ตอนที่ 57 ยังคงถูกดูถูกเหมือนเดิม

"แม่ว่าพ่อลูกสองคนนี้ใจกล้าจริง ๆ นะ จนถึงตอนนี้แม่ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย อยู่ ๆ ก็ซื้อบ้านมาได้แบบนี้"

"หยางหยาง เงินที่ลูกยืมเพื่อนมาเดือนหน้าจะคืนได้แน่ใช่ไหม แม่ล่ะกลัวจริง ๆ ว่าถ้าคืนไม่ได้แล้วจะยุ่ง"

ในห้องนั่งเล่น ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกเพิ่งกลับมาจากถนนคนเดิน หวังไอ้ผิงมองโฉนดบ้านและกุญแจที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วก็ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

อันที่จริงอย่าว่าแต่แม่ของเขาเลย แม้แต่โจวหยางเองก็ยังรู้สึกเบลอ ๆ อยู่เหมือนกัน ตลอดสัปดาห์กว่า ๆ ที่ผ่านมาเขาต้องวิ่งวุ่นทำงานไม่หยุดหย่อน ตอนที่กำลังจัดการเรื่องต่าง ๆ ก็ยังพอทำเนา เพราะประสาทตึงเครียดอยู่ตลอด ในหัวจึงไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น

แต่พอจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นลงกะทันหัน รวมเวลาตั้งแต่ต้นจนจบก็แค่สิบกว่าวันเท่านั้น ตัวเองกลับซื้อบ้านมาได้หลังหนึ่งแล้ว พอนึกย้อนดูก็รู้สึกเหมือนฝันไปจริง ๆ

เมื่อคำนึงถึงว่าในอนาคตตนยังต้องซื้อบ้านที่ตงไห่อีก โจวหยางจึงไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์บ้านหลังนี้

"แม่วางใจเถอะครับ เดือนหน้าคืนเงินก้อนนี้ได้แน่นอน ช่วงสองสามวันนี้ผมติดต่อกับเพื่อนแล้ว ตอนนี้ยอดผลงานของนิยายกำลังพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนแบ่งที่จะได้ในเดือนหน้าไม่มีทางน้อยกว่าเดือนที่แล้วแน่นอน"

ความจริงโจวหยางไม่ได้พูดเพียงเพื่อปลอบใจหวังไอ้ผิงแต่อย่างใด

คาดว่าเจ้าหมอนี่อย่างเหล่าหูคงถูกกระตุ้นด้วยค่าต้นฉบับที่ได้รับเมื่อเดือนก่อน พอเข้าสู่เดือนกรกฎาคม ทั้งตัวก็เหมือนโดนฉีดเลือดไก่ คึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

โจวหยางฟังจากที่เขาเล่า เจ้าหมอนี่ในช่วงครึ่งแรกของเดือนกรกฎาคมแทบจะขลุกอยู่ในห้องปั่นต้นฉบับทั้งวันโดยไม่ออกไปไหนเลย

วันหนึ่งอย่างน้อยที่สุดก็อัปเดตสี่ถึงห้าตอน วันไหนฟอร์มดีก็จัดไปวันละสองหมื่นตัวอักษร จะเรียกว่าเป็นสัตว์ประหลาดหนวดปลาหมึกก็คงไม่เกินไปนัก

ถ้าเขียนด้วยความเร็วระดับนี้ เดือนกรกฎาคมอย่างน้อยก็น่าจะอัปเดตได้ถึง 150 ตอน

เกรงว่าแม้แต่วัวของพวกเศรษฐีที่ดินยังไม่ถูกใช้งานหนักขนาดนี้เลยมั้ง!

ไม่เพียงเท่านั้น ยิ่งปริมาณการลงนิยายของหูเซิ่งลี่เพิ่มขึ้น ผลงานของหนังสือก็เติบโตอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับช่วงต้นเดือนนี้ทางแพลตฟอร์มช่วยดันโปรโมตครั้งใหญ่ ยอดสมาชิกติดตามอ่านในระบบหลังบ้านจึงทะลุเจ็ดหมื่นไปแล้ว

แถมยอดเงินรางวัลสนับสนุนจากผู้อ่านในเดือนนี้ก็พุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรงเช่นกัน ผลลัพธ์จากการอัปเดตนิยายแบบบ้าคลั่งราวกับกินยาโด๊ปของหูเซิ่งลี่นั้นเห็นผลชัดเจนจริง ๆ

"งั้นก็ดีแล้ว แม่กับพ่อก็แค่เป็นห่วงเรื่องเงินที่ยืมมา ถ้ายืมแล้วคืนได้ก็ดีที่สุดแล้วล่ะ"

แม้หวังไอ้ผิงจะยังกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อได้บ้านมาครอบครองแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของสองสามีภรรยาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่จังหวะก้าวเดินก็ดูเบาสบายกระฉับกระเฉงขึ้นหลายส่วน

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ของพ่อแม่ โจวหยางย่อมรู้สึกยินดีจากใจจริง ชาติก่อนแม้ว่าสุดท้ายเขาจะไต่เต้าจนได้เป็นข้าราชการระดับเคออย่างเต็มภาคภูมิ แต่ในตอนนั้นแม่หวังไอ้ผิงก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว ความเสียดายบางอย่างจึงไม่อาจชดเชยกลับคืนมาได้

การได้เกิดใหม่อีกครั้งในชาตินี้ ทำให้เขามีโอกาสได้แก้ไขและเติมเต็มสิ่งที่เคยขาดหายไป

วันเวลาอันแสนสุขสบายมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ

ช่วงหลายวันต่อมา โจวหยางเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ เขากับพ่อโจวเซี่ยงจวินขลุกอยู่ด้วยกันในบ้านทั้งวันเพื่อปรึกษาหารือเรื่องการเปิดจุดบริการรับส่งพัสดุด่วน

ตามความคิดของโจวหยาง ชั้นสองของตึกนั้นยังไม่ต้องตกแต่ง ส่วนชั้นหนึ่งก็จัดการปรับปรุงแบบเรียบง่ายเพื่อใช้เป็นสถานที่ทำการของจุดรับส่งพัสดุ

เรื่องคนค่อยรอให้ตกแต่งหน้าร้านเสร็จและซื้ออุปกรณ์ครบก่อนแล้วค่อยรับสมัคร นอกจากหาพนักงานติดตามพัสดุที่ใช้คอมพิวเตอร์เป็นสักคนแล้ว ก็หาคนที่ซื่อสัตย์ไว้ใจได้อีกคนมาช่วยขับรถรับส่งพัสดุ

เพื่อป้องกันไม่ให้โจวเซี่ยงจวินลืมขั้นตอนรายละเอียดต่าง ๆ โจวหยางจึงเขียนแจกแจงข้อกำหนดและขั้นตอนทุกอย่างลงบนกระดาษ จัดทำเป็นแผนงานโครงการแบบง่าย ๆ ขึ้นมา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวเซี่ยงจวินก็นำเอกสารไปยื่นขอใบอนุญาตประกอบกิจการที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ส่วนโจวหยางก็ช่วยติดต่อกับบริษัทขนส่งพัสดุด่วนหลายแห่งในเมืองเพื่อเจรจาเรื่องการเซ็นสัญญา

ในปี 2008 ธุรกิจขนส่งพัสดุด่วนในนครตงเจียงยังไม่ค่อยพัฒนานัก ทว่าในตัวเมืองก็เริ่มมีคนทำธุรกิจนี้กันบ้างแล้ว เงื่อนไขต่าง ๆ จึงค่อนข้างผ่อนปรน

หลังจากใช้เวลาวิ่งเต้นเรื่องสัญญาหลายฉบับอยู่หลายวัน เวลาก็เหลืออีกเพียงไม่กี่วันจะถึงวันที่ 20 กรกฎาคม

"พ่อครับ ตามสัญญาแล้วต่อไปธุรกิจหลักของบ้านเราจะรับผิดชอบแถวแขวงหยางซู่ผิงเป็นหลัก ถ้ากว้างกว่านี้เกรงว่าพ่อกับแม่จะทำกันไม่ไหวน่ะครับ"

"พอกลับถึงตงไห่แล้ว ผมจะหาเวลาคิดดูให้ดี แล้วเขียนระเบียบการบริหารมาให้พวกท่านนะครับ จุดรับส่งพัสดุของเราเปิดขึ้นมาไม่ได้หวังว่าจะรวยล้นฟ้า ขอแค่สร้างความประทับใจที่ดี สร้างชื่อเสียง ยกระดับคุณภาพการบริการให้ดี ถึงตอนนั้นไม่ว่าตลาดจะเปลี่ยนไปอย่างไร เราก็คงไม่อดตายแน่นอนครับ"

เอาเข้าจริงโจวหยางไม่ได้หวังจะให้สองสามีภรรยาอย่างโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงหาเงินได้มากมายอะไร ทว่าแนวโน้มการพัฒนาของยุคสมัยมันอยู่ตรงนี้แล้ว หากจะพูดให้ไม่น่าฟังหน่อยก็คือ ขอแค่ยืนอยู่บนกระแสลม ต่อให้เป็นหมูก็บินได้

ดังนั้นจะหาเงินได้มากน้อยเพียงใดจึงเป็นเรื่องรอง ขอแค่ทำเรื่องตรงหน้าให้ดีก่อน

การก้าวตามกระแสของยุคสมัย ธุรกิจย่อมไม่มีทางแย่เกินไปนัก อีกทั้งพ่อแม่ตอนนี้ก็เพิ่งจะอายุสี่สิบต้น ๆ อย่างน้อยก็ยังทำต่อได้อีกสิบถึงยี่สิบปี

"อืม พ่อรู้แล้วล่ะ"

ภายในห้องนั่งเล่น โจวเซี่ยงจวินจุดบุหรี่ขึ้นสูบ นัยน์ตาสีเข้มเปล่งประกายสดใส ราวกับเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังที่มีต่อชีวิต

โจวหยางเห็นเช่นนั้นในใจก็พลอยฮึกเหิมยินดีไปด้วย

ต้องรู้ก่อนว่า ในชาติก่อนหลังจากแม่หวังไอ้ผิงจากไป ภาพเหตุการณ์เช่นนี้คือสิ่งที่เขาเฝ้าถวิลหามานับวันนับคืนไม่ถ้วน

พอย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง แม้แต่อากาศที่หายใจเข้าไปก็ยังหอมหวานจริง ๆ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เนื่องจากโจวหยางซื้อตั๋วรถกลับตงไห่วันที่ 22 กรกฎาคมไว้แล้ว ตอนกินข้าวเช้า หวังไอ้ผิงจึงเปรยขึ้นมาว่า ก่อนจะกลับตงไห่ ควรแวะไปหาน้าหวังไอ้เหวินสักรอบไหม

อย่างไรเสียก็อุตส่าห์กลับมาแล้ว หากไม่แวะไปเสียหน่อยก็ดูไม่สมควร

"แม่ครับ ถ้างั้นแม่ลองโทรไปถามน้าดูสิครับว่าว่างวันไหน นัดเวลาช่วงวันสองวันนี้เลี้ยงข้าวพวกเขาสักมื้อก็แล้วกันครับ"

บ้านของโจวหยางอยู่ที่แขวงหยางซู่ผิงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมืองตงเจียง ส่วนบ้านของน้าหวังไอ้เหวินอยู่แถวเขตพัฒนาเศรษฐกิจค่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งห่างกันราว ๆ ยี่สิบกว่านาทีหากเดินทางด้วยรถยนต์

"งั้นเดี๋ยวแม่โทรไปถามนะ"

หลังกินข้าวเสร็จ หวังไอ้ผิงก็ติดต่อกับน้องชายของตน นัดแนะกันว่าจะไปกินข้าวที่ภัตตาคารตงเซิงในตัวเมืองตอนเย็น

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ อาจเพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ห้องส่วนตัวของภัตตาคารตงเซิงจึงถูกจองเต็มจนหมดเกลี้ยง ได้ยินว่าช่วงนี้บรรดาผู้ปกครองนักเรียนต่างพากันจองไว้จัดงานเลี้ยงขอบคุณครูกันทั้งนั้น

ไม่มีทางเลือกอื่น โจวหยางจึงจำต้องจองโต๊ะในโถงใหญ่แทน

เวลาห้าโมงเย็น

ครอบครัวโจวหยางสามคนพ่อแม่ลูกไปถึงร้านตงเซิงล่วงหน้า ในปี 2008 ที่นครตงเจียง ภัตตาคารตงเซิงถือเป็นสถานที่นัดรวมญาติยอดนิยมของคนท้องถิ่น

แน่นอนว่า ด้วยระดับรายได้ของพ่อโจวเซี่ยงจวินกับแม่หวังไอ้ผิง หากไม่ใช่เพราะเลี้ยงครอบครัวของน้า สถานที่อย่างตงเซิงย่อมไม่มีทางได้มาเหยียบบ่อย ๆ เป็นแน่

ในทางกลับกัน ครอบครัวของน้าหวังไอ้เหวินกลับเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ แม้น้าหวังไอ้เหวินจะจบเพียงแค่วิทยาลัยครูระดับอนุปริญญา แต่นับว่ามีหน้ามีตาพอสมควรในยุคนั้น นอกจากหวังหย่งผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องจะหาเงินเก่งแล้ว ตัวเขาเองก็ยังเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักการศึกษาเขตพัฒนาเศรษฐกิจนครตงเจียงอีกด้วย จึงนับเป็นบุคคลผู้มีหน้ามีตาในตระกูลหวังอย่างไม่ต้องสงสัย

"ถ้าให้ฉันพูดนะ อย่างไรเสียมหาวิทยาลัยตงไห่ก็เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำในโครงการ 211 หยางหยางแกก็เรียนการบริหารรัฐกิจมาแท้ ๆ ไม่สอบข้าราชการมันน่าเสียดายจริง ๆ อยู่ทำงานต่อที่มหาวิทยาลัยน่ะมั่นคงก็จริง แต่มันหาเงินไม่ได้เท่าไร แถมยังไม่ได้สวัสดิการของข้าราชการด้วย"

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ทั้งสองครอบครัวนั่งลง น้าหวังไอ้เหวินก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มวางท่าพูดจาแบบข้าราชการ ทว่าโจวหยางก็รู้ดีว่าแม้ผู้เป็นน้าจะพูดจาขวานผ่าซาก แต่จิตใจนั้นหวังดี ชาติก่อนครอบครัวของเขาก็ได้รับการดูแลจากน้าคนนี้อยู่ไม่น้อย จึงเพียงแค่ยิ้มรับโดยไม่ตอบโต้อะไร

"คุณก็พูดให้น้อย ๆ หน่อยเถอะ ฉันว่าหยางหยางอยู่ทำงานที่มหาวิทยาลัยก็ดีออก แต่หยางหยาง เงินเดือนที่มหาวิทยาลัยเธอได้เดือนละเท่าไหร่กันแน่ ถึงตัวเลขนี้ไหมล่ะ"

น้าสะใภ้หยางหงเสียที่นั่งข้าง ๆ นานทีจะเหน็บแนมสามีสักประโยค ทว่าจากนั้นก็ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วถามโจวหยาง ครั้นได้ยินโจวหยางตอบว่ารับสุทธิประมาณสามพัน สีหน้าของหยางหงเสียก็พลันบึ้งตึงลงทันใด

"แค่สามพันเองเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็โทษที่น้าแกบ่นไม่ได้แล้วล่ะ มันน้อยไปจริง ๆ นั่นแหละ"

"อย่าว่าแต่ที่นครตงไห่เลย ต่อให้เป็นนครตงเจียงบ้านเราก็ยังไม่ถือว่าเยอะนะ น้าว่างานนี้ของแกไม่ไหวหรอก นานวันเข้าอย่าว่าแต่ซื้อบ้านซื้อรถเลย ไม่อดตายก็บุญเท่าไหร่แล้ว"

คำพูดประโยคนี้ทำเอาโจวหยางใจกระตุกวูบ ยังดีที่ซื้อบ้านไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นป่านนี้พ่อกับแม่คงรู้สึกอึดอัดคับข้องใจขึ้นมาอีกแน่