ตอนที่ 53 แบบนี้เรียกว่ากลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติได้ไหม

ภายในหอพัก โจวหยางจ้องมองข้อความบนโทรศัพท์มือถือ พอเห็นตัวเลขในข้อความชัดเจน มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นมาทันที

ตัดเศษทิ้งไปแล้ว นี่คือตัวเลขที่หูเซิ่งลี่โอนมาให้เขา

โจวหยางคำนวณในใจอย่างเงียบ ๆ ในจำนวนนี้หักเงินแปดหมื่นหยวนที่เขาใช้เปย์โปรโมตในช่วงแรกออกไปแล้ว ส่วนที่เกินมาคือส่วนแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่หูเซิ่งลี่แบ่งให้เขา

คิดดูแบบนี้ก็แปลว่า หูเซิ่งลี่ได้รับค่าต้นฉบับรวมทั้งหมดเกือบห้าแสนแปดหมื่นหยวน

ซี้ด... ในหอพัก พอตัวเลขนี้ผุดขึ้นมาในหัว โจวหยางก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจทันที

ครู่ต่อมา เมื่อได้รับภาพแคปหน้าจอรายได้ค่าต้นฉบับหลังบ้านที่หูเซิ่งลี่ส่งมา ก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ คือห้าแสนแปดหมื่นกว่าหยวน

ชั่วขณะนั้น โจวหยางก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

ตัวเขาได้ส่วนแบ่งมาแสนเจ็ดหมื่นกว่า แปลว่าหูเซิ่งลี่มีเงินเหลือเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองเหนาะ ๆ เกือบสี่แสนหยวน

ต้องยอมรับเลยว่า ความรู้สึกตกตะลึงเมื่อเงินก้อนนี้เข้ามาจริง ๆ นั้น ชัดเจนและรุนแรงกว่าตอนที่หูเซิ่งลี่ลองประเมินตัวเลขไว้ก่อนหน้านี้มากนัก

รายได้เดือนละประมาณสี่แสนหยวน ในปี 2008 ถือเป็นเงินมหาศาลขนาดไหน โจวหยางแทบไม่อยากจะคิด

ถึงอย่างไรการที่เขาได้ส่วนแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์จากค่าต้นฉบับของหูเซิ่งลี่ก็ถือว่าน่าพอใจมากแล้ว ทว่าบางครั้งเงินก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนเราใจสั่นไหวได้ง่ายจริง ๆ

"ให้ตายสิ หรือว่า... เราจะเขียนสักเล่มดีวะ"

ในหัวของโจวหยางมีความคิดนี้ผุดขึ้นมา ทว่าครู่ต่อมาเขาก็ส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความมั่นใจ แต่เป็นเพราะช่วงนี้เขาไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงพอจะปลีกตัวไปทำเรื่องนี้จริง ๆ

"เหล่าหู ขอบใจนะเว้ย!"

โจวหยางส่งข้อความขอบคุณไปให้หูเซิ่งลี่โดยไม่ได้พูดอะไรมาก ทว่าไม่นานก็ได้รับข้อความตอบกลับจากหูเซิ่งลี่

"มึงบ้าปะเนี่ย ตอนนั้นก็ตกลงกันไว้แล้ว ยังจะมาทำเป็นเกรงใจอีก ไปไกล ๆ เลยไป!"

"พูดสุภาพตามมารยาทหน่อยอย่าสำคัญตัวเองผิด เดือนหน้าอย่าลืมแบ่งเงินให้ตรงเวลาด้วยล่ะ!"

หูเซิ่งลี่: "..."

โจวหยางไม่ได้คุยกับหูเซิ่งลี่ต่อ เขารู้ดีว่าการมีรายได้ก้อนโตขนาดนี้เข้ามาแบบกะทันหัน อารมณ์ของหูเซิ่งลี่ย่อมต้องปั่นป่วนและตื่นเต้นไม่น้อยแน่นอน

แต่เขาไม่ได้กังวลว่าหูเซิ่งลี่จะทำอะไรหลุดกรอบ ถึงหมอนี่ปกติจะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่หัวสมองก็ยังถือว่ามีสติรู้คิดอยู่มาก

ชาติก่อนหลังจากได้ค่าต้นฉบับแล้ว ถ้าจำไม่ผิด เรื่องแรกที่หูเซิ่งลี่ทำก็คือซื้อบ้าน ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้ว นี่นับเป็นการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนค่อนข้างสูงอย่างแน่นอน

เพราะในปี 2008 ราคาอสังหาริมทรัพย์ของนครตงไห่ยังไม่ผ่านการปรับขึ้นระลอกใหญ่สองรอบจนกลายเป็นระดับที่คนธรรมดาเอื้อมไม่ถึงเหมือนในเวลาต่อมา

ดังนั้นหากเทียบกันแล้ว ปี 2008 จึงถือเป็นจุดต่ำสุดของราคาบ้านในนครตงไห่ได้อย่างแท้จริง การซื้อบ้านในช่วงเวลานี้ย่อมทำกำไรได้อย่างมหาศาล

"พรุ่งนี้จะกลับแล้วเหรอ แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ"

ภายในห้องทำงาน ตอนที่โจวหยางมาถึง หลิวเหมยกำลังเข้าเวรอยู่ พอได้ยินว่าโจวหยางจะขึ้นรถไฟกลับตงเจียงในเช้าวันพรุ่งนี้ จึงอดถามไม่ได้

จะว่าไปก็เป็นเรื่องของดวงจริง ๆ ครั้งนี้หลังจากโจวหยางเสนอให้ปรับเปลี่ยนระบบการเข้าเวรในการประชุมงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของคณะ ในขั้นตอนจับสลากหมายเลขลำดับ หลิวเหมยกลับจับได้ลำดับแรกสุดหลังเริ่มวันหยุดอย่างเหนือความคาดหมาย

ส่วนพวกที่โวยวายหนักที่สุดอย่างเจียงก้วนจงกับหูหลินไห่ ถึงจะไม่ได้โชคร้ายถึงขั้นจับได้ช่วงกลางวันหยุด แต่ก็ไม่ได้โชคดีขนาดหลิวเหมย

ทว่าหากเทียบกันแล้ว ดวงของโจวหยางกลับแย่กว่ามาก เพราะเขาเป็นผู้จัด จึงไม่สะดวกที่จะจับสลากก่อน สลากใบสุดท้ายที่เหลืออยู่จึงตกเป็นของเขา และหมายเลขนั้นก็ดันเป็นช่วงกลางวันหยุดตรงต้นเดือนสิงหาคมพอดิบพอดี

"น่าจะราว ๆ วันที่ 20 กรกฎาคมครับ พอกลับไปแล้วยังไงก็คงต้องอยู่อย่างน้อยเกือบครึ่งเดือน" การกลับตงเจียงครั้งนี้ โจวหยางไม่ได้คิดจะอยู่นานนัก เพราะเขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกหลายอย่าง

"งั้นก็ได้ ไว้เธอกลับมาแล้วก็บอกพวกเราหน่อยนะ ฉันกับหลินหลินจะได้แวะมาหาได้ตลอด ว่าแต่โจวหยาง เธอหาห้องพักได้หรือยังล่ะ"

คราวก่อนเรื่องที่โจวหยางไหว้วานให้คนฝ่ายพลาธิการช่วยขยายเวลาพักในหอพักออกไป หลิวเหมยเองก็รู้เรื่องอยู่ พอตอนนี้นึกขึ้นได้จึงถามขึ้นมาลอย ๆ

"ยังไม่ได้หาเลยครับพี่เหมย ไว้ผมกลับมาค่อยว่ากัน ช่วงนี้ไม่อยากวุ่นวายเรื่องนี้เท่าไหร่ครับ"

ภายในห้องทำงาน

โจวหยางสะสางเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไปกินมื้อเที่ยงที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับหลิวเหมย จากนั้นก็กลับหอพัก ช่วงบ่ายตื่นจากนอนพักผ่อน ก็พบว่าอันเสี่ยวเจี๋ยส่งข้อความทางคิวคิวมาหาเขาหลายข้อความ พออ่านจบโจวหยางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ที่แท้เมื่อคืนนี้หลังจากอันเสี่ยวเจี๋ยกลับไป ผู้หญิงที่แชร์ห้องเช่ากับเธอกลับเปลี่ยนใจกะทันหัน โดยบอกว่าจะปล่อยเช่าห้องต่อให้คนอื่น

การเปลี่ยนคนมาเช่าห้องย่อมไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว แต่ประเด็นคือตอนนี้อันเสี่ยวเจี๋ยไม่รู้เลยว่าคนที่จะมาเช่าต่อนั้นเป็นคนแบบไหน ในใจจึงอดรู้สึกกังวลไม่ได้

"คุณอย่าคิดมากเลยครับ ก็แค่เปลี่ยนคน ใครจะมาอยู่ก็คงไม่ต่างกัน ขอแค่เป็นผู้หญิงก็พอแล้ว"

พอได้รับข้อความตอบกลับจากโจวหยาง อันเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ในห้องก็เม้มริมฝีปาก แล้วพิมพ์รัวข้อความตอบกลับโจวหยางทันที

"มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะคะ เกิดได้คนเรื่องมากมา ฉันคงปวดหัวแย่"

เมื่อมองดูสติกเกอร์รูปถอนหายใจเป็นชุดที่อันเสี่ยวเจี๋ยส่งมาในหน้าต่างแชต โจวหยางก็ขมวดคิ้ว เรื่องนี้เป็นปัญหาจริง ๆ นั่นแหละ รู้หน้าไม่รู้ใจ ยุคนี้คนที่แชร์ห้องเช่าแล้วเกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันก็มีไม่น้อย

"อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยครับ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ อย่างมากที่สุดผมค่อยไปแชร์ห้องเช่ากับคุณก็ได้"

ความจริงแล้วโจวหยางก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาพิมพ์ประโยคนี้ออกไป พูดตามตรง ในบรรดาผู้หญิงที่เขาเคยรู้จัก อันเสี่ยวเจี๋ยจัดว่าอยู่ในกลุ่มที่โดดเด่นแถวหน้าอย่างแน่นอน

ถ้าเทียบเรื่องรูปร่างหน้าตา อันเสี่ยวเจี๋ยไม่ได้ด้อยไปกว่าหยางอีอีที่เป็นดาวเด่นรุ่นปี 08 ของสาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์เลย ถ้าว่าด้วยเรื่องนิสัยใจคอ เธอก็เป็นสาวแดนใต้อย่างแท้จริง พูดจานุ่มนวลและอารมณ์เย็น ส่วนฐานะทางบ้านจะเป็นอย่างไรโจวหยางไม่เคยสืบสาว แต่ดูจากการแต่งตัวและกิริยาท่าทางของอันเสี่ยวเจี๋ย การอบรมสั่งสอนจากทางบ้านคงไม่เลวเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ตงไห่ คุณสมบัติส่วนตัวของอันเสี่ยวเจี๋ยจึงยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในหัวของโจวหยางก็อดนึกถึงภาพการแต่งกายอันงดงามหมดจดของอันเสี่ยวเจี๋ยไม่ได้ แม้ทั้งสองจะพบเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่ในความทรงจำของเขา อันเสี่ยวเจี๋ยน่าจะจัดเป็นผู้หญิงประเภทที่วางตัวสง่าผ่าเผยและเปิดเผยตรงไปตรงมา

ทว่า โจวหยางกลับไม่รู้เลยว่าคำพูดประโยคนี้ของเขาส่งผลกระทบต่ออันเสี่ยวเจี๋ยเพียงใด

หมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุน

ภายในห้องเช่า อันเสี่ยวเจี๋ยจ้องมองประโยคที่โจวหยางส่งมา ก็พลันรู้สึกว่าใบหน้าของตนเห่อร้อนขึ้นมาเล็กน้อย

"โจวหยางเนี่ยนะ? แชร์ห้อง... กับเธอ?"

"ให้ตายสิ เจ้าหมอนี่คิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่นะ..."

เมื่อเห็นว่าอันเสี่ยวเจี๋ยไม่ตอบกลับมา โจวหยางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มเก็บสัมภาระ เพราะพรุ่งนี้ต้องขึ้นรถไฟรอบแปดโมงเช้า เขาจึงต้องออกจากห้องพักตั้งแต่ราว ๆ หกโมงเช้า

ในหอพัก โจวหยางเก็บสัมภาระเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปหนึ่งทุ่มกว่า พอมองห้องที่ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น เขาก็ได้แต่เก็บกวาดทำความสะอาดหอพักอีกรอบ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ยามฟ้าเพิ่งจะสลัว โจวหยางก็ลากกระเป๋าเดินทางไปโบกรถแท็กซี่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยแล้วมุ่งตรงไปยังสถานีรถไฟทันที

เวลา 8 นาฬิกา 5 นาที รถไฟขบวนจากนครตงไห่มุ่งหน้าสู่นครตงเจียงออกเดินทางตรงเวลา ขณะมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่แล่นถอยหลังอย่างรวดเร็ว ก้นบึ้งหัวใจของโจวหยางก็ไหวระริกขึ้นมา

รถไฟขบวนที่วิ่งจากนครตงไห่ไปยังนครตงเจียงนี้ ในชาติก่อนเขาเคยนั่งมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่มีครั้งไหนที่ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจและร้อนรนอยากให้ถึงเร็ว ๆ เหมือนในคราวนี้เลย

ทว่าเมื่อในหัวพลันนึกถึงเงินก้อนโตในบัตรธนาคาร โจวหยางก็ตบหน้าตัวเองเบา ๆ พลางหัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อย

"แบบนี้คงนับได้ว่าเป็นการกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติแล้วสินะ? อีกอย่าง... วันนี้ก็ห่างหายไปนานเกือบยี่สิบปีแล้ว"