ตอนที่ 55 ความตื่นตะลึงของพ่อแม่

ภายในห้อง หลังจากโจวหยางพูดจบ บรรยากาศก็พลันเงียบสงบลง โจวเซี่ยงจวินอัดควันบุหรี่เข้าปอดลึก ริ้วรอยเดิมที่ลึกอยู่แล้วบนใบหน้ายิ่งแลดูเด่นชัดขึ้นในทันใด

ความจริงแล้วโจวหยางรู้ดีว่าในช่วงปี 2008 นี้ พ่อของเขาอย่างโจวเซี่ยงจวินต้องแบกรับความกดดันมหาศาล ด้านหนึ่งคืองานเดิมทำต่อไปไม่ได้จนต้องเปลี่ยนสายอาชีพ อีกด้านหนึ่งคือรายได้ของครอบครัวไม่มั่นคงเอาเสียเลย

อาศัยเพียงเงินเดือนพันกว่าหยวนต่อเดือนของหวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่ ความเป็นอยู่ของคนทั้งบ้านจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ

ด้วยเหตุนี้เอง ในชาติก่อนตอนที่โจวเซี่ยงจวินตัดสินใจจะไปขับรถบรรทุกส่งของทางไกล จึงจำต้องยอมลดทิฐิไปเอ่ยปากขอยืมเงินจากน้าชาย

"ค่อนข้างลำบากอยู่เหมือนกัน"

"พ่อปรึกษากับแม่แกแล้ว ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ คงต้องไปขอยืมจากน้าแกสักหน่อย"

ได้ยินดังนั้นโจวหยางก็พยักหน้า ความคิดของพ่ออย่างโจวเซี่ยงจวินเหมือนกับในชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่ในก้นบึ้งหัวใจของเขากลับรู้สึกอึดอัดคับข้องใจอยู่บ้าง

ทางฝั่งตระกูลโจวนอกจากพ่ออย่างโจวเซี่ยงจวินแล้ว อันที่จริงโจวหยางยังมีป้าอยู่อีกคน ทว่าหลี่บินผู้เป็นลุงเขยกลับดูถูกพี่ภรรยาคนนี้มาโดยตลอด ส่วนโจวเซี่ยงหงผู้เป็นป้าก็เป็นคนหัวอ่อน ยอมคน ดังนั้นพ่อแม่ของเขากับทางฝั่งป้าจึงไปมาหาสู่กันเฉพาะช่วงเทศกาลเท่านั้น

ทางฝั่งหวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่ โจวหยางมีน้าชายอยู่คนหนึ่งคือหวังไอ้เหวิน น้าชายของเขาเป็นคนอารมณ์ดี ทั้งสองครอบครัวไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง ทว่าหยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้กลับเป็นชาวบ้านธรรมดาที่มีนิสัยหน้าเงินตามแบบฉบับ วันปกติไปมาหาสู่กันย่อมได้ แต่พอเป็นเรื่องยืมเงินขึ้นมาเมื่อไรก็พร้อมจะชักสีหน้าใส่ทันที

ในชาติก่อน ภาพที่พ่อแม่หมุนเงินไม่ทันจนถูกหยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้พูดจากระแนะกระแหนเหน็บแนมในช่วงเทศกาลปีใหม่ ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของโจวหยาง

ตอนนี้ในเมื่อเขาได้โอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง มีหรือจะยอมให้ภาพเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำรอย

แต่โจวหยางก็ไม่ได้ใจร้อนรีบทำอะไรลงไปในทันที เพราะตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจของพ่ออย่างโจวเซี่ยงจวินเด็ดขาดแน่วแน่แค่ไหน

แน่นอนว่า เมื่อเทียบกับชาติก่อนแล้ว แม้ตอนนี้ตนเองจะยังไม่ได้ก้าวเท้าเข้าสู่เส้นทางราชการในทันที แต่การได้บรรจุเป็นบุคลากรประจำของมหาวิทยาลัยตงไห่อย่างราบรื่น ก็นับว่าจุดประกายความหวังให้พ่อแม่ได้ไม่น้อย

"เรื่องนี้เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ งานของแกเป็นยังไงบ้างล่ะ แกได้อยู่ทำงานต่อที่มหาวิทยาลัย พ่อกับแม่ก็ดีใจมากนะ ชามข้าวเหล็กนี่มั่นคงดี"

ค่านิยมของคนรุ่นนี้ยังคงเอนเอียงไปทางหน่วยงานรัฐอย่างส่วนราชการหรือสถาบันการศึกษามากกว่า ด้านหนึ่งเป็นเพราะความมั่นคง และอีกด้านหนึ่งก็เชิดหน้าชูตาได้

การที่โจวหยางผู้เป็นลูกชายได้เข้าทำงานในมหาวิทยาลัย แถมยังเป็นมหาวิทยาลัยระดับตงต้า โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงจึงดีใจมากจริง ๆ

"ก็ดีครับ สภาพแวดล้อมในมหาวิทยาลัยก็ดี ติดแค่อย่างเดียวคือเงินเดือนไม่ค่อยสูงเท่าไหร่" โจวหยางพูดไปตามความจริง ไม่ว่าจะยุคนี้หรืออีกสิบปีข้างหน้า รายได้เงินเดือนของเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารในมหาวิทยาลัยเมื่อเทียบในตลาดแรงงานแล้วก็ไม่สูงเลยจริง ๆ ออกจะค่อนไปทางต่ำเสียด้วยซ้ำ

ทว่าโจวเซี่ยงจวินเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจประเด็นนี้นัก สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าคือการที่ลูกชายได้ถือชามข้าวเหล็กของรัฐ

หวังไอ้ผิงที่อยู่ในครัวพอได้ยินเสียงสองพ่อลูกคุยกัน ก็อดไม่ได้ที่จะถือตะหลิวเดินยิ้มแย้มออกมาพูดแทรกว่า "หยางหยาง ลูกได้อยู่ทำงานที่มหาวิทยาลัยแม่กับพ่อก็ดีใจกันทั้งนั้น คราวก่อนตอนที่ลูกบอกว่าสอบสัมภาษณ์ผ่าน พ่อแกก็รีบโทรไปอวดน้าแกทันที แม่จะห้ามก็ห้ามไม่อยู่"

หวังไอ้ผิงยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น แววตาคู่ที่มองโจวหยางทอประกายสดใส สำหรับครอบครัวธรรมดาอย่างพวกเขา การที่โจวหยางสอบติดมหาวิทยาลัยตงไห่ สองสามีภรรยาก็ภาคภูมิใจเป็นล้นพ้นอยู่แล้ว ยามนี้ลูกชายเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วยังได้อยู่ทำงานต่อที่เดิม ในสายตาของทั้งคู่จึงนับเป็นเรื่องมงคลซ้อนมงคลอย่างแท้จริง

ทว่าในเวลานี้โจวหยางกลับดีใจไม่ออกจริง ๆ

การได้อยู่ทำงานต่อที่มหาวิทยาลัยนั้นย่อมดีแน่ เพียงแต่ระดับรายได้เกรงว่าจะไม่ได้น่าพอใจขนาดนั้น

แน่นอนว่าเมื่อมีส่วนแบ่งค่าต้นฉบับจากฝั่งหูเซิ่งลี่ โจวหยางย่อมไม่มีอะไรต้องกังวล เพียงแต่สภาพความเป็นอยู่ของทางบ้านเป็นอย่างไร เขาก็รู้แก่ใจดี

น้าชายแม้จะเป็นคนจิตใจดี แต่หยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้นั้นยากจะพูดได้ แม้ตนเองจะได้เข้าทำงานในมหาวิทยาลัย แต่หากเธอรู้ว่าเงินเดือนในมหาวิทยาลัยได้แค่เดือนละสองสามพันหยวน คาดว่าคงมิวายพูดจาดูถูกเหยียดหยามเหน็บแนมออกมาอีกแน่

ต้องรู้ด้วยว่าทางบ้านน้าชายแม้จะมีลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นอีกคน ทว่านอกจากเธอแล้ว หวังหย่งผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องก็จัดว่าเป็นคนมีเงินอยู่พอตัว ในปี 2008 หวังหย่งที่เปิดโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าทำธุรกิจแปรรูปเพื่อการนำเข้าส่งออกอยู่ทางใต้ ก็กวาดรายได้ต่อปีถึงหลักหลายแสนหยวนมานานแล้ว

พอเปรียบเทียบกันแบบนี้ ความแตกต่างจึงเห็นได้ชัดเจนอย่างยิ่ง

ตอนที่เขาสอบติดมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ หยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้ก็เอาแต่พูดติดปากว่า ต่อไปนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังย่อมต้องหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

แต่ผลลัพธ์น่ะหรือ... เหอะ ๆ

ภายในบ้าน หลังจากกินข้าวเสร็จ โจวหยางก็ช่วยหวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่เก็บกวาดห้องนอนของตัวเองทันที จากนั้นจึงนำของฝากที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าว่านต๋าออกมา

เมื่อเห็นว่าลูกชายซื้อของฝากมาให้พวกตน หวังไอ้ผิงแม้ปากจะบ่นว่าสิ้นเปลืองเงินทอง ทว่าประกายความดีใจในแววตาของเธอนั้น โจวหยางกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ไม่ว่าจะอย่างไร ในเมื่อได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แค่ทำให้พ่อแม่ใช้ชีวิตในชาตินี้อย่างสบายใจก็เพียงพอแล้ว

"พ่อครับ ผมว่าความคิดของพ่อน่ะไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นะครับ ธุรกิจขนส่งพัสดุด่วนนี้ แม้ในตงเจียงของพวกเราจะยังไม่เจริญเท่าไร แต่ตามเมืองพัฒนาแล้วแถบชายฝั่งอย่างทางตงไห่ ธุรกิจนี้ขยายตัวไปไกลมากแล้ว"

"อีกอย่าง พ่อกับแม่รู้จักการซื้อของออนไลน์กันใช่ไหมครับ ก็คือสั่งซื้อของทางอินเทอร์เน็ต แล้วทางร้านจะจัดส่งพัสดุไปให้คนซื้อ แนวโน้มการเติบโตของธุรกิจนี้ในอนาคตจะยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ ตราบใดที่การซื้อของออนไลน์ยังพัฒนาต่อไปเรื่อย ๆ ธุรกิจขนส่งพัสดุก็จะยิ่งรุ่งขึ้นตามไปด้วย"

"เพราะฉะนั้น ถ้าบ้านเราสามารถเปิดจุดบริการขนส่งพัสดุได้สักแห่ง ต้องทำเงินได้อย่างแน่นอนครับ"

ในห้องรับแขก โจวหยางอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างธุรกิจขนส่งพัสดุด่วนกับการซื้อของออนไลน์ รวมถึงแนวโน้มการพัฒนาในอนาคตให้โจวเซี่ยงจวินฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งยังพูดถึงรูปแบบการดำเนินงานของจุดบริการขนส่งพัสดุอีกด้วย

ที่จริงเขาไม่ได้กังวลเรื่องความสามารถในการทำธุรกิจของพ่อแม่เลย พ่ออย่างโจวเซี่ยงจวินแม้จะไม่เคยทำงานประจำอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่ก็ทำมาค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ มาตลอด หัวไวและพลิกแพลงเก่งอยู่แล้ว

เพียงแต่ถ้าจะเปลี่ยนสายมาทำจุดบริการขนส่งพัสดุจริง ๆ เขาย่อมต้องยกระดับจุดเริ่มต้นให้สูงขึ้น ไม่อย่างนั้นการมานั่งเฝ้าจุดรับส่งของขนาดแค่สิบกว่าตารางเมตรก็คงไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก

"ถ้าพูดตามที่แกบอก ธุรกิจนี้ก็น่าทำจริง ๆ นั่นแหละ แต่ติดตรงที่เงินทุนนี่สิหายาก ไอ้ผิง ฉันว่าคงต้องไปหาไอ้เหวินแล้วละ ให้เขาช่วยออกสำรองให้พวกเราสักสองสามหมื่นก่อน"

โจวเซี่ยงจวินเองก็เริ่มคล้อยตามที่ลูกชายพูด ทว่าโจวหยางกลับเห็นแม่ของตนขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีพลางกล่าวว่า "ทางไอ้เหวินน่ะคุยง่ายอยู่หรอก แต่หงเสียนี่สิเข้ากันยาก ไปขอยืมเงินเธอคงไม่แคล้วโดนแขวะใส่แน่"

พอได้ยินเช่นนี้ โจวหยางย่อมรู้ว่าเรื่องนี้น่าจะใกล้ลงตัวแล้ว จึงพูดอย่างไม่ลังเลว่า "พ่อกับแม่วางใจเรื่องเงินทุนได้เลยครับ เงินก้อนนี้บ้านเราไม่ต้องไปยืมพวกน้าหรอก ผมออกเองได้"

ทว่าพอน้ำเสียงของโจวหยางสิ้นสุดลง สีหน้าของสองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงก็เปลี่ยนเป็นฉงนสงสัยทันที

"แกออกเองเหรอ หยางหยาง แกจะไปเอาเงินมาจากไหนกัน นี่ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลยนะ ถ้าจะทำให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างตามที่แกพูดจริง ๆ เกรงว่าจะต้องใช้เงินเป็นแสนหยวนเลยนะ"

จะไม่จริงได้อย่างไร ตามที่โจวหยางบอก ไม่ใช่แค่ต้องเช่าสถานที่เท่านั้น แต่ยังต้องเช่าหน้าร้านทำเลดีและมีพื้นที่กว้างขวาง ทั้งยังต้องจ้างคนอย่างน้อยสองคน คนหนึ่งดูแลเรื่องคำสั่งซื้อกับงานบริการ ส่วนอีกคนรับผิดชอบรับส่งพัสดุ

ยิ่งบวกค่าตกแต่งร้านกับการจัดซื้ออุปกรณ์ต่าง ๆ เข้าไปด้วย แม้จะไม่ถึงแสน แต่ก็ต้องมีอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดหมื่นหยวนถึงจะเอาอยู่

นั่นไม่ใช่เงินเจ็ดแปดร้อยหยวนสักหน่อย แต่ลูกชายอย่างโจวหยางกลับบอกว่าตนเองควักจ่ายได้ โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงจะไม่ตกใจได้อย่างไร