ตอนที่ 95 คลื่นลมในที่ประชุม

หลังจากออกจากห้องทำงานของเจียงฝาน โจวหยางก็กลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และเริ่มลงมือร่างทั้งสามแผนงานรวมถึงแผนโครงการฉบับสมบูรณ์ทันที

เพราะถึงแม้เขากับเจียงฝานจะเห็นพ้องต้องกัน และแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อยแล้วภายใต้ความเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

โดยเขาจะรับผิดชอบการจัดตั้งและดำเนินแผนโครงการทั้งหมด ส่วนเจียงฝานจะคอยสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ รวมถึงร่างเอกสารยื่นขออนุมัติหัวข้อโครงการ

แต่อย่างไรเสีย แผนการนี้ก็ยังต้องได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการพรรคประจำคณะ โดยเฉพาะถงหลินเซิงที่ควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ และคณบดีจางเจี้ยนฉี่

ทว่าเรื่องเร่งด่วนในตอนนี้ ก่อนที่โจวหยางจะดำเนินโครงการนี้อย่างเต็มตัว เขายังต้องลงมือทำอีกหนึ่งเรื่อง นั่นก็คืออาศัยโอกาสที่เอกสารเกิดปัญหาครั้งนี้ จุดไฟสามกองแรกของการเข้ารับตำแหน่งรองผู้อำนวยการของตนเองเสียก่อน

บ่ายวันนั้น

โจวหยางจัดการประชุมงานสาขาพรรคนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ขึ้น โดยทำหน้าที่ประธานการประชุมในฐานะรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะเป็นครั้งแรก

เจียงฝานแสดงการสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ในการกระทำจริงๆ ไม่เพียงแต่เข้าร่วมประชุมตลอดทั้งงาน แต่ยังแสดงท่าทีสนับสนุนโจวหยางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ในที่ประชุม โจวหยางได้ชี้แจงปัญหาที่เกิดขึ้นในการส่งเอกสารครั้งนี้ให้เลขาธิการสาขาพรรคทุกคนฟัง และเอ่ยชื่อระบุตัวเลขาธิการสาขาพรรคสองสามคนที่มีปัญหาในเอกสารอย่างร้ายแรง ซึ่งคนที่เด่นชัดที่สุดย่อมไม่พ้นพวกจอมเก๋าไม่เอาถ่านไม่กี่คนในสำนักงานกิจการนักศึกษา

"อาจารย์โจว คุณก็รู้ว่างานนี้มันกินเวลาขนาดไหน อย่างสาขาของพวกเรา สมาชิกพรรคที่เป็นนักศึกษาปริญญาโทเข้าใหม่ปีนี้มีตั้งยี่สิบกว่าคน รวมเป้าหมายพัฒนาสมาชิกพรรคกับผู้มีความกระตือรือร้นเข้าไปอีกก็สามสิบกว่าคน รวมแล้วเอกสารเกือบห้าสิบกว่าชุด แค่ตรวจดูก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันแล้วครับ"

"ถ้าจะให้บอกว่าไม่มีปัญหาเลยสักนิดมันก็เป็นไปไม่ได้ อีกอย่าง เรื่องปัญหารูปแบบเอกสารเนี่ยผมจนปัญญาจริงๆ ผมจำได้แม่นว่าตอนรวบรวมเสร็จรูปแบบก็ไม่มีปัญหานี่ครับ ใครจะไปรู้ว่าพอส่งออกไปแล้วมันจะเพี้ยน"

ในห้องประชุม

เจียงก้วนจงซึ่งรับหน้าที่เลขาธิการสาขาพรรคนักศึกษาปริญญาโทสาขาหนึ่งกระโดดออกมาเป็นคนแรกตามคาด อีกทั้งตอนพูดเขายังจงใจเหลือบมองเจียงฝานที่นั่งอยู่ข้างๆ โจวหยางแวบหนึ่งด้วย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเจียงก้วนจง เลขาธิการสาขาพรรคคนอื่นๆ ที่ถูกโจวหยางเอ่ยชื่อก็อดไม่ได้ที่จะพากันเอ่ยปากคล้อยตามทันที

"จริงด้วย เอกสารเยอะขนาดนี้ พวกเราจะไปทำทันได้ยังไง"

"แล้วถ้าพูดกันตามตรง ทางมหาวิทยาลัยก็ไม่เคยมาตรวจประเมินเอกสารพวกนี้เลย จะไปจริงจังอะไรขนาดนั้น"

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่นพลันดังก้องขึ้นในห้องประชุม ทุกคนตกตะลึงไปทันที จากนั้นก็มองเจียงฝานที่นั่งอยู่ข้างโจวหยางด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน

ส่วนเจียงก้วนจงที่เพิ่งเอ่ยปากไป รวมถึงอาจารย์ที่ปรึกษาอีกสองสามคนที่ถือดีว่าตัวเองมีอาวุโสต่างก็ทำตัวไม่ถูก เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดเลยว่า รองเลขาธิการพรรคที่ปกติยิ้มแย้มใจดีจะทำกิริยาเช่นนี้ออกมา

"จริงจังเหรอ? นี่มันใช่เรื่องที่จะมาพูดว่าจริงจังหรือไม่จริงจังไหม!"

"อาจารย์เจียง ผมว่าความคิดของคุณมีปัญหาแล้วนะ ทางมหาวิทยาลัยไม่ให้ความสำคัญก็ไม่ต้องจริงจังงั้นเหรอ? แล้วถ้าวันข้างหน้าส่งเอกสารพวกนี้ขึ้นไปแล้วเกิดปัญหาขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ? คุณหรือผม?"

"วันนี้ที่โจวหยางเปิดการประชุมนี้ผมสนับสนุนเต็มที่ เพราะปัญหาที่เกิดขึ้นในเอกสารผมก็ดูมาแล้ว พูดให้ไม่น่าฟังหน่อยก็คือ นี่มันไร้ความรับผิดชอบ เป็นการทำงานแบบเช้าชามเย็นชาม!"

"ผมรู้ว่ามีบางคนไม่เคยเห็นงานของสาขาพรรคอยู่ในสายตา แต่วันนี้ผมจะขอเน้นย้ำอีกรอบ ต่อไปถ้าเอกสารของใครมีปัญหา คนนั้นก็ไปรายงานกับเลขาธิการถงเอาเอง ไม่ว่าจะเป็นผมหรือโจวหยาง จะไม่ไปคอยเช็ดก้นตามล้างตามเช็ดให้พวกคุณอีกแล้ว"

"เอาล่ะ ปัญหาก็พูดไปกระจ่างชัดแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาอีก โจวหยาง คุณส่งปัญหาที่พบในเอกสารลงในกลุ่มงานเลขาธิการสาขาพรรคเดี๋ยวนี้เลย เลขาธิการสาขานักศึกษาทุกคนจำไว้ให้ดี พอได้รายการปัญหาพวกนี้ไปแล้ว ให้รีบเจียดเวลาดำเนินการตรวจสอบตัวเองทันที"

"วันนี้วันอังคาร อย่างช้าที่สุดก่อนเลิกงานวันศุกร์ ต้องส่งเอกสารที่จัดทำใหม่เรียบร้อยแล้วให้โจวหยาง และสำเนาส่งให้ผมด้วยหนึ่งชุด"

การประชุมปิดฉากลงท่ามกลางสีหน้าเคร่งเครียดของทุกคน ส่วนโจวหยางก็ไม่ได้พูดจาไร้สาระเกินจำเป็น เพียงแค่สรุปเนื้อหาการประชุมคร่าวๆ แล้วก็กลับห้องทำงาน จากนั้นจึงรีบส่งเอกสารที่จัดทำเสร็จเรียบร้อยเข้ากลุ่มงานเลขาธิการสาขาพรรคทันที

ในเวลาเดียวกันนั้น

เรื่องที่เจียงฝานตำหนิพวกเลขาธิการสาขาพรรคในที่ประชุมก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องทำงาน เมื่อมองโจวหยางที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ทั้งหลิวเหมยและหวังหลินหลินต่างก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลือเชื่ออยู่บ้าง

เพราะในบรรดาห้องทำงานฝ่ายบริหารทั้งสามห้องของคณะศึกษาศาสตร์ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าโจวหยางกับเจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะเคยมีเรื่องกินแหนงแคลงใจกันมาก่อน

ตามหลักแล้ว ก่อนการประชุมวันนี้จะเริ่มขึ้น หลิวเหมยก็แอบลุ้นจนเหงื่อตกแทนโจวหยางไปแล้ว กลัวเหลือเกินว่าเขาจะถูกพวกขิงแก่เหล่านั้นรุมกดดันในที่ประชุมจนลงจากเวทีไม่ถูก

ยามที่รู้ว่าเจียงฝานก็เข้าร่วมการประชุมด้วย หลิวเหมยถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่า หากเห็นท่าไม่ดีต่อให้ต้องฝืนใจแค่ไหนก็คงต้องบุกเข้าไปช่วยพูดไกล่เกลี่ยกู้หน้าให้โจวหยาง ทว่าเธอไหนเลยจะคาดคิดว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมาเป็นแบบนี้

นี่เจียงฝาน... นี่มันชัดเจนว่ายืนอยู่ข้างโจวหยางเต็มตัวไม่ใช่หรือไง

หรือว่าจะเป็นเพราะโจวหยางได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานจริงๆ? แต่นี่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี ตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานระดับรองเคอ กับรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะระดับรองชู่ มันห่างชั้นกันตั้งสิบหมื่นแปดพันลี้เลยนะ

"พี่เหมยครับ ผมดูแล้วงานช่วงครึ่งปีหลังของสำนักงานเราคงไม่เบาแน่ๆ หรือว่าพวกเรารีบรับสมัครนักศึกษาช่วยงานสักสองคนดีกว่าครับ"

ช่วงบ่ายหลังทานอาหารเสร็จ โจวหยางก็เงยหน้าขึ้นเอ่ยเสนอแนะกับหลิวเหมย

ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าเขาขี้เกียจหรือเรื่องมาก แต่ช่วงระยะเวลานี้งานมันชวนให้ปวดหัววุ่นวายจริงๆ ด้านหนึ่งเขาต้องรับผิดชอบงานประจำวันของสายงานฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์ของคณะ

อีกด้านหนึ่งก็ยังต้องปรับปรุงแผนงานของสาขาพรรคนักศึกษาและยกร่างคู่มือเล่มนั้น ที่สำคัญที่สุดคือในเวลาเดียวกันยังต้องทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานของคณะทำงานเฉพาะกิจด้านการตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินอีกด้วย

"เอาสิ พี่ว่าไม่มีปัญหา เรื่องนี้ก่อนหน้านี้เคยคุยกับคณบดีแล้ว เขาก็เห็นด้วย"

"เอาแบบนี้แล้วกันหลินหลิน เดี๋ยวเธอร่างประกาศฉบับหนึ่งส่งให้หยวนเชี่ยน หยวนเชี่ยน หยวนเชี่ยน!" หลิวเหมยลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนเรียกไปทางห้องทำงานข้างๆ สองเสียง

ชั่วครู่ หยวนเชี่ยน เลขาธิการคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนประจำคณะควบตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานกิจการนักศึกษาก็วิ่งยิ้มแย้มเข้ามาถามว่าผู้อำนวยการมีเรื่องอะไรหรือ

"คือแบบนี้หยวนเชี่ยน พี่ดูแล้วในสำนักงานคงต้องรับสมัครนักศึกษาช่วยงานสักสองสามคน เดี๋ยวหลินหลินร่างประกาศรับสมัครเสร็จแล้วจะส่งให้เธอ เธอช่วยติดต่อหัวหน้าห้องของแต่ละชั้นปี ให้นำประกาศไปกระจายต่อนะ จำนวนคนก็กำหนดไว้ชั่วคราวสัก 6 คนแล้วกัน ทั้งสามสำนักงานแบ่งกันคนละสองคน"

ในฐานะผู้อำนวยการสำนักงานคณะ หลิวเหมยยังคงรู้ว่าต้องถือน้ำให้เสมอกันทั้งสามสำนักงาน อย่างไรเสียเงินที่ใช้ก็ไม่ใช่เงินของตัวเองอยู่แล้ว

"ได้เลยค่ะผู้อำนวยการ หลินหลินเธอทำเสร็จแล้วก็ส่งให้ฉันได้เลยนะ เรื่องหลังจากนั้นฉันจัดการเอง"

หวังหลินหลินพยักหน้า โจวหยางเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

การขาดแคลนคนทำงานนับเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ งานในสำนักงาน หากพูดกันตามตรงแล้วมันจิปาถะเกินไป