ตอนที่ 54 ภาคแรกของการกลับบ้าน พ่อคิดจะเปลี่ยนสายงาน

บ้านเดิมของโจวหยางตั้งอยู่ที่แขวงหยางซู่ผิง ในเขตหลินเจียงของนครตงเจียง ซึ่งอยู่ห่างจากสถานีรถไฟนครตงเจียงไม่ไกลนัก ช่วงบ่ายโมงกว่า ๆ เมื่อเดินออกมาจากสถานีรถไฟ โจวหยางก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าเข้าตัวเมืองทันที

"พี่ครับ ไปแขวงหยางซู่ผิง เขตหลินเจียงครับ"

"ได้เลย! นั่งให้ดี ๆ นะน้อง!"

บนรถแท็กซี่ เมื่อได้ยินสำเนียงบ้านเกิดอันคุ้นเคยของคนขับ ในใจของโจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความตื่นเต้นปนประหม่าแบบยิ่งใกล้บ้านยิ่งหวั่นใจ

พูดตามตรง ชาติก่อนแม้เขาจะอยู่นครตงไห่ได้ไม่กี่ปีก็กลับมาบ้านเกิด เรียกได้ว่าจนกระทั่งก่อนเกิดใหม่เขาก็อยู่ข้างกายพ่อแม่มาโดยตลอด

แต่ทว่าเพราะความกดดันในหน้าที่การงาน การอยู่ร่วมกับพ่อแม่จึงไม่ได้ราบรื่นนัก อีกทั้งภรรยาที่แต่งงานด้วยจากการดูตัวในเวลาต่อมา ก็ไม่ได้มีนิสัยเข้าใจคนอื่นอะไรขนาดนั้น ชีวิตความเป็นอยู่จึงมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ดังนั้นในใจแม้จะพูดไม่ได้ว่าเสียดายมากมายอะไร แต่โจวหยางก็ยังคงรู้สึกผิดอยู่บ้าง

"ขอบคุณครับพี่!"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!"

เมื่อลงจากรถ โจวหยางถือกระเป๋าเดินทางยืนอยู่บนถนนตรงหน้าประตูชุมชน เขายืนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่โดยไม่ขยับ ได้แต่ยืนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเงียบงัน

เขตหลินเจียงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนครตงเจียง โดยมีถนนเหรินหมินตัดผ่านกลางเขต ฝั่งหนึ่งคือย่านที่อยู่อาศัยที่เก่าแก่ที่สุดของนครตงเจียง ส่วนอีกฝั่งคือเขตสาธิตที่นครตงเจียงเพิ่งวางผังเมืองใหม่เมื่อไม่กี่ปีก่อน

และแขวงหยางซู่ผิงก็ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างสองพื้นที่นี้พอดี ดังนั้นในขอบเขตการปกครองของแขวงหยางซู่ผิง จึงมีครึ่งหนึ่งเป็นย่านเมืองเก่า และอีกครึ่งหนึ่งเป็นย่านเมืองใหม่

คราวก่อนตอนที่ต้อนรับคณะจากแวดวงการศึกษานครตงเจียง เมื่อหวงเหอผิงผู้อำนวยการสำนักการศึกษานครตงเจียงบอกว่าเขาก็พักอยู่ที่แขวงหยางซู่ผิงเหมือนกัน ตอนนั้นโจวหยางก็เดาได้แล้วว่าแปดเก้าส่วนในสิบ หวงเหอผิงน่าจะเพิ่งซื้อบ้านฝั่งเขตสาธิตในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เอง

เพราะด้วยฐานะและเงื่อนไขของหวงเหอผิง ขอเพียงมีทางเลือก ก็คงไม่มาเบียดเสียดอยู่ในย่านเมืองเก่าแบบนั้นแน่นอน

อันที่จริงในปี 2008 การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของนครตงเจียงยังห่างไกลจากความคึกคักอย่างถึงที่สุด และหากเทียบกับเมืองพัฒนาแล้วแถบชายฝั่งทะเลก็ถือว่ายังค่อนข้างล้าหลังอยู่ด้วยซ้ำ

ยิ่งกว่านั้นราคาบ้านในตัวเมืองนครตงเจียงช่วงนี้ยังถูกจนน่าตกใจ อย่างพื้นที่เขตสาธิตที่บ้านของหวงเหอผิงอยู่นั้น ในฐานะที่เป็นชุมชนใหม่กลุ่มแรกที่ได้รับการพัฒนาในนครตงเจียง ราคาเฉลี่ยของบ้านก็อยู่แค่สองพันกว่าเกือบสามพันหยวนเท่านั้น

และนี่ก็เป็นเพราะเขตสาธิตมีโควตาเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมต้นสาธิตและโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำนครซึ่งดีที่สุดในเมือง มิฉะนั้นราคาในพื้นที่อื่น ๆ ก็คงจะยิ่งถูกกว่านี้อีก

อย่างย่านเมืองเก่าที่บ้านของโจวหยางอยู่ ในปี 2008 นี้ราคาบ้านเพิ่งจะอยู่ที่ตารางเมตรละหนึ่งพันกว่าหยวนเท่านั้น แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ ครอบครัวสามคนของเหล่าโจวก็ยังอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ที่มีพื้นที่ไม่ถึง 80 ตารางเมตร

เมื่อเดินผ่านตรอกแคบ ๆ ด้านหน้าชุมชน โจวหยางก็ลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาในชุมชน เขาเดินไปยังตึกพักอาศัยของบ้านตัวเองอย่างคุ้นเคย เมื่อเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นสี่ มองดูอักษร "ฝู" ติดกลับหัวอันคุ้นเคยบนประตูเหล็ก มือที่ยกขึ้นจะเคาะประตูกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ

"แม่ครับ เปิดประตูหน่อยครับ!"

เสียงเคาะประตูดังตึง ๆ สะท้อนไปตามโถงทางเดิน ประตูเหล็กถูกเปิดออก โจวหยางมองดูพ่อแม่ตรงหน้าที่กำลังทำหน้าตาตื่นตะลึง ไม่รู้เพราะเหตุใดในลำคอกลับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

และในเวลานี้ โจวเซี่ยงจวินผู้เป็นพ่อและหวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่ของโจวหยางก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเรื่องที่ลูกชายจะกลับบ้านนั้นไม่ได้บอกพวกเขาล่วงหน้าเลยสักคำ

แต่ไม่นานสองสามีภรรยาก็เผยสีหน้าดีใจออกมา เมื่อโจวหยางเดินเข้าบ้าน หวังไอ้ผิงก็อดไม่ได้ที่จะบ่นขึ้นมาสองสามประโยค

"เด็กคนนี้นี่ จะกลับบ้านก็ไม่บอกพวกเราล่วงหน้าสักคำ"

"แม่ครับ ผมก็ตัดสินใจกะทันหันเหมือนกันครับ"

"เอาล่ะ ๆ กลับมาก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ จะพูดมากไปทำไม หยางหยางยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม คุณไปอุ่นกับข้าวตอนเที่ยง แล้วผัดกับข้าวเพิ่มอีกสักจานเถอะ" โจวเซี่ยงจวินเป็นผู้ชายตามขนบดั้งเดิมทั่วไป ในตัวมักจะมีความเป็นใหญ่ในบ้านอยู่ตลอด

ชาติก่อนเพราะพ่อมักจะทะเลาะกับหวังไอ้ผิงเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง ในใจของโจวหยางจึงเคยแอบตัดพ้อไม่น้อย ทว่าเมื่อได้เกิดใหม่อีกชาติหนึ่ง และได้เห็นท่าทีที่มีความเป็นใหญ่ในบ้านของพ่ออีกครั้ง ในใจของโจวหยางกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

อันที่จริงเขาเข้าใจวิถีการใช้ชีวิตคู่ของพ่อแม่ที่คนนอกอาจมองว่าไม่ดีนี้มานานแล้ว ชีวิตบางครั้งก็เป็นเช่นนี้ สิ่งที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสมที่สุด และสิ่งที่เหมาะสมก็ใช่ว่าจะไม่ดีเสมอไป

พ่อแม่ร่วมทุกข์ร่วมสุขประคับประคองกันมาตลอดชีวิต ความผูกพันที่ดำเนินต่อไปท่ามกลางการกระทบกระทั่งทะเลาะเบาะแว้งนี้ บ่อยครั้งที่คนนอกมักจะไม่เข้าใจจริง ๆ

เพียงแต่ในยามนี้เมื่อได้เห็นพ่อแม่ที่ดูเหมือนจะเด็กลงไปยี่สิบปี ในใจของโจวหยางก็ยังคงรู้สึกยินดีอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

"พ่อครับ วันนี้ไม่ได้ไปทำงานเหรอครับ"

พ่อโจวเซี่ยงจวินไม่ใช่คนมีความรู้อะไร จบแค่ระดับมัธยมปลายเท่านั้น ตอนหนุ่ม ๆ เคยทำงานจิปาถะมานับไม่ถ้วน ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้จึงยอมควักเงินเก็บส่วนหนึ่งไปซื้อรถบรรทุกมาผันตัวเป็นคนขับรถบรรทุก คอยวิ่งส่งของให้ซูเปอร์มาร์เก็ตกับภัตตาคารในเมืองโดยเฉพาะ

ส่วนแม่หวังไอ้ผิงหากพูดกันตามตรงก็ไม่มีงานประจำอะไร สองปีมานี้ทำงานเป็นพนักงานขายในร้านขายยาที่ไม่ไกลจากหน้าบ้านมาโดยตลอด ทำงานสองวันหยุดหนึ่งวันนับว่าค่อนข้างสบายทีเดียว

"ช่วงสองวันนี้ไม่ค่อยมีงานน่ะ ตอนนี้อะไร ๆ ก็เริ่มทำมาหากินยากขึ้นทุกที สองสามวันก่อนพ่อยังปรึกษากับแม่แกอยู่เลยว่าจะเปลี่ยนสายงานดีไหม เห็นแถวประตูใต้เก่ามีคนเปิดจุดรับส่งพัสดุด่วน แกกลับมาก็ดีเลย ช่วยพ่อดูหน่อยสิว่างวดนี้พอจะทำได้ไหม"

ภายในห้องนั่งเล่น โจวหยางเห็นโจวเซี่ยงจวินหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง ก็รีบหยิบไฟแช็กบนโต๊ะมาจุดให้ทันที จากนั้นก็ได้ยินโจวเซี่ยงจวินเอ่ยขึ้นมา

"ขนส่งพัสดุเหรอครับ พ่อหมายถึงเปิดจุดบริการรับส่งพัสดุใช่ไหมครับ"

โจวหยางนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าตั้งแต่ปี 2008 โจวเซี่ยงจวินจะมีความคิดเรื่องทำธุรกิจพัสดุด่วนผุดขึ้นมาแล้ว เพราะในช่วงเวลานี้ ธุรกิจขนส่งพัสดุด่วนยังห่างไกลจากการขยายตัวอย่างเต็มรูปแบบนัก

อีกทั้งในชาติก่อนโจวเซี่ยงจวินไม่เคยเอ่ยเรื่องนี้กับเขาเลยสักนิด ทว่าตอนนั้นอีกฝ่ายก็เปลี่ยนอาชีพจริง ๆ โดยเปลี่ยนจากการเป็นคนขับรถบรรทุกระยะใกล้ไปวิ่งขนส่งระยะไกลแทน

ถ้าจำไม่ผิด เงินซื้อรถตอนนั้นยังไปขอยืมมาจากน้าหวังไอ้เหวิน หลังจากนั้นเพราะเงินก้อนนี้ พ่อแม่จึงถูกน้าสะใภ้หยางหงเสียค่อนขอดเหน็บแนมอยู่ไม่น้อย

"อืม ใช่ จุดรับส่งพัสดุนั่นแหละ"

ภายในห้อง เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเซี่ยงจวิน โจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดขึ้นมา

พูดตามตรง โจวหยางไม่ได้คัดค้านเรื่องที่พ่อจะเปิดจุดรับส่งพัสดุ แม้ว่าในปี 2008 นี้ การเติบโตของธุรกิจพัสดุด่วนจะยังไม่ชัดเจนเท่าใดนัก แต่เมื่อบรรดาบริษัทขนส่งพัสดุรายใหญ่ในประเทศเริ่มทยอยเชื่อมต่อเข้ากับแพลตฟอร์มช็อปปิ้งออนไลน์ อัตราการเติบโตก้าวกระโดดของวงการนี้จะรวดเร็วจนน่าตกใจ

ในความเป็นจริง คนกลุ่มแรก ๆ ที่เปิดจุดรับส่งพัสดุ ขอเพียงไม่ถอดใจเลิกไปกลางคัน โดยพื้นฐานแล้วล้วนกอบโกยเงินทองกันได้เป็นกอบเป็นกำ

แต่สิ่งที่โจวหยางกังวลอยู่บ้างก็คือ โจวเซี่ยงจวินไม่เคยสัมผัสกับวงการนี้มาก่อน หากคิดจะเปลี่ยนสายงานจริง ๆ ย่อมมีความยากอยู่ไม่น้อย แน่นอนว่าถ้าจะทำจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่มันต้องอาศัยการเรียนรู้ตามกระบวนการ

"พ่อครับ ทิศทางของธุรกิจพัสดุด่วนไม่มีปัญหาแน่นอนครับ แต่ถ้าจะเปิดจุดรับส่งพัสดุ อย่างน้อยพ่อต้องเช่าหน้าร้านที่กว้างหน่อย แล้วยังต้องจัดหารถ ชั้นวางของ คอมพิวเตอร์อะไรพวกนี้อีก ผมกะว่าถึงตอนนั้นพ่อคงต้องจ้างคนมาช่วยจัดการออเดอร์โดยเฉพาะสักคนด้วย เงินทุนของบ้านเราจะพอหรือเปล่าครับ"