ตอนที่ 96 เล่ห์เหลี่ยมสกปรกในการทำงานเฉพาะกิจครั้งแรก

มหาวิทยาลัยตงไห่ ห้องประชุมหนึ่งของศูนย์สารสนเทศและเอกสาร

การประชุมครั้งแรกของคณะทำงานเฉพาะกิจด้านการตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินมหาวิทยาลัยตงไห่ประจำปี 2008 กำลังจัดขึ้นที่นี่

บนเวทีประธาน หูจวินเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย พร้อมด้วยหลี่ซงไหลอธิการบดี ถงหลินเซิงรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคและรองอธิการบดี รวมถึงเหอโหย่วไหลหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินนั่งเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน

ส่วนฝั่งตรงข้ามเวทีประธาน มีบรรดาผู้นำสูงสุดหรือผู้รับผิดชอบจากทุกหน่วยงานและหน่วยงานระดับรองทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ตลอดจนผู้อำนวยการสำนักงานของทุกหน่วยงานนั่งอยู่

เสียงของหูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยในฐานะหัวหน้าคณะทำงาน ดังผ่านเครื่องขยายเสียงเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนอย่างชัดเจน

ในการกล่าวปราศรัย หูจวินเน้นย้ำถึงความสำคัญของงานเฉพาะกิจในครั้งนี้ โดยกำชับว่าทุกหน่วยงานต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดของแผนงานอย่างเคร่งครัดและนำไปปฏิบัติให้เกิดผลเป็นรูปธรรม ส่วนอธิการบดีหลี่ซงไหลและรองอธิการบดีถงหลินเซิงต่างก็เสนอข้อเรียกร้องขึ้นมาคนละสองสามข้อ

ภายในห้องประชุม

เวลานี้ โจวหยางกำลังนั่งอยู่ตรงแถวที่ห้าฝั่งซ้ายของห้องประชุม ด้านซ้ายมือของเขาคือซุนลี่รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน ส่วนด้านขวามือคือหลิวเหมยผู้อำนวยการสำนักงานคณะศึกษาศาสตร์

ในฐานะผู้ประสานงานของงานเฉพาะกิจครั้งนี้ โจวหยางย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าการประชุมในวันนี้ จะเรียกว่ามามอบหมายงานก็ไม่เชิง สู้บอกว่ามาทำตามพิธีการเสียยังจะดีกว่า เพราะถึงอย่างไรแผนการทำงานก็ถูกส่งไปตามหน่วยงานระดับล่างหมดแล้ว

เรื่องนี้ต้องทำอย่างไร และจะเริ่มขับเคลื่อนงานอย่างไรนั้น หูจวินเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยกับหลี่ซงไหลอธิการบดี ย่อมได้พูดคุยทำความเข้าใจกับผู้รับผิดชอบของแต่ละหน่วยงานล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว

ทว่าสำหรับการประชุมในวันนี้ สำหรับโจวหยางแล้วนับเป็นโอกาสอันหาได้ยากยิ่ง ประการแรก เขาต้องอาศัยการประชุมนี้ทำความรู้จักกับผู้รับผิดชอบและผู้อำนวยการสำนักงานของแต่ละหน่วยงานให้ได้มากที่สุด ประการที่สอง เขาก็อยากใช้โอกาสนี้ดูให้ชัดเจนว่า ในฐานะผู้ประสานงานเช่นเขา แท้จริงแล้วต้องทำอะไรบ้าง

ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ โจวหยางจึงนั่งอยู่ตรงที่นั่งอย่างสงบเสงี่ยม นอกจากจะคอยลอบสังเกตผู้บังคับบัญชาแต่ละท่านเป็นระยะแล้ว ก็มีเพียงการตั้งใจฟังและคอยจดบันทึกอะไรบางอย่างลงไปเป็นครั้งคราว

"ต่อไปผมกับท่านผู้นำอีกสองท่านยังมีประชุมอื่นที่ต้องไปต่อ คงไม่อยู่ตรงนี้แล้วล่ะ โหย่วไหลเอ๊ย การจัดแจงหลังจากนี้นายช่วยรับหน้าที่ดำเนินรายการต่อนะ"

หลังจากผู้บริหารมหาวิทยาลัยทั้งหลายกล่าวเสร็จสิ้นก็ออกจากห้องเพื่อไปร่วมการประชุมอื่นในทันที การประชุมหลังจากนี้จึงดำเนินต่อโดยมีเหอโหย่วไหลหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินเป็นประธาน โดยมีวาระหลักคือการแจกแจงภารกิจและขั้นตอนตามแผนงาน

ภายในห้องประชุม

พอบรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัยเดินออกไป บรรยากาศที่เคยอึดอัดและกดดันก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในทันตา โจวหยางถึงกับได้ยินเลขาธิการพรรคประจำคณะและคณบดีอาวุโสหลายท่านเริ่มเปิดฉากคุยเรื่องอื่นกันเป็นการส่วนตัวแล้ว

บนเวทีประธาน เหอโหย่วไหลมองดูห้องประชุมที่เริ่มจะคุมความสงบไม่อยู่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันที

เหอโหย่วไหลย่อมรู้ดีว่า การที่ตนเองโดดเด่นขึ้นมาจนได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นหัวหน้ากองในครั้งนี้นั้น บรรดาข้าราชการระดับบริหารระดับกลางย่อมมีบางคนที่ไม่ค่อยยอมรับเขาสักเท่าไร

แน่นอนว่า ไม่ว่าจะไม่ยอมรับ หรือมีความคิดเห็นอะไรในใจ ก็ย่อมเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของฝ่ายบริหารไม่ได้อยู่ดี เพียงแต่ว่าตัวนายเหอโหย่วไหลจะสามารถคุมเชิงและควบคุมสถานการณ์ได้หรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องของนายเองแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของทุกคน การกระทำของหูจวินเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยกับหลี่ซงไหลอธิการบดีในวันนี้ ก็ไม่พ้นที่จะเป็นการทดสอบเหอโหย่วไหลอยู่กลาย ๆ เมื่อเข้าใจจุดนี้แล้ว บางคนจึงไม่เกรงใจใครอีกต่อไป

ชั่วพริบตานั้น เมื่อมีผู้บริหารระดับกลางสองสามคนลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ ทั่วทั้งห้องประชุมจึงพลันส่งเสียงพึมพำจอแจขึ้นมาทันที

ขณะนั้น เหอโหย่วไหลซึ่งนั่งอยู่บนเวทีประธานและเพิ่งจะรับหน้าที่ดำเนินงานเช่นนี้เป็นครั้งแรก เดิมทีก็ยากที่จะสะกดคนอยู่แล้ว เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า แม้ในใจจะอยากห้ามปราม แต่ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากตรง ๆ

ยังดีที่ซุนลี่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบกัดฟันลุกขึ้นวิ่งไปถือไมโครโฟนช่วยเตือนขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ต่อไปขอเชิญประชุมต่อนะครับ ขอให้ท่านผู้บังคับบัญชาทุกท่านนั่งประจำที่ด้วยครับ"

ทว่าห้องประชุมที่เริ่มวุ่นวายไปแล้วในเวลานี้ จะสงบลงได้ในชั่วพริบตาเสียที่ไหน สีหน้าของเหอโหย่วไหลบนเวทีประธานจึงพลันดูย่ำแย่ลงไปถนัดตา

โดยเฉพาะเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นจางว่าง ผู้อำนวยการสำนักงานกองบริหารทรัพย์สิน ที่กำลังนั่งทำหน้าเจื่อนอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก เหอโหย่วไหลก็แอบด่าในใจทันทีว่าจางว่างช่างไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ ๆ แสงสีขาวสายหนึ่งก็วาบขึ้นในห้องประชุม ตามมาด้วยเสียงแชะ ๆ สองครั้งดังเข้าหูทุกคนทันที

เมื่อถูกดึงความสนใจเช่นนี้ ทุกคนจึงพากันหันไปมองข้างเวทีประธาน และเมื่อมองไป หลายคนก็เผยสีหน้าพิลึกพิลั่นออกมาทันที ที่แท้ก็เป็นโจวหยางที่ไปยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ในมือถือกล้องดิจิทัลกำลังเล็งถ่ายรูปห้องประชุมอยู่จริง ๆ

ต้องรู้ก่อนว่า การประชุมในวันนี้นั้นจะต้องขึ้นข่าวหน้าหนึ่งบนเว็บไซต์หลักของมหาวิทยาลัยเชียวนะ

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนแทบจะเงียบเสียงลงในทันที ต่างคนต่างนั่งตัวตรงอย่างสำรวมและไม่พูดจาอะไรอีก ส่วนเหอโหย่วไหลบนเวทีประธานเมื่อเห็นดังนั้น ก็ทั้งประหลาดใจและยินดีเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับทอดสายตามองโจวหยางอย่างครุ่นคิด

ไม่นานการประชุมก็ดำเนินต่อไป ส่วนโจวหยางหลังจากแกล้งทำเป็นถ่ายรูปไปอีกสองสามรูป ก็เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

การประชุมดำเนินไปนานถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งเต็ม ๆ จึงสิ้นสุดลง

"โจวหยาง ครั้งนี้ผู้ประสานงานมีแค่เราสองคนนะ นายห้ามทำงานพลาดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่อีก"

หลังเลิกประชุม

โจวหยางให้หลิวเหมยกลับไปที่สำนักงานก่อน ส่วนเขาเดินคุยกับซุนลี่ไปตลอดทาง

"พี่ซุน ปัญหาก็คือผมมันเสียงเบาบารมีน้อย กลัวว่าถึงเวลาจะไปสั่งใครไม่ได้น่ะสิครับ ผมว่าผมเป็นลูกมือช่วยพี่ดีกว่า งานเบื้องหน้ายังไงก็ต้องให้พี่ออกหน้าเอง ส่วนพวกงานเขียนเอกสาร สรุปรายงานอะไรพวกนั้นพี่ยกให้ผมจัดการได้เลยครับ"

เพราะเรื่องของอันเสี่ยวเจี๋ย โจวหยางจึงมีความประทับใจที่ดีต่อซุนลี่พอสมควร และหลังจากได้คบหาพูดคุยกันสองสามครั้ง เขาก็พบว่าซุนลี่เป็นคนที่น่าคบหาได้อย่างสนิทใจจริง ๆ

"แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ นี่ยังไม่ทันได้เริ่มยุ่ง นายก็คิดจะอู้เสียแล้ว แต่ว่าวันนี้ต้องขอบใจนายจริง ๆ ไม่อย่างนั้นกลับไปหัวหน้าเหอคงได้ระเบิดอารมณ์แน่"

ซุนลี่ตบไหล่โจวหยางเบา ๆ ในใจก็อดชื่นชมไม่ได้ เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าในสถานการณ์แบบนั้น โจวหยางจะนึกวิธีเปิดแฟลชถ่ายรูปเพื่อควบคุมความสงบในห้องประชุมขึ้นมาได้

หากเทียบกันแล้ว ทางด้านจางว่างผู้อำนวยการสำนักงานกองบริหารทรัพย์สิน การแสดงออกในครั้งนี้คงจะถูกหัวหน้าเหอจดจำฝังใจไว้แล้วล่ะ

"จริงสิ นายกับเสี่ยวอันเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ ฉันพูดจริง ๆ นะ เสี่ยวอันเป็นคนดีมาก มีโอกาสก็รีบคว้าไว้ อย่ามัวรอจนหมดโอกาสแล้วมานั่งเสียดายทีหลังล่ะ"

ซุนลี่ยังคงนึกถึงเรื่องที่ช่วยเป็นพ่อสื่อให้ทั้งสองคนเมื่อคราวก่อน

โจวหยางได้ยินก็ยิ้มอย่างเขินอายพลางเอ่ยขึ้นว่า "คือว่าพี่ซุน... ที่จริงผมกับเสี่ยวเจี๋ยตกลงคบกันแล้วครับ"

"จริงหรือเนี่ย เร็วเหมือนกันนี่ หว่า ร้ายไม่เบานี่ไอ้น้อง คล่องแคล่วดีจริง ๆ ว่าไงล่ะ เมื่อไหร่พวกฉันจะได้กินลูกอมงานแต่งของพวกนายล่ะ"

ได้ยินคำพูดของซุนลี่ โจวหยางก็แทบจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้อยไม่ออก แม้จะรู้อยู่แล้วว่าซุนลี่เป็นคนตรงไปตรงมา แต่นี่มันจะไม่ตรงเกินไปหน่อยหรือ

นี่ผมเพิ่งจะตกลงคบกันได้ไม่กี่วันเองนะ พี่ก็คิดจะกินลูกอมงานแต่งแล้ว ต่อให้จับคู่คลุมถุงชนก็คงไม่เร็วขนาดนี้หรอกมั้ง

"ยังอีกนานครับยังอีกนาน ถึงเวลานั้นจริง ๆ ย่อมไม่ลืมพี่ซุนแน่นอนครับ"

"งั้นก็ดี ถึงเวลาแล้วอย่าลืมเชียวล่ะ พวกนายนี่เก็บความลับเก่งกันจริง ๆ ถ้าไม่ใช่นายบอกฉันก็ไม่รู้เรื่องเลยนะ เมื่อเช้านี้เพิ่งเห็นเสี่ยวอัน ฉันยังกะว่าจะถามเธออยู่เลย"