องทำงานทันที พอนั่งลงแล้ว ในหัวถึงได้ทบทวนสถานการณ์การประชุมวันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบ

เห็นได้ชัดว่า แม้การประชุมวันนี้จะไม่มีข้อผิดพลาดใหญ่โตอะไร แต่หากช่วงกลางการประชุมโจวหยางไม่ได้เกิดไหวพริบใช้กล้องดิจิทัลถ่ายรูป แสร้งออกอุบายจนควบคุมสถานการณ์ในห้องประชุมเอาไว้ได้ ต่อให้ไม่เกิดเรื่องใหญ่โต เขาก็คงต้องเสียหน้ายับเยินเป็นแน่

พอนึกถึงตรงนี้ ไฟโทสะในอกของเหอโหย่วไหลก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

จางวั่งคนนี้ ปกติทำอะไรก็โผงผางชอบรับเหมาทำไปหมด เดิมทีเขายังคิดว่าอีกฝ่ายมีทัศนคติการทำงานที่ดี มีความกระตือรือร้น นึกไม่ถึงว่าในฐานะผู้อำนวยการสำนักงาน ในโอกาสสำคัญขนาดนี้วันนี้ กลับไม่มีความคิดความอ่านเป็นของตัวเองเลยสักนิด ถึงขั้นนั่งรอชมเรื่องสนุกของเขาที่เป็นผู้นำสูงสุดของหน่วยงานอยู่ตรงนั้น แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน

แม้ความวุ่นวายในที่ประชุมจะไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร แต่ต้องรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำหน้าที่ประธานในการประชุมเช่นนี้ในฐานะหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน ซ้ำยังเป็นก้าวแรกของภารกิจพิเศษในการตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

แม้แต่ตื้นลึกหนาบางพวกนี้ยังมองไม่ออก จางวั่งคนนี้กลับนั่งเฉยรอให้ผู้บังคับบัญชาไปแก้ปัญหาอย่างสบายใจเฉิบ นี่ถ้าไม่เรียกว่าไร้ความสามารถแล้วจะเรียกว่าอะไรกัน!

"เข้ามา"

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นนอกห้องทำงาน เหอโหย่วไหลจึงสูดหายใจเข้าลึกแล้วขานออกไป

เมื่อเห็นซุนลี่ผลักประตูเดินเข้ามา สีหน้าของเหอโหย่วไหลก็ดูดีขึ้นมาก อย่างไรเสีย วันนี้ซุนลี่ผู้เป็นมือขวาก็ทำหน้าที่ได้เหมาะสมดีทีเดียว

หากก่อนหน้านี้ซุนลี่ไม่ได้ตะโกนเสียงดังขึ้นมาหนึ่งยก สถานการณ์ของเขาในตอนนั้นก็คงยิ่งน่ากระอักกระอ่วนใจกว่านี้ และการกระทำของโจวหยางในเวลาต่อมาถึงจะส่งผลสัมฤทธิ์ได้ทันตาเห็น

"หัวหน้าครับ เรียกผมหรือครับ" ซุนลี่ที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นสู่ระดับรองชู่ยังคงวางตัวด้วยความระมัดระวังอยู่บ้าง

"อืม นั่งสิเหล่าซุน การประชุมวันนี้ไม่ง่ายเลยนะ ทางโจวหยางน่ะคุณกำชับไปแล้วใช่ไหม"

ที่แท้ก่อนการประชุมจะเลิก ซุนลี่ก็ได้รับคำกำชับจากเหอโหย่วไหลให้ไปคุยกับโจวหยาง เพื่อให้โจวหยางแบกรับภาระงานให้มากขึ้น

ความจริงแล้ว ก่อนการประชุมครั้งนี้ เหอโหย่วไหลยังรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจนักที่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยหลายท่านแต่งตั้งให้โจวหยางเป็นผู้ประสานงาน ถึงขั้นเคยคิดจะเสนอผู้บริหารมหาวิทยาลัยให้ผู้อำนวยการสำนักงานอย่างจางวั่งเข้ามาร่วมในงานประสานงานในฐานะสมาชิกทีมด้วยซ้ำ

แต่ครั้งนี้ ความคิดในใจของเขากลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

คนใหม่แล้วอย่างไร

รองผู้อำนวยการสำนักงานระดับรองเคอวัยยี่สิบเอ็ดปีแล้วอย่างไร

เพราะเขาอายุน้อยเลยไม่เห็นเขาเป็นข้าราชการระดับบริหารงั้นหรือ เหลวไหลสิ้นดี!

ในสายตาของเขา โจวหยางที่เป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานคนนี้ เหนือกว่าจางวั่งที่เป็นผู้อำนวยการสำนักงานไม่รู้ตั้งกี่เท่า ไอ้งี่เง่าที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือสักนิด!

"กำชับเรียบร้อยแล้วครับ เจ้าเด็กคนนี้ลื่นเป็นปลาไหลเลย หัวหน้ายังมีสายตาเฉียบแหลมที่ให้ผมไปพูดกับเขาก่อน" ซุนลี่หัวเราะหึ ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"โอ้ เจ้าเด็กนี่คงไม่ได้คิดจะโยนงานทิ้งหรอกนะ" เหอโหย่วไหลได้ยินเช่นนั้นก็ชักสนใจขึ้นมา จึงถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"ถึงขั้นโยนงานทิ้งคงไม่หรอกครับ ความตระหนักรู้ในจุดนี้ของโจวหยางยังถือว่าใช้ได้ ส่วนความสามารถในการทำงานก็ไม่เลว สำนวนงานเขียนยิ่งได้รับคำชมจากผู้บริหารมหาวิทยาลัยมาแล้วตั้งหลายครั้ง เพียงแต่เขากังวลว่าตัวเองยังเด็ก ประสบการณ์ยังน้อย ประกอบกับไม่คุ้นเคยกับพวกผู้ใหญ่ ก็เลยคิดจะคอยเป็นลูกมือให้ผม ทำพวกงานเอกสารกับงานร่างรายงานครับ" กับโจวหยางนั้น ซุนลี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกถูกชะตาและมองเห็นแววในตัวเขาเช่นนี้

"ฮ่าๆๆ! ร้ายกาจจริง ดูท่าที่ฉันเตือนไปจะทันเวลาพอดี ระดับรองเคอตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี มันยังเด็กมากจริง ๆ ตอนฉันอายุยี่สิบเอ็ดปียังเรียนหนังสืออยู่ในมหาวิทยาลัยอยู่เลย"

"แต่ว่านะเหล่าซุน โจวหยางมีความสามารถไม่เลว วิสัยทัศน์ก็กว้าง ภารกิจพิเศษคราวนี้จะปล่อยให้เขาทำงานจิปาถะไม่ได้ ต้องเคี่ยวกรำเขาให้ดี การที่เลขาธิการอู๋กับอธิการบดีหลี่วางเขาไว้ในตำแหน่งนี้ เกรงว่าคงอยากให้ข้าราชการระดับบริหารรุ่นใหม่ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากเหมือนกัน"

"อืม ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ" ซุนลี่พยักหน้า เขาเดาได้อยู่แล้วว่าการที่ท่าทีของเหอโหย่วไหลเปลี่ยนไปขนาดนี้ ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับการกระทำของโจวหยางเมื่อช่วงบ่ายแน่นอน

พอนึกถึงตรงนี้ ซุนลี่ก็ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างไม่ออก

"มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะ เราสองคนรู้จักกันมาไม่ใช่วันสองวันแล้ว" คำพูดนี้ของเหอโหย่วไหลไม่ได้พูดผิดเลย ก่อนหน้านี้ซุนลี่เป็นผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของพรรคมาโดยตลอด เหอโหย่วไหลกับเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันจริง ๆ

"ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่เรื่องจางวั่งที่สำนักงานน่ะ ก่อนหน้านี้กองบริหารทรัพย์สินของสำนักการศึกษานครจะคัดเลือกข้าราชการระดับบริหารระดับเคอจำนวนหนึ่งไปปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราวไม่ใช่หรือครับ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการรับสมัครแล้ว คุณคิดว่า..."

ความจริงตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา ในใจของซุนลี่ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

พูดตามตรง จางวั่งคนนี้เป็นคนอ่านสถานการณ์ไม่ค่อยขาดจริง ๆ แต่เรื่องการทำงานก็ยังถือว่ากระตือรือร้น ทว่าก็ช่วยไม่ได้ ในตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงาน สิ่งที่ต้องการที่สุดคือความช่างสังเกตและอ่านสถานการณ์ให้ขาดนั่นเอง

ถ้าคุณไม่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระความกังวลของผู้บังคับบัญชาได้ แล้วผู้บังคับบัญชาจะชอบคุณได้อย่างไร

เดิมทีเขาจะดองเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยพูดตอนที่เหอโหย่วไหลอารมณ์เย็นลงก็ได้ แต่ตามข้อกำหนดของทางนคร วันนี้ก่อนบ่ายสองโมงต้องส่งเอกสารไปแล้ว

คงได้แต่พูดว่า จางวั่งดวงไม่ดีจริง ๆ

เป็นไปตามคาด

เมื่อได้ยินคำพูดของซุนลี่ เหอโหย่วไหลก็แทบไม่ได้คิดอะไรเลยก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาทันที "คราวก่อนผมบอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ปีนี้บังเอิญเจอกับภารกิจพิเศษ คนทำงานเดิมทีก็ไม่พออยู่แล้ว จะมีใครให้ส่งไปปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราวได้อีก คุณบอกทางเบื้องบนไปเลยนะว่าเราส่งคนไปไม่ได้ ให้พวกเขาเข้าใจการทำงานของหน่วยงานระดับปฏิบัติการให้มากกว่านี้หน่อย"

พูดจบ เหอโหย่วไหลก็ไม่เอ่ยปากอะไรอีก เขาพลิกดูเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ซุนลี่เห็นดังนั้นจึงทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

หลังจากโจวหยางประชุมเสร็จและกลับมาที่สำนักงานคณะ เขาก็เริ่มร่างหนังสือแจ้งเรื่องการส่งแผนงานการดำเนินภารกิจพิเศษทันที

ตามข้อกำหนดของการประชุมเมื่อครู่ ปริมาณงานในฐานะผู้ประสานงานของเขานั้นไม่น้อยเลยจริง ๆ ทั้งต้องรับผิดชอบร่างหนังสือแจ้งฉบับแรกทั้งหมด ทั้งต้องรับผิดชอบติดต่อกับแผนกต่าง ๆ เพื่อส่งหนังสือแจ้งไปให้ถึงมือ อีกทั้งยังต้องคอยเตือนแต่ละหน่วยงานให้ส่งเอกสารให้ตรงเวลา

พอเอกสารส่งมาครบ เขาก็ต้องรับผิดชอบรวบรวมและสรุปข้อมูลเบื้องต้นส่งให้ซุนลี่กับเหอโหย่วไหลอีก

แน่นอนว่าสำหรับโจวหยางแล้ว ความยากของงานเหล่านี้ไม่ได้มากอะไร สิ่งที่ยากที่สุดคือการอธิบายชี้แจงกับผู้บริหารสูงสุดของแต่ละแผนกต่างหาก

ไม่นานนัก หลังจากร่างหนังสือแจ้งสั้น ๆ ฉบับหนึ่งเสร็จเรียบร้อย โจวหยางก็ส่งเข้าไปในกลุ่มประสานงานของคณะทำงานทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ ซุนลี่กับเหอโหย่วไหลก็ตอบกลับมาด้วยข้อความสั้น ๆ ว่า "เห็นชอบ"

โดยไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย โจวหยางส่งหนังสือแจ้งผ่านระบบงานสารบรรณภายในของมหาวิทยาลัยไปยังผู้บริหารแต่ละท่านอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็คิดดูแล้วส่งทางอีเมลซ้ำอีกรอบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ใช้เวลาไปร่วมชั่วโมงโทรศัพท์หาผู้อำนวยการสำนักงานของแต่ละแผนกเพื่อแจ้งด้วยวาจาอีกรอบ ถึงได้วางใจลงไปได้มาก

และในเวลานี้เอง

โจวหยางก็ได้รับแจ้งเรื่องการประชุมงานของคณะตอนบ่ายสามโมงครึ่งพอดี