ตอนที่ 56 กลับบ้านยกที่สอง เรื่องซื้อบ้าน

ภายในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นสีหน้าของโจวเซี่ยงจวินผู้เป็นพ่อกับหวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่ที่ทั้งประหลาดใจและกังวล โจวหยางก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ชาติก่อนเขาไม่มีโชคเรื่องเงินทองมาตลอด แทบไม่ได้ช่วยเหลือจุนเจือหรือตอบแทนทางบ้าน จึงไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกอันซับซ้อนของพ่อแม่ที่ต้องเผชิญกับสภาพการเงินที่ฝืดเคืองเหมือนอย่างตอนนี้

ตอนเรียนจบแม้ว่าจะมีเงินเก็บติดตัวอยู่หลายหมื่นหยวน แต่ตอนนั้นเพราะมัวแต่คาราคาซังเรื่องเลิกรากับหวังจิ่น ทั้งใจคิดแต่จะหาทางรั้งตัวหวังจิ่นไว้ จึงแทบไม่รู้เรื่องราวทางบ้านเลย

หลังยื้อยุดกันอยู่หลายหน ในที่สุดพอตระหนักได้ว่าระหว่างเขากับเธอคงไม่มีทางเป็นไปได้อีก หลังจากนั้นเขาก็จมดิ่งอยู่กับความเสเพลหมดอาลัยตายอยากอยู่นาน

ส่วนเงินเก็บที่เดิมทีก็ไม่ได้มากมายอะไร ก็ร่อยหรอจนแทบเกลี้ยงไปกับช่วงเวลาที่ตระเวนยื่นเรซูเม เช่าห้องพัก และเฝ้ารอคอยงาน

ต่อมาแม้จะได้งานทำ แต่ตลอดหลายปีติดต่อกัน เงินเดือนและสวัสดิการก็พูดได้แค่ว่าพอกินพอใช้ แต่ไม่อาจรวยได้

กระทั่งในเวลาต่อมาต้องจำใจลาออกจากงานกลับบ้านเกิด จากนั้นก็ตระเวนสอบไม่หยุด นัดดูตัว แล้วตามด้วยเตรียมงานแต่ง ซื้อบ้านและแต่งงาน ถึงตอนนั้นเขาถึงได้ตระหนักรู้อย่างแท้จริงว่า ที่แท้ตัวเองก็สวมบทบาทเป็นเพียงตัวถ่วงคอยเกาะพ่อแม่กินมาโดยตลอด

ทว่าตอนนั้นมันก็สายเกินไปเสียแล้ว นอกจากในใจจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงและไฟฝันแล้ว ยังพลาดช่วงวัยทองที่ลูกผู้ชายจะสร้างเนื้อสร้างตัวแสวงหาความมั่งคั่งไปอีกด้วย

"พ่อ แม่ วางใจเถอะครับ เงินก้อนนี้ได้มาอย่างถูกต้อง ลูกชายพ่อกับแม่ไม่ได้โง่นะครับ คงไม่ไปทำเรื่องผิดกฎหมายหรอก"

ภายในห้อง โจวหยางมีท่าทีสงบนิ่งอย่างยิ่ง

อันที่จริงมาถึงตอนนี้ โจวหยางมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า การเติบโตของลูกผู้ชายต้องผ่านการเคี่ยวกรำจากเรื่องราวต่าง ๆ ความสุขุมหนักแน่นที่ไม่หวั่นไหวต่อลาภยศหรือความล้มเหลวนั้น ย่อมเป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวที่ต้องผ่านการขัดเกลาและฟันฝ่าอุปสรรคนับพันนับหมื่นครั้งถึงจะมีได้

โจวหยางอธิบายเรื่องที่เขาร่วมมือกับหูเซิ่งลี่เขียนหนังสือแล้วได้ส่วนแบ่งค่าต้นฉบับให้สองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงฟังคร่าว ๆ โดยไม่ได้แต่งเติมเสริมแต่งอะไร และยังตัดทอนรายละเอียดปลีกย่อยออกไปด้วย

เมื่อมองดูข้อความจากธนาคารบนโทรศัพท์มือถือของลูกชาย รวมทั้งตัวเลขยาวเหยียดในข้อความนั้น ไม่ว่าจะเป็นโจวเซี่ยงจวินหรือหวังไอ้ผิงต่างก็ยืนอึ้งไปตาม ๆ กัน

สองแสนห้าหมื่นหยวน!

ต่อให้หักออกไปแปดหมื่นหยวนตามที่ลูกชายบอก เงินส่วนที่แบ่งให้เขาก็ยังมีมากถึงหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นหยวนเต็ม ๆ

ชั่วขณะนั้น โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงต่างนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นอยู่นานสองนานโดยไม่พูดไม่จา

เพราะในสายตาของคนทั้งสองที่ไม่เคยสัมผัสกับงานเขียนบนอินเทอร์เน็ต และไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจออนไลน์เลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้เหลือเชื่อยิ่งกว่าการถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่เสียอีก

"หยางหยาง ลูกกำลังจะบอกว่านอกจากเดือนนี้แล้ว ต่อไปทุก ๆ เดือนจะได้ส่วนแบ่งเงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

อย่างไรเสียโจวเซี่ยงจวินก็เคยผ่านโลกมาพอสมควร จึงได้สติกลับมาจากความตกตะลึงอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยถามโจวหยาง

"ประมาณนั้นครับ แต่จะได้เยอะขนาดนี้ไหม หรือว่าจะได้มากกว่านี้หรือเปล่าก็พูดยากครับ เพราะสุดท้ายจะได้ค่าต้นฉบับเท่าไหร่ นอกจากต้องดูว่ากระแสตอบรับของหนังสือดีไหมแล้ว ยังต้องดูด้วยว่าเดือนนั้นเพื่อนผมเขียนได้กี่ตัวอักษร"

"แต่ไม่ว่าจะยังไง ขอแค่เขาตั้งใจเขียนต่อไป ถ้าหนังสือเล่มนี้เขียนจบตามปกติ ผมกะว่าน่าจะได้ส่วนแบ่งสักล้านถึงสองล้านหยวนครับ"

ซูด!

ภายในห้อง โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงพอได้ยินประโยคนี้ของโจวหยาง ก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึงในทันที

เท่าไหร่นะ

หนึ่งถึงสองล้านหยวนเนี่ยนะ

นี่... นี่มันแทบไม่ต่างจากฝันไปเลยให้ตายสิ!

ในห้องนั่งเล่น โจวหยางไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เขารู้ดีว่าการจะยอมรับเรื่องแบบนี้ย่อมต้องใช้เวลาอยู่บ้าง ยังดีที่โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงดึงสติตัวเองกลับมาจากภาวะเหลือเชื่อนั้นได้อย่างรวดเร็ว

ทว่าไม่ช้าโจวหยางก็สังเกตเห็นว่า ไม่ว่าจะเป็นโจวเซี่ยงจวินผู้เป็นพ่อหรือหวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่ แววตาของทั้งคู่ต่างกลับมาเปล่งประกายสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ราวกับว่ามีพลังชีวิตและจิตวิญญาณฮึกเหิมขึ้นมาในพริบตา กลิ่นอายทั่วทั้งร่างของพวกท่านเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เป็นจริงอย่างที่คำโบราณว่าไว้ไม่มีผิด คนจนใจฝ่อ เงินหนาใจถึง

เงินทองสิ่งนี้ มีแล้วอาจไม่ได้รักษาโรคได้ทุกอย่าง แต่ถ้าไม่มีละก็ โรคภัยจะรุมเร้าไปทั้งตัวแน่นอน

"พ่อครับ แม่ครับ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกน่า ผมบอกแล้วไงครับว่าผมได้เงินปันผลทุกเดือน เพราะงั้นก็อย่าเถียงผมเลยครับ"

"เงินสองแสนห้าหมื่นกว่าหยวนนี่ ผมปัดเป็นเลขกลมๆ เอาออกมาสักสองแสนห้าหมื่น พวกเราไปซื้ออาคารพาณิชย์สักห้องก่อนเถอะครับ ไม่ต้องเช่าแล้ว ซื้อตรงซิงอวิ๋นย่วนฝั่งตรงข้ามถนนนั่นแหละ ตึกแถวตรงนั้นต่อไปจะมีราคามากนะ"

ซิงอวิ๋นย่วนก็คือโครงการหมู่บ้านจัดสรรในเขตสาธิตที่เพิ่งพัฒนาขึ้นใหม่ของแขวงหยางซู่ผิง ซึ่งก็คือที่ที่ก่อนหน้านี้โจวหยางคาดเดาว่าเป็นบ้านของหวงเหอผิง

ถ้าเขาจำไม่ผิดละก็ เพราะงานชักชวนการลงทุนของนครตงเจียงในปี 2008 ยังไม่ได้เริ่มดำเนินการอย่างเต็มรูปแบบ ร้านค้าจำนวนมากบนถนนคนเดินเชิงพาณิชย์สายถนนหลินหยวนด้านล่างซิงอวิ๋นย่วนจึงยังคงอยู่ในสภาพค้างสต็อกขายไม่ออก

ดังนั้น อาคารพาณิชย์ที่ตอนเปิดตัวโครงการตั้งราคาไว้สองพันแปดร้อยหยวนต่อตารางเมตร ราคาจึงร่วงลงเรื่อยๆ จนเหลือประมาณสองพันห้าร้อยหยวน

ถ้าลงมือซื้อเก็บไว้ในเวลานี้ เขาไม่กล้าพูดว่าได้ของถูกสุดยอดลาภลอย แต่เป็นธุรกิจที่ลงทุนน้อยได้กำไรงดงามอย่างแน่นอน

เพราะในปี 2009 ผู้บังคับบัญชาประจำนครคนใหม่ของนครตงเจียงได้เสนอให้สร้างแถบเศรษฐกิจการค้าที่เชื่อมต่อระหว่างเขตเมืองเก่าและเมืองใหม่ขึ้นในตัวเมือง และแห่งที่ได้รับเลือกก็คือถนนคนเดินหลินหยวน

ตอนนั้นทันทีที่มีข่าวนี้ออกมา ราคาตึกแถวทั่วทั้งถนนคนเดินหลินหยวนก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแทบจะในชั่วข้ามคืน พุ่งพรวดขึ้นจากจุดต่ำสุดแถวสองพันห้าร้อยหยวนถึงสามเท่าตัวเต็มๆ และในอีกไม่กี่ปีต่อมาก็ค่อยๆ ขยับตัวเพิ่มขึ้นจนเกือบแตะหนึ่งหมื่นหยวนต่อตารางเมตร

ดังนั้นหากซื้อไว้ในเวลานี้ มีแต่กำไรเห็นๆ ไม่มีขาดทุนแน่นอน

ทว่าเมื่อได้ยินว่าโจวหยางคิดจะซื้ออาคารพาณิชย์แถวซิงอวิ๋นย่วน โจวเซี่ยงจวินก็เริ่มลังเลขึ้นมาอีกครั้ง

"ซื้อตรงซิงอวิ๋นย่วนเหรอ ที่นั่นราคาตึกมันตกฮวบๆ ไม่หยุดเลยนะ"

อันที่จริงไม่ใช่แค่โจวเซี่ยงจวินที่มีความคิดเช่นนี้ เวลานี้คนท้องถิ่นส่วนใหญ่ต่างก็รู้สึกว่าอาคารพาณิชย์ของซิงอวิ๋นย่วนขายไม่ได้ราคาหรอก

เพราะแม้จะบอกว่าเป็นถนนคนเดินเชิงพาณิชย์ แต่ตึกสร้างเสร็จมาเกือบสองปีแล้ว ที่นั่นก็ยังไม่มีคนเดินมากนัก หรือกระทั่งร้านค้าที่เปิดไปไม่น้อยก็พากันปิดตัวลงตลอดสองปีที่ผ่านมา

"พ่อครับ คราวนี้พ่อฟังผมเถอะนะ อย่ามองว่าตอนนี้ถนนคนเดินไม่มีคนสิครับ อีกไม่ถึงปี ตึกแถวที่นี่ราคาขึ้นแน่นอน แถมยังขึ้นเป็นเท่าตัวเลยด้วย ถึงเวลานั้นพ่อคอยดูแล้วกันว่าสิ่งที่ลูกชายพ่อพูดมันถูกไหม"

เมื่อเห็นว่าโจวเซี่ยงจวินยังคงลังเลอยู่ โจวหยางจึงจำต้องฟันธงตัดสินใจเองเสียเลย และเมื่อเห็นว่าลูกชายตั้งใจแน่วแน่ สองสามีภรรยาแม้จะกังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็จำต้องยอมตกลง

สองสามวันถัดมา โจวหยางไม่ได้ออกไปเยี่ยมญาติหรือพบปะเพื่อนฝูง และไม่ได้ไปเดินเล่นในตัวเมือง แต่พาสองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงวิ่งวุ่นไปทางถนนคนเดินแทบทั้งวัน

หลังจากใช้เวลาไปเต็มๆ หนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดก็เลือกอาคารพาณิชย์สองชั้นหน้ากว้างสามห้อง รวมพื้นที่ทั้งหมด 162 ตารางเมตร ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับทางเข้าชุมชนซิงอวิ๋นย่วนบนถนนคนเดินได้สำเร็จ

ชั้นหนึ่งของอาคารเป็นหน้าร้านติดถนนสามห้อง ส่วนชั้นสองเป็นห้องชุดขนาดสองห้องนอนสองห้องนั่งเล่น จัดเป็นรูปแบบอาคารแบบมาตรฐานที่ด้านล่างเป็นร้านค้าด้านบนเป็นที่พักอาศัย ภายในชั้นหนึ่งมีบันไดขึ้นไป และพื้นที่ก็ไม่ได้เล็กเลย

ประกอบกับตอนนี้ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์เองก็คงไม่มีความมั่นใจในใจเท่าไร ดังนั้นราคาตามสัญญาของตึกทั้งชุดเมื่อหักส่วนลดออกแล้ว พื้นที่ 162 ตารางเมตรจึงปิดดีลได้ด้วยราคาเพียงประมาณสามแสนเก้าหมื่นหยวนเท่านั้น

โจวหยางเองก็ขี้เกียจไปเสียเวลาต่อปากต่อคำกับผู้พัฒนาอสังหาฯ เรื่องทำเรื่องกู้เงิน จึงโทรศัพท์หาหูเซิ่งลี่โดยตรง ยืมเงินสดจากเขามาหนึ่งแสนสี่หมื่นหยวน รวมกับเงินสองแสนห้าหมื่นหยวนในบัตร จ่ายค่าตึกรวดเดียวจบ แล้วเซ็นสัญญาอย่างคล่องแคล่วว่องไว

เนื่องจากเป็นตึกพร้อมอยู่ ขั้นตอนต่อไปจึงเป็นการดำเนินเรื่องทำโฉนดกรรมสิทธิ์และรับกุญแจ ซึ่งความเร็วก็ถือว่ารวดเร็วทันใจมาก